ده نوع اختلال شخصیتی وجود دارد که بین آن‌ها شباهت‌ها و تفاوت‌هایی وجود دارد. ممکن است برخی اختلال‌ها یکسان به نظر برسند ولی حداقل یک تفاوت بین آن‌ها وجود دارد.

دسته A اختلالات شخصیتی

۱. اختلال شخصیت پارانوئید:

افراد مبتلا به اختلال شخصیتی پارانوئید نسبت به دیگران به شدت بی اعتماد هستند. این افراد دائما مراقب هستند تا دیگران آن‌ها را تحقیر نکنند یا توسط بقیه آسیب نبینند. حتی ممکن است به بقیه حمله کنند و رفتار ناشایستی نشان دهند.
در حالی که این رفتارهای نامناسب خارج از هنجار اجتماعی است ولی این افراد رفتار خود را کاملا منطقی می‌دانند. آیا تا کنون افرادی را دیده‌اید که با دیگران رفتارهای نامناسب می‌کنند؟ افراد مبتلا به اختلال شخصیتی پارانوئید دائم احساس می‌کنند که از طرف دیگران تهدید می‌شوند. این افراد به شدت کینه‌ای هستند و نمی‌توانند گذشته را فراموش کنند. این اختلال باعث می‌شود فرد نتواند روابط اجتماعی برقرار کند و دیگران را دشمن خود می‌دانند.

۲. اختلال شخصیت اسکیزوئید:

افرادی که به اختلال شخصیت اسکیزوئید مبتلا هستند، الگوی همیشگی زندگی‌شان انزوای اجتماعی است. آن‌ها به شدت از معاشرت فرار می‌کنند و معمولا در فعالیت‌های انفرادی شرکت می‌کنند. از بین همه انواع اختلال شخصیتی افرادی که به اختلال شخصیت اسکیزوئید مبتلا هستند مشکلات عاطفی بارزتری دارند. این افراد پریشان و سرد به نظر می‌رسند و مانند افرادی که به اوتیسم مبتلا هستند برخورد می‌کنند. اختلال شخصیتی اسکیزوئید یکی از نادرترین اختلالات شخصیتی است.

۳. اختلال شخصیت اسکیزوتایپال:

افراد مبتلا به اختلال شخصیت اسکیزوتایپی رفتارها و افکار عجیب و غریب دارند. آنها به شکل جادویی فکر می‌کنند. علاوه بر این، آنها روابط اجتماعی و صمیمانه اندکی دارند افکارشان به شدت غیرمتعارف است. این افراد نیز تمایلی به معاشرت با دیگران ندارند و منزوی هستند. افراد مبتلا به اسکیزوتایپال برخلاف افراد مبتلا به اسکیزوئیدی واقعیت را به شکل تحریف شده ادراک می‌کنند. برای مثال این افراد ممکن است اشیاء و سایه‌هایی را ببینند، همچنین ممکن است دارای اعتقادات غیر عادی باشند مثلا معتقدند می‌توانند فکر دیگران را بخوانند.

دسته B اختلالات شخصیتی

۴. اختلال شخصیت ضد اجتماعی:

افرادی که به اختلال شخصیت ضد اجتماعی مبتلا هستند به حقوق دیگران بی احترامی می‌کنند. این بی احترامی غالبا در قالب پرخاشگری و خصومت ظاهر می‌شود. رفتارهای خصمانه، پرخاشگرانه و فریبکارانه بیشتر در کودکی ظاهر می‌شوند. این افراد ممکن است به حیوانات آسیب بزنند یا کودکان دیگران را اذیت کنند. رفتار‌های ضد اجتماعی دیگر شامل موارد زیر می‌شود:
– فریبکاری- دروغ گفتن مداوم و انجام دادن رفتارهایی برای لذت خود
– رفتارهای تحریک کننده- عدم توانایی برنامه ریزی برای آینده
– پرخاشگری- دعوا و حمله مکرر بدنی
– عدم پشیمانی- بی تفاوتی نسبت به آزار و اذیت دیگران

۵. اختلال شخصیت مرزی:

این اختلال در اوایل بزرگسالی آشکار می‌شود. مشخصه آن‌ها ناپایداری حالت عاطفی، خلق، رفتار، روابط ابژه‌ای، و خودانگاره آن‌هاست. علائم این اختلال عبارتند از:
– انجام تلاش‌های مضطربانه توأم با سراسیمگی برای اجتناب از ترک شدن واقعی یا تصوری.
– روابط ناپایدار و شدید- بی‌ثبات و شدید بودن روابط فردی به صورت الگویی که مشخصه‌اش تناوب میان دو قطب افراطی است.
– هویت ناپایدار- موضوعات قابل توجه و فراگیر با تصویر و هویت شخصی.
– احساس پوچی مزمن
– پاسخ‌های عاطفی نامناسب- دوره های شدید عصبانیت و نمایش مکرر از خلق و خوی غیرقابل کنترل که به دعواهای جسمی ختم می‌شود.
– تکانشی بودن لااقل در دو حوزه از حوزه‌هایی که بالقوه به فرد صدمه می‌زنند. (مثلاً خرج کردن پول، روابط جنسی، سوء مصرف مواد، بی‌ملاحظه رانندگی کردن، شکمبارگی).
– رفتار عاطفی ناپایدار- تغییرات خلق و خوی می تواند به سرعت رخ دهد و ممکن است چند ساعت طول بکشد ، اما معمولا بیش از چند روز طول نمی‌کشد.
– افکاری شبیه به افکار افراد مبتلا به پارانوئید- دائما استرس دارند که دیگران علیه آن‌ها توطئه می‌چینند.

۶. اختلال شخصیت نمایشی:

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی به احساسات خود را بیش از حد نشان می‌دهند. آن‌ها معمولا در معرض توجه دیگران هستند و زندگی خود را به داستان درام تبدیل می‌کنند. این افراد اغلب نمی‌توانند دلبستگی عمیقی را به مدت طولانی حفظ کنند و معمولا افسرده و پریشان هستند. الگوهای رفتاری آنها داشتن یک رابطه واقعاً صمیمی را غیرممکن می‌کند.

۷. اختلال شخصیت خودشیفتگی:

یکی از شایع‌ترین اختلالات شخصیتی خودشیفتگی است. بسیاری از مسائل پیرامون این اختلال ناشی از احساسات عمیق فردی است که باعث می‌شود فرد احساس کند سزاوار چیزهای بهتری است. علائم این اختلال عبارتند از:

– این افراد ممکن است در نشان دادن استعدادهای خود اغراق کنند.

– به دیگران حسادت می‌کنند.
– از دیگران برای رسیدن به اهداف سوء استفاده می‌کند.
– از دیگران انتظارات زیادی دارد.
– با دیگران همدلی نمی‌کنند.
– رفتارهای مبتکرانه و مغرورانه از خود نشان می‌دهند.
– دائما در طول روز مشغول رویاپردازی هستند.
– اعتقاد دارد که ویژگی‌های منحصر به فردی دارد.

دسته C اختلالات شخصیتی

۸. اختلال شخصیت اجتنابی:

در افراد مبتلا به اختلال شخصیت اجتنابی الگوی انعطاف‌پذیر و مداوم از مهار اجتماعی و حساسیت به اظهار نظر منفی دیگران دیده می‌شود. آیا تا به حال افرادی را دیده‌اید که به شدت با انتقاد دیگران مخالفت کنند؟ این افراد ترس شدیدی نسبت به تمسخر دیگران دارند. به همین دلایل آ‌ن‌ها به شدت از معاشرت با دیگران خودداری می‌کنند و ممکن است خجالتی به نظر برسند.

۹. اختلال شخصیت وابسته:

آیا تا به حال افراد بزرگسالی را دیده‌اید که نیاز شدید به مراقبت توسط دیگران داشته باشند؟ این افراد به شدت می‌ترسند حمایت دیگران را از دست بدهند. آن‌ها ممکن است به شدت از ایجاد درگیری بترسند. نشان دادن استقلال و اختلاف نظر برای آنها دشوار است. کنار آمدن با تنهایی به شدت برای آن‌ها دشوار است و بلافاصله برای جایگزین رابطه از دست رفته رابطه جدیدی ایجاد می‌کنند.

۱۰. اختلال شخصیت وسواسی جبری:

افراد مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی جبری کمالگرا بوده و به گونه‌ای زیاده از حد و انعطاف‌ناپذیر، نگران کنترل کردن تمامی جزئیات مربوط به مسائل هستند و همچنین معتقدند باید تمامی جزئیات، دقیقاً بر سر جای خود باشند. علائم این اختلال عبارتند از:
– سرسختی بیش از حد
– کمالگرایی
– بیش از حد وجدان کاری دارد و درباره رعایت اخلاق، اصول، یا ارزش‌ها انعطاف‌پذیری ندارد.
– در خرج کردن پول هم برای خود و هم برای دیگران خسیس است.

روانپزشکان ، اختلالات شخصیت را الگویی ماندگار از ادراک درونی و رفتارهای بیرونی می دانند که باعث می‌شود فرد از هنجارهای اجتماعی فاصله بگیرد. افراد معمولا بیش از یک اختلال از یک دسته دارند.

درمان اختلال شخصیتی

این نوشته ۱۰ نوع از اختلالات شخصیتی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

در این مقاله با ده نوع مختلف ازانواع  اختلال شخصیتی آشنا می‌شویم. انواع اختلال شخصیتی با توجه به خصوصیاتی که دارد در سه دسته قرار می‌گیرد. این سه دسته عبارتند از:

– دسته A اختلال شخصیتی: غیر عادی و عجیب و غریب
– دسته B اختلال شخصیتی: دراماتیک، عاطفی و نامنظم
– دسته C اختلال شخصیتی: مضطرب و ترسناک
ممکن است فردی بیش از یک اختلال شخصیتی داشته باشد. در هر صورت برای تشخیص آن باید با انواع و علائم اختلال شخصیتی آشنا بشویم.

بین ۱۰ نوع از انواع اختلالات شخصیتی شباهت‌هایی وجود دارد که باعث می‌شود آن‌ها در سه دسته قرار بگیرند.
انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) تحقیق بیشتری را در مورد الگوی جایگزین طبقه بندی برای اختلالات مختلف شخصیت پیشنهاد کرده است. اما تا زمان ایجاد یک طبقه بندی جدید به همین طبقه بندی بسنده می‌کنیم.

دسته A اختلالات شخصیتی

این دسته شامل اختلال شخصیتی اسکیزوئید، اسکیزوتایپال و پارانوئید است. افرادی که از اختلال شخصیتی این دسته رنج می‌برند رفتارهای عجیب و غریب و نامتعارف دارند. آن‌ها از برقراری رابطه خودداری می‌کنند و معمولا افکار تحریف شده دارند.

دسته B اختلالات شخصیتی

اختلال شخصیتی دسته B شامل چهار اختلال می باشد. این چهار شخصیت دارای ویژگی های مشترکی هستند که آن ها را در طبقه اختلالات شخصیت دسته B جای می دهد.

آنچه در این اختلالات پررنگ است آسیب به کسانی است که با این افراد در ارتباط هستند. در اغلب موارد اطرافیان با مراجعه به مشاور به دنبال راهی برای کنار آمدن با این افراد هستند.

با ارتباط مداوم با یک متخصص و درمانگر می توانید راه های کمک به خود و فرد مبتلا به اختلال شخصیت دسته B را پیدا کنید. اختلال شخصیتی ضد اجتماعی، مرزی، نمایشی و خودشیفته جزو این دسته هستند.

دسته C اختلالات شخصیتی

دسته سوم از انواع اختلال شخصیتی  را دسته ترس و اضطراب می نامند.

در واقع می توان آن ها را با توجه به همین ویژگی شناسایی کرد. عموما در حال ترس و رفتارهای مرتبط با ترس هستند. مثلا از موقعیت های خاصی اجتناب می کنند، دل مشغولیت بیش از حد دارند، درحال تایید گرفتن از دیگران هستند، ساعات زیادی را صرف اعمال خاصی می کنند.

به طور کلی این ترس و اضطراب همه جنبه های زندگی خود و اطرافیانشان را درگیر می کند. اختلال شخصیتی دوری گزین، وابسته و وسواسی جبری جزو این دسته هستند.
تشخیص انواع اختلاال شخصیتی این دسته کار آسانی نیست و اگر شخصی در کودکی به آن مبتلا شود تا بزرگسالی نمی‌توان مطمئن شد که دقیقا این فرد اختلال شخصیتی دارد. اختلالات شخصیتی این دسته معمولا با افزایش سن شدت می‌یابند و در دهه ۴۰ یا ۵۰ زندگی نگران کننده می‌شود.
هنگام تشخیص انواع اختلال  شخصیتی باید توجه داشته باشیم که هر فردی می‌تواند این رفتارها را از خود نشان دهد ولی چیزی که در تشخیص اختلال شخصیتی مهم است، طولانی مدت بودن این رفتارها است. افرد مبتلا به اختلال شخصیتی بدون توجه به زمان، مکان یا شرایط این رفتارها را از خود نشان می‌دهند.

این نوشته انواع اختلال شخصیتی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

سوء استفاده روانی و عاطفی از کودک تاثیرات منفی عمیق‌تری نسبت به کودک آزاری جسمی و جنسی دارد. درمورد انواع و علائم کودک آزاری روانی اطلاعات کسب کنید.

تعریف کودک آزاری روانی

کودک آزاری روانی شامل اقدامات و رفتار‌هایی است که باعث می‌شود کودک احساس بی ارزشی کند و فکر کند هیچ کس او را نمی‌خواهد. خودداری از حمایت عاطفی، بی توجهی یا ترساندن کودک انواع مختلف کودک آزاری روانی است. حتی خشونت‌هایی که کودک در خانواده می‌بیند نوعی کودک آزاری روانی محسوب می‌شود.

انواع کودک آزاری روانی

کودک آزاری روانی اغلب به ۹ دسته تقسیم می‌شود:

۱. طرد شدن:

در این نوع کودک آزاری روانی افراد احساسات کودک را از بین می‌برند. دائما او را بی ارزش خطاب می‌کنند و از کمک کردن به او امتناع می‌ورزند.

۲. تحقیر شدن:

نادیده گرفتن، مسخره کردن و توهین کردن به کودک باعث شرمساری او می‌شود و کودک مورد سوء استفاده روانی قرار می‌گیرد.

۳. ترسیدن:

تهدید کردن کودک یا کسی که او دوستش دارد، خشونت جسمی، تهدید به ترک کردن کودک، قرار دادن او در شرایط خطرناک، داشتن انتظارات سخت و تهدید به مجازات جزو کودک آزاری روانی محسوب می‌شوند.

۴. گوشه گیری:

رفتارهایی که باعث می‌شود کودک منزوی شود و از برقراری ارتباط خودداری کند، کودک آزاری روانی محسوب می‌شود.

۵. فساد و استثمار:

تحمل یا تشویق کودک به انجام رفتارهای فاسد و نامناسب، قرار دادن او در نقش‌های ضد اجتماعی و تشویق کودک در انجام فعالیت‌های جنسی جزو کودک آزاری روانی محسوب می‌شود.

۶. عدم پاسخ عاطفی:

نادیده گرفتن نیاز‌های عاطفی کودک مثل نوازش کردن، بوسیدن، ارتباط کلامی و تشویق نکردن او باعث مشکلات روانی در کودک می‌شود.
بی توجهی: نادیده گرفتن سلامت کودک و نیاز‌های آموزشی نیز سوء استفاده روانی محسوب می‌شوند.

۷. قرار گرفتن در معرض خشونت خانگی:

اگر کودک در معرض خشونت خانگی مثل دعوای زناشویی قرار بگیرد، آسیب روانی می‌بیند.
والدین باید به جای ایجاد یک فضا پر استرس و پر خصومت، یک فضای آرام برای رشد سالم کودک تهیه کنند. کودکان نسبت به احساسات، عقاید و عملکرد والدین خود حساس هستند.

۸. عدم توجه به کودک:

بی توجهی به کودکان شامل موارد زیر است:
– محبت نکردن
– نادیده گرفتن حضور کودک و نیازهای او
– نادیده گرفتن کودک در هنگام نیاز به آسایش
– صدا نزدن کودک با نام خودش

۹. گفتن چیزهای ناشایست به کودک:

اگر والدین به کودک حرف‌های ناشایست بزنند، به شدت به او آسیب می‌رسانند. موارد زیر نمونه‌هایی از سخنانی است که هرگز نباید به کودکان بگویید:
– کوچک ترین حرف‌ها می‌تواند کودک را آزارده و ناراحت کند و احساسات او را تحت تاثیر قرار دهد. هیچ وقت به کودک نگویید که ای کاش به دنیا نیامده بودی.
– با تحقیر با او سخن گفتن مثل این که بگویید تو احمق هستی.
– تهدید کودک به مرگ و تنبیه شدید
– سوء استفاده مداوم کلامی
علائم کودک آزاری روانی
علائم کودک آزاری روانی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
– ایجاد مشکلات در مدرسه
– اختلال در غذا خوردن (کاهش یا افزایش وزن)
– مشکلات عاطفی مثل اعتماد به نفس پایین، اضطراب و افسردگی
– سرکشی کردن
– اختلال خواب

در ارتباط با مقاله فوق ، مقاله ای با موضوع < ۱۰ جمله ای که هیچ وقت والدین خوب به کودک شان نمی گویند > را پیشنهاد میکنم .

این نوشته کودک آزاری روانی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

کمترکسی به اضطراب به عنوان یک برنامه زمانبندی فکرمیکند؛ با این حال، مفهوم سازی اضطراب به عنوان موضوعی که شامل برنامه ریزی است، می­تواند به شما کمک کند تا اضطراب خود را مهارکنید.

تصور کنید که می­توانید اضطراب را جدای از زندگیتان برنامه ریزی کنید.

روشهای متعددی برای این­کار وجود دارد.در این مقاله ما سه روش مختلف مورداستفاده قرارمی­دهیم تا مفهوم برنامه ریزی جهت کاهش چشمگیراضطراب را کشف کنیم.

قبلا فکرمیکردم که برنامه ریزی، علت ایجاد اضطراب درمن است. فکرمیکردم، برنامه ریزی باعث میشود تا خودم را تحت فشار قراردهم؛ و به نظرمی­رسید که به همین علت استرس داشته و مضطرب بودم. این موضوع مربوط به خیلی وقت پیش بود.

روانشناسی چیست؟ چطور بهترین روانشناس را انتخاب کنیم؟

از آن زمان فهمیدم که استفاده از برنامه ها و برنامه ریزان، اضطرابم را کاهش میدهد.

برنامه­ریزی استرس شما شامل این سه مولفه است :

1. برنامه خود را طوری تنظیم کنید که با اضطرابتان دوست باشد.
2. زمانبندی برای اضطراب ( عجیب اما واقعی)
3. روزانه، دوره­های اختصاصی اضطراب بدون استرس راتنظیم و برنامه­ریزی کنید.

دراینجا به هرنوع برنامه ریزی برای کاهش اضطراب و چگونگی کارآیی آنها برای شما می­پردازیم.

بوسیله تنظیم برنامه تان به گونه ای که با اضطراب هماهنگ باشد، اضطراب را ازخودتان دورکنید.

استفاده ا­ز­یک برنامه ریزی، برای پیگیری وظایف و رویدادها، می­تواند باعث شود احساس کنترل زمان خود را داشته باشید. روزانه وظایفتان را دراولویت قرار داده وبرای مهمترین­ها، برنامه ریزی کنید. دیگروظایف، قابل به تعویق انداختن هستند.

نکته: برنامه ای را بخرید/ ایجاد کنید که برایتان جذاب باشد وطرزتفکرتان را ساپورت کند.

هنگام پرکردن جدول برنامه­ریزی خود، از قلم موردعلاقه / قلمهای رنگی استفاده کنید. آنرا منحصرا برای خودتان طراحی کنید تا روزانه با تمام وجود به اجرای آن بپردازید.

زمانی را برای نگرانی برنامه ریزی کنید تا بدین وسیله ازاضطرابتان بکاهید

روزانه زمانی را با ترسها و نگرانیهایتان خلوت کرده وبه آنها فکرکنید؛ بدین صورت اضطرابتان را به شکل چشمگیری کاهش می­دهید. مسلما، تفکرعامدانه برروی اضطراب، درحالیکه سعی برخلاصی از آنها دارید، عاقلانه به نظر نمیرسد. اما حقیقت این است که این روش کارساز است.

راحت بنشینید و به خودتان اجازه دهید در مورد نگرانی­ها و ترس­هایتان فکرکنید. درمورد آنها قضاوت نکنید یا درگیرآنها نشوید؛ بلکه اجازه دهید به ذهنتان خطور کرده تا بتوانید با انها روبرو شوید.

پیشنهاد میکنم این مقاله را هم بخوانید: از قانون مورفی و کارکرد آن در واقعیت چه می‌دانید؟

این روند، اهمیت آنها را به حداقل می­رساند. زمانیکه تایم تفکربه نگرانیهایتان به اتمام رسید، این نکته را به خاطر داشته باشید که، درصورت خطورکردن اضطراب به ذهنتان، اجازه دهید تنها عبورکند؛ بر روی آن مکث نکنید.

به آن بگویید که فردا به آن توجه خواهید نمود؛ و تا فردا تفکر به آن را به تعویق بیاندازید. درعوض بر روی مسائل دیگرتمرکز کنید.

نکته: در طول اجرای برنامه ریزی تفکر بر روی اضطرابتان، برای خودتان روزمرگی ایجادکنید.

هر روز برنامه ریزی اضطرابتان را پیش ببرید؛ برای اینکارمکان مشخصی را درنظربگیرید ( هر روز، همان جا). یک صندلی یا مکانی مخصوص بر روی زمین داشته باشید.

برای تحریک حس بویایی، یک شمع روشن کنید. شاید جعبه ای داشته باشید که به شکل نمادین نگرانیهایتان را در داخل آن بریزید؛ سپس تصور کنید که آنها را در آب ریخته یا به نسیم بسپارید.

برنامه زمانی روزانه برای رهایی از اضطراب و استرس

درست همانطور که می­توانید مدت زمان تفکر بر روی اضطرابتان راکاهش دهید؛ می توانید مدت زمان رهایی ازآنرا افزایش دهید.

روزانه، یکباروقت بگذارید تا استراحت کرده و با کاردیگری درگیر شوید که استرس و اضطراب شما را کاهش می­دهد.

این روشی است که به شما کمک میکند، بیشتر به آنچه دوست دارید و موجب شادی­تان می شود، بپردازید. این کار به نوبه خود ازاضطراب کاسته و نگرانی­هایتان را تقلیل می­دهد.

نکته: لیستی ازفعالیتهای مورد علاقه­تان، تهیه کنید تا کارهای خاصی برای درج درلیست خود داشته باشید.

این کار باعث میشود تا برنامه ریزی­تان تنها صرف رهایی از استرس نباشد. به سادگی در برنامه روزانه­تان بنویسید: ” کاری برای رهایی از استرس انجام بده”.

اگر غالبا عجله کرده و خود را اذیت میکنید، به خود و برنامه تان، ساختار و پایداری دهید.

شما واقعا می­توانید استرس خود را تنظیم نمایید.

این نوشته چطور اضطراب را از خودمان دور کنیم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

در این رابطه به هیچ وجه سن، جنس، وضعیت اجتماعی، اقتصادی، تحصیل یا قومیت اهمیتی ندارد، زیرا هر کسی ممکن است که قربانی سوء استفاده شود.

آگاهی از انواع سوء استفاده، می تواند به شما اجازه دهد آنها را در موقعیت های مختلف شناسایی کرده و از بروز آنها در اسرع وقت جلوگیری کنید.

روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

انواع سوء استفاده

چندین نوع سوء استفاده شناخته شده وجود دارد. این انواع شامل موارد زیر است:

سوء استفاده عاطفی و سوء استفاده روانشناختی:

این نوع سوء استفاده، به احتمال زیاد شایع تر از سایرین است.

سوء استفاده عاطفی، شامل هر نوع رفتاری است که از لحاظ عاطفی به فرد دیگری آسیب می رساند.

سوء استفاده روانشناختی نیز به  فریاد، تهدید، فریب دادن، تحقیر و شرمساری، در میان تاکتیکهای دیگر شناخته می شود.

سوء استفاده مالی:

این نوع سوء استفاده، اغلب به همراه انواع دیگر سوء استفاده به چشم می خورد.

سوء استفاده مالی، زمانی رخ می دهد که یک فرد، دسترسی به پول را برای دیگران محدود کند.

روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

این نوع سوء استفاده، شامل اقداماتی نظیر قطع دسترسی به حساب های بانکی، کنترل مکانی که شخص اجازه دارد در آن کار کند و جلوگیری از دسترسی به اطلاعات مالی می باشد.

سوء استفاده فیزیکی:

این نوع سوء استفاده، بیشتر به علائم بیرونی اشاره دارد.

سوء استفاده فیزیکی، زمانی که در روابط نزدیک و خودمانی رخ دهد، به عنوان سوء استفاده خانگی یا خشونت خانگی نیز شناخته می شود.

سوء استفاده فیزیکی، هر گونه اقدام فیزیکی یا تهدید برای صدمه زدن فیزیکی به شخص دیگر را شامل می شود.

این نوع از سوء استفاده، شامل اعمالی مانند سیلی زدن، مشت زدن، کشیدن مو و لگد زدن است.

شواهد فیزیکی مانند کبودی ها لزوما به سوء استفاده فیزیکی اشاره نمی کند.

سوء استفاده جنسی:

این نوع سوء استفاده اغلب علیه زنان انجام می شود، هر چند مردان نیز می توانند قربانی سوء استفاده جنسی واقع شوند.

سوء استفاده جنسی شامل هر گونه اقدام جنسی ناخواسته و مجبور کردن قربانی در این رابطه است.

این نوع سوء استفاده نیز اغلب، به عنوان تجاوز جنسی یا هتک حرمت شناخته می شود.

سوء استفاده جنسی، می تواند شامل مواردی از قبیل لمس ناخواسته برای مقاربت اجباری یا تماس جنسی اجباری با شخص دیگری باشد.

سوء استفاده کلامی:

سوء استفاده کلامی، عموما یک نوع سوء استفاده روانشناختی است.

این نوع سوء استفاده، زمانی اتفاق می افتد که یک سوء استفاده کننده از کلمات و زبان بدن با هدف آسیب رساندن به شخص دیگری استفاده کند.

سوء استفاده کلامی، شامل تحقیر، بد زبانی و انتقادات ناعادلانه است.

سوء استفاده از سالمندان:

این نوع سوء استفاده بین یک سالخورده و شخص دیگری، معمولا جوان تر، مانند فرزند بزرگ تر، اتفاق می افتد.

سوء استفاده از سالمندان، شامل سایر اشکال سوء استفاده در برابر یک سالمند است.

این نوع سوء استفاده اغلب شامل سوء استفاده مالی، عاطفی و حتی فیزیکی است.

سوء استفاده معنوی:

سوء استفاده معنوی اغلب، در رابطه با معنویت و یا مذهب شخص است.

این نوع سوء استفاده، شامل حمله به سیستم عقیدتی دیگران، ایجاد مانع برای دسترسی به مکان های عبادی یا مشارکت اجباری در یک فرقه است.

تمام اشکال سوء استفاده غیرقانونی هستند، اگرچه جرم بعضی از آنها، سنگین تر از سایرین است.

بسیاری از این انواع مختلف سوء استفاده، علیه کودکان و نوجوانان نیز رخ می دهد.

برای اطلاعات دقیق در مورد سوء استفاده از کودکان و انواع این سوء استفاده، به اینجا بروید.

این نوشته انواع سوء استفاده: چه تفاوتی بین انواع مختلف سوء استفاده وجود دارد؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

اما فاصله بین اعتماد به نفس سالم و غرور سرکشانه خطی باریک است و یکی از شاخصه های اولیه که نشان می‌دهد در طرف اشتباه این خط ایستاده ایم، ناتوانی ما در پذیرش اشتباهاتمان است.

به گفته دکتر Sanam Hafeez، متخصص اعصاب در نیویورک: “غرور در سطح ابتدایی به معنای احساس عزت نفس یا اهمیت به خود است.

بخش خودمحور ما همواره دوست دارد برنده باشد، چه در مشاجره با شریک و همسرمان چه حتی یک بحث احمقانه درباره اینکه کدام فیلم باید جایزه اسکار را می‌برد.”

روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

با این وجود، ناتوانی در پذیرش اشتباهمان – چه یک امر مهم باشد و چه یک اشتباه پیش افتاده – برای ما خوشایند نخواهد بود.

نه تنها می‌تواند باعث خراب شدن برخی از روابط نزدیکمان شود، بلکه برای رشد فردی خودمان هم مضر خواهد بود.

برای درک این که چرا کنار گذاشتن غرور و پذیرفتن اشتباهاتی که مرتکب شده ایم برای ما سخت به نظر می‌رسد و این که چطور باید برای منفعت همه این کار را بهتر انجام دهیم، این مطلب را دنبال کنید.

چرا پذیرش اشتباه دشوار است؟

یکی از دلایلی که بعضی ها نمی توانند اشتباهاتشان را بپذیرند، عدم خودآگاهی است.

این مسئله می‌تواند فراگیر و پیشرونده و یا صرفاً به سادگی داشتن یک “نقطه کور” در شرایط  خاصی در اجتماع باشد.

در واقع اگر فرد در ابتدا واقعاً از اشتباهی که انجام داده است آگاهی نداشته باشد، پذیرش آن نیز غیرممکن خواهد بود.

اما در دیگر موارد، ممکن است که از اشتباه مان آگاه باشیم – چه مقداری از آن چه به طور کامل – اما به خاطر غرور ارزشمندمان از اعتراف به آن خودداری کنیم.

برای بعضی ها پذیرش ارتکاب اشتباه تهدید بزرگی برای شخصیتشان محسوب می شود.

بنابراین آنچه در عوض انجام می‌دهند، انکار اشتباه و گردن نگرفتن خطاهایی است که انجام داده اند، تا در نهایت تجسم شخصیتشان را حفظ کنند.

به گفته دکتر Kate Kaplan، روانشناس بالینی در لس آنجلس: “برای بعضی ها پذیرش اشتباهاتشان به میزانی تهدیدکننده محسوب می‌شود که باعث ایجاد احساس شرمندگی؛ خجالت و گناه در آنها شده و یا شخصیت و اعتقادات شان را به چالش می‌کشد.

در این صورت نیز افراد برای حفظ تصویری که از شخصیت خود دارند اقدام به انکار و عدم پذیرش اشتباهاتشان می کنند.”

این فرآیند “هنجار شناختی” نام دارد – یک سیستم دفاع ناخودآگاه که بسیاری از ما برای حفظ غرور و عزت نفسمان آن را به کار می‌گیریم.

دکتر Kaplan می‌گوید: “آنهایی که در پذیرش اشتباهات با مشکل مواجه هستند، حتی با وجود این که از آن آگاهی دارند، اغلب از اینکه قبول ارتکاب اشتباه نشان دهنده کمبودهای جدی در شخصیت آنها باشد نگران هستند.

در واقع این کار می‌تواند باعث شود آنها احساس کنند ضعیف، غیر قابل دوست داشتن و یا حتی ذاتا آدم بدی هستند.

همچنین معمولا ترس و نگرانی زیادی درباره از دست دادن احترام و یا خراب شدن روابطشان دارند.”

 ابراز تأسف

چه چیزی برای یک عذرخواهی خوب لازم است؟ این چهار مورد.

چطور داشتن غرور زیاد بر دنیای شما تاثیر می‌گذارد؟

به عبارت دیگر گفتن: “بله من اشتباه کردم و بابت آن متاسفم” می‌تواند وحشتناک باشد.

با این حال انکار سرسختانه اشتباهاتمان، دوستان، همکاران، اعضای خانواده و همسرمان را ناامید می‌کند.

با این کار افراد کم کم از ما دور شده و ما تنها خواهیم ماند. همچنین جلوی رشد فردی ما را نیز می گیرد.

به گفته دکتر Kaplan: “از آنجایی که امتناع از اعتراف به اشتباه، از غرور شکننده نشأت می گیرد، با دور شدن  نزدیکان فرد از او، احساس غیر قابل دوست داشتن بودن فرد تحقق می یابد.

بعلاوه انکار کردن و داشتن حالت تدافعی در مقابله با پذیرش اشتباهاتش را به الگویی همیشگی تبدیل می کند.

ما درواقع با عدم پذیرش اشتباه معمولا سعی می کنیم مانع از انتقادپذیر بودن و رها کردن دیوارهای ساختگی شخصیتمان شویم.”

زمانی که فرد به طور مداوم از انتقاد شنیدن فرار کند به احساس گناه،خجالت و ترس دچار خواهد شد که با گذشت زمان می تواند به شکل افسردگی و اختلالات اضطرابی بر سلامت روان او تاثیر بگذارد.

در شرایط عکس، به گفته دکتر Hafeez: “پذیرش اشتباه ما نشان می‌دهد که ما دلسوز، همدل، همدرد و شنونده خوبی هستیم.

همچنین نشان دهنده ظرفیت واقع گرایی ما درباره خودمان است، اینکه ما “بی عیب” و همیشه “حق به جانب” نیستیم.

پذیرش خطاهایمان به دیگران این فرصت را می‌دهد که انتقادپذیری ما را ببینند و حتی می‌تواند باعث جلب نظر مثبت آنها نسبت به ما شود.

همچنین راهی برای شروع گفت‌وگوهای با معنا و عمیق بوده و در نتیجه به رشد فردی و توسعه روابطمان نیز کمک می‌کند.

تحقیقات نشان داده اند که اعتماد به نفس می تواند در موفقیت اخلال ایجاد کند.

۵ روش برای پذیرش بهتر اشتباهات

دکتر Kaplan معتقد است از آنجایی که همه ما انسان ها با توانایی منحصر به فرد تعمق و تفکر به دنیا می آییم، همگی نیز توانایی پذیرش مسئولیت اشتباهاتمان را داریم.

گاهی این مهارت پرورش نمی‌یابد یا فرد در محیطی رشد پیدا می‌کند که در آن حفظ غرور اولویت اول است.

با این حال با تمرین می توانیم مهارتمان را در پذیرش خطاهای ما بالا ببریم.” میتوانید از اینجا شروع کنید:

به شرایط انسانی تکیه کنید. دکتر Kaplan توصیه می‌کند که این شعار را در زمانی که در برابر پذیرش اشتباه مقاومت می‌کنید به یاد داشته باشید: “من می توانم بپذیرم که اشتباه کرده ام چون من یک انسانم و همه انسان‌ها دچار اشتباه می‌شوند و دیگران به رغم این خطا باز هم من را دوست خواهند داشت.”

درونتان را ببینید. به پیشنهاد دکتر می توانید فهرستی از اشتباهات تان تهیه کنید و از خودتان سوال بپرسید.

سوالاتی مانند: “چرا از شنیدن انتقاد میترسم؟” “آیا صبورم؟” “آیا مشکل کنترل خشم دارم؟” “آیا بیش از حد حسودم؟” “آیا به خودم اطمینان ندارم؟” “آیا خود خواهم؟” “در مشاجره اخیر چه نقشی داشتم؟” “اعمال من چه تاثیراتی بر افرادی که برایم اهمیت دارند گذاشته است؟”

نظر دیگران را بپرسید. به گفته دکتر Kaplan: “اگر پذیرش مسئولیت اشتباهاتتان به تنهایی چالش برانگیز است، کمک گرفتن از افرادی که حامی، دلسوز و مشتاق کمک به شما هستند کار را آسان تر خواهد کرد.

درست است که این کار قدم بزرگی در انتقادپذیری شما محسوب می‌شود، اما به یاد داشته باشید که شما را برای پذیرش و ارتباط عاطفی عمیقی که نیاز دارید آماده خواهد کرد.”

پذیرای انتقادات باشید. در زمانی که در “نقطه کور” هستید – خودتان از کار اشتباهی که انجام داده اید آگاهی ندارید – مهم است که ناامیدی و انتقادات دیگران نسبت به خودتان را جدی بگیرید.

دکتر Hafeez می گوید: “این مهارت شامل نادیده گرفتن احساس شخصیتان و نگاه کردن به موضوع به صورت واقع گرایانه و از دید فرد دیگر می شود.”

از یک درمانگر کمک بگیرید. کمک گرفتن از درمانگر می تواند سرعت شما را در عبور از مسیر رشد فردی بالا ببرد.

به گفته دکتر Hafeez: “معمولا افرادی که از درمان پزشکی کمک می‌گیرند در درون نگری و شناخت ضعف ها و ترسهایشان مهارت پیدا می‌کنند.

” این فرایند نیاز به دانشی دارد که فرد معمولی نمی‌تواند به تنهایی به آن دست یابد.

این نوشته روانشناسی پذیرش اشتباه: چطور اشتباهاتمان را بهتر بپذیریم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

هفته گذشته سازمان بهداشت جهانی در طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها – رساله رسمی بیماری ها – فرسودگی روانی را از یک “وضعیت سلامتی” به یک “سندروم” تغییر داد که ناشی از “استرس کاری مزمن” است.

این تعریف گسترده ای است که می تواند شامل اکثریت افراد در زندگی کاریشان باشد. اخیراً در محل کار یکی از دوستانم تستی برای بررسی میزان سلامت کارکنان انجام شده است.

او تنها به یکی از سوالات جواب مثبت داده، درباره اینکه آیا هرگز در محیط کار احساس ناراحتی کرده است یا نه، و نتیجه خنده داری داشته است: خطر فرسودگی روانی!

مرتبط: روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

کارفرمایان نیز نگران این  پدیده هستند.

تحقیقی توسط Kronos در سال ۲۰۱۷ نشان داده است که ۹۵ درصد مدیران اجرایی منابع انسانی فکر می‌کنند که فرسودگی روانی تلاش آنها برای حفظ کارمندان را سخت‌تر کرده است.

اما زمانی که یک اختلال به شکل گسترده ای شایع می‌شود، باعث میشود شک کنیم که آیا در حال تبدیل یک ناراحتی و مشکل روزمره و عادی به مشکلی پزشکی هستیم؟

اگر تقریباً همه مردم از فرسودگی روانی رنج می برند، پس هیچ کس این اختلال را ندارد، و مفهوم کلی وجود آن از بین می‌رود.

این امر به دلایل بسیاری ناخوشایند خواهد بود، حداقل به این دلیل که فرسودگی روانی واقعا وجود دارد – تعریف پایه آن شامل احساسات سه گانه فرسودگی عاطفی، عدم برقراری ارتباط و احساس پوچی و بیهودگی است.

اکثر افراد بعضی از این علائم را تجربه کرده اند اما تنها در تعداد کمی از افراد این علائم به شکلی مداوم و آسیب زننده وجود دارند. بنابراین این بیماری همه‌گیر نیست.

مسئله دیگری که اهمیت دارد تغییر در نگرش های فرهنگی درباره محل کار و مدرسه است.

اما درواقع انتظاری غیرواقعی و گمراه‌کننده ایجاد شده است که دانش‌آموزان و کارمندان باید همیشه خوشحال و راحت و بدون استرس باشند، و اگر غیر از این اتفاق بیفتد، مشکلی است که باید حل شود.

برای مثال، دانشکده پزشکی می‌تواند از لحاظ فکری و فیزیکی بسیار خسته کننده باشد. در واقع پشت سر گذاشتن آن بدون تجربه استرس و ناراحتی غیر ممکن است.

این دانشکده‌ها نیز مانند بسیاری از کارفرمایان برای کمک به دانشجویان در مدیریت استرس و ایجاد تعادل بین کار و زندگی، سرمایه گذاری هایی در زمینه برنامه‌های سلامتی انجام داده اند با تاکید بر ورزش، مدیتیشن، تغذیه سالم و … . البته که این کار، ایده ای بسیار عالی است، اما با تاکید بر تعهدشان نسبت به رفاه و حال خوب افراد، درواقع وعده‌هایی می‌دهند که نمی‌توانند به آن پایبند باشند.

فکر می‌کنید دانشجویان و کارمندان چه حالی خواهند داشت زمانی که همان سازمانی که رفاه و تعادل زندگی-کاری آن‌ها را فراهم می‌کند، در شرایطی مجبور به وارد کردن استرس و فشار بیشتری به آن‌ها شود؟ بدیهی است که احساس خشم داشته و فاصله گرفته و احتمالاً تمرکز کمتری بر کارشان خواهند گذاشت.

این شرایط شباهت بیشتری به “فرسودگی روانی” دارد.

اگرچه غیر قابل اثبات است، اما نسل جدید نسبت به نسل قبلی کمتر دچار فرسودگی روانی شده است.

به این دلیل ساده که از ابتدا انتظار راهی سخت و پراسترس را داشته است و معمولاً انتظارات ما از آنچه که واقعا با آن روبه‌رو می‌شویم بدتر می باشند.

اشتباه نکنید – بسیاری چیزهای نادرست درباره روزهای خوب قدیم وجود دارد. برای مثال در گذشته تشخیص درباره نیازهای سلامت روان دانشجویان بسیار ضعیف بوده است.

اما خوشبختانه این موضوع در حال حاضر یکی از مهمترین وظایف مراکز آموزشی می باشد.

من برای ۸ سال گذشته مسئول خدمات سلامت روانی دانشجویان بوده ام، و ماه اوت هر سال که ورودی های جدید پزشکی داریم به آنها گوشزد می کنم که:  “چهار سال آینده هیجان انگیز و چالش برانگیز و پراسترس خواهد بود.

ما برای شما اهمیت قائلیم و مطمئن هستیم که می‌توانید با مشکلات مقابله کنید، چون اگر نمی‌توانستید تا اینجا نیز پیش نمی آمدید.

کاملا طبیعی است که گاهی احساس اضطراب و خستگی کنید. در واقع این نشان می‌دهد که شما زنده و درگیر پیشبرد کارتان هستید.”

البته که ما باید همه توانمان را برای کشف و درمان بیماری‌های روانی جدی به کار بگیریم – مانند افسردگی و مصرف مواد مخدر و الکل – اما لازم نیست درباره هر ناراحتی و استرس روزمره تشخیص پزشکی “فرسودگی روانی” بدهیم!

این نوشته روانشناسی فرسودگی روانی: آیا فرسودگی روانی وجود دارد؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

وقتی کسی را می‌شناسید که عزت‌ نفس پایینی دارد ممکن است واکنش‌های غریزی زیادی برای کمک به او از خود بروز دهید.

به‌ویژه اگر آن شخص کسی باشد که به او اهمیت زیادی می‌دهید ممکن است فکر کنید باید بی‌وقفه تلاش کنید تا عزت‌نفس او را افزایش دهید.

این طرز تفکر قابل‌درک است چون نشان‌دهنده شخصیت حمایتگر شماست. اگرچه در برخورد باکسی که عزت‌نفس پایینی دارد گفتن چیزهای خاصی (حتی اگر با نیت خیر گفته شود) فایده‌ای ندارد.

مرتبط: روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

در حقیقت اظهارنظر در برخی موارد می‌تواند باعث شود آن شخص احساس بدتری نسبت به خود داشته باشد. در ادامه با ذکر مثال شرح می‌دهیم چه چیزهایی نباید به کسی که عزت‌نفس پایینی دارد گفته شود.

از بیش‌ از حد تحسین کردن کسی که عزت‌نفس پایینی دارد بپرهیزید

ممکن است در ذهنتان کسی را که دوست دارید خیلی بالا ببرید؛ حال این شخص می‌تواند دوست صمیمی شما، شریک زندگی، خواهر، برادر یا فرزندتان (پسر یا دخترتان) باشد. احتمالاً وقتی می‌فهمید خود را سرزنش می‌کنند یا ذهنیت مثبتی از خودشان ندارند نگران می‌شوید و سعی می‌کنید افکار غیرواقعی آن‌ها را با تحسین مداوم از بین ببرید.

مثلاً ممکن است به آن‌ها بگویید: «تو فوق‌العاده‌ای»، «خیلی باهوشی»، «استعداد خیلی زیادی داری»،

«مهربان‌ترین کسی هستی که می‌شناسم» و غیره. اگر مخاطب این تعریف و تمجیدها کسی باشد که عزت‌نفس پایینی دارد ممکن است حرف‌های شما را باور نکند.

شاید با خود فکر کند شما این‌ها را می‌گویید تا به نظر انسان خوبی بیایید، باعث شوید حس بهتری نسبت به خود داشته باشد یا اینکه فقط برایش احساس تأسف می‌کنید.

گاهی وقتی از دیگران زیاد تعریف می‌کنید ممکن است این‌طور به نظر بیاید که مثل کودک با آن‌ها رفتار می‌کنید- این کار باعث می‌شود فرد دارای عزت‌نفس پایین حس کند نوزادی است که نیاز به مراقبت دارد.

از به کار بردن جمله «مسخره‌بازی در نیار» بپرهیزید

انواع دیگر چنین پاسخی می‌تواند «احمق نباش» یا «عجب حرف احمقانه‌ای زدی» باشد.

وقتی کسی دچار عزت‌نفس پایین است نظرات بیش‌ از حد منفی یا غیرمنطقی در مورد خود دارد؛ بنابراین اگر عقایدی را که در مورد خود دارد برای دیگران ابراز کند ممکن است بهت‌زده شوند و بدون اینکه به چیزی که می‌گویند فکر کنند این‌گونه پاسخ دهند: «احمق نباش، تو خیلی باهوشی».

کسی که دارای عزت‌نفس پایین است ممکن است این‌گونه برداشت کند که حقیقتاً احمق است و طرف مقابل با گفتن چنین جمله‌ای آن را تأیید می‌کند و اینکه می‌گوید: «تو باهوشی» دروغی بیش نیست!

این نوع نظرات، حتی اگر طوری بیان شوند که عاری از هرگونه توهین باشند، می‌توانند باورهای منفی را که شخصِ دارای عزت‌نفس پایین در مورد خود دارد تقویت کنند؛ مثلاً این باور که احمق و رقت‌انگیز است در او تقویت می‌شود.

از توصیه کردن و دادن مشورت بدون اینکه از شما بخواهد اجتناب کنید

توصیه‌های دیگران وقتی برای کسی به‌کاربرده می‌شوند که عزت‌نفس پایینی دارد اغلب نتیجه معکوس می‌دهند!

وقتی کسی که شما را دوست دارد می‌بیند به خودتان سخت می‌گیرید ممکن است بدون اینکه از او بخواهید توصیه‌های مختلفی به شما کند؛ مثلاً بگوید باید با خود مهربان‌تر باشید (انگار که شما اصلاً نمی‌دانستید چطور با خود رفتار کنید!) یا اینکه از شما بخواهد روشی درمانی را پیش بگیرید یا از کتاب‌های خودآموز برای این منظور استفاده کنید.

وقتی دیگران بدون اینکه از آن‌ها تقاضا شود کسی را که عزت‌نفس پایینی دارد نصیحت کنند موجب می‌شوند حس کند همه می‌دانند چگونه از خود مراقبت کنند و چطور انسان موفقی باشند اما او ظاهراً در این مورد با شکست مواجه شده است.

همچنین وقتی همه او را نصیحت می‌کنند باعث می‌شود این حس در او به وجود آید که گویی بچه است و به افراد بالغ دیگر که بهتر می‌دانند چگونه زندگی را پیش ببرند وابسته است.

جملات بهتری وجود دارد که می‌توان به افراد دارای عزت‌نفس پایین گفت. اینکه بدون قضاوت کردن درک کنید کسی که عزت‌نفس پایینی دارد چه می‌کشد و به او با دلسوزی گوش کنید روش مؤثرتری برای حمایت از اوست.

اینکه بگویید: «باید خیلی سخت باشه چنین افکاری در مورد خودت داشته باشی» تأثیر مثبت بیشتری دارد تا اینکه بگویید: «از این فکرها نکن».

سعی کنید حس امیدواری و خوش‌بینی را نسبت به فرآیند افزایش عزت‌نفس در او ایجاد کنید چراکه باعث می‌شود بداند در چرخه‌ی افکارش گیر نکرده و راه رهایی وجود دارد.

این نوشته روانشناسی عزت نفس: از گفتن چه چیزهایی باید به کسانی که عزت‌نفس پایینی دارند اجتناب کنید برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

حدود ۶.۸ میلیون نفر از بزرگسالان با علائم اختلال اضطراب فراگیر دست و پنجه نرم میکنند و این به رایج بودن این بیماری روانی اشاره دارد.

برای اینکه تشخیص داد آیا شخصی مبتلا به GAD است، باید دید که آیا این شخص دچار نگرانی  افراطی در مورد زندگی روز مره برای بیش از ۶ ماه بوده است.

به عنوان مثال، یک فرد مبتلا به GAD ممکن است با اینکه دارای درآمد ماهیانه منظم است، مدام نگران این باشدکه نتواند هر ماه اجاره خانه خود را بپردازد.

در واقع این نگرانی برای عدم پرداخت اجاره ماهیانه به خستگی ، بیماری و تنش اشاره دارد.

روانشناسی چیست؟ چگونه بهترین روانشناس را انتخاب کنیم؟

مثالی دیگر از شخصی که مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر میباشد، این است که وی دائما در مورد امنیت خانوده اش نگران می باشد مثلا زمانی که همسرش خانه را ترک می کند بیمار به این فکر می کند که شاید دیگر همسرش را نبیند و یا در مورد آسیب دیدن یا ربوده شدن فرزندانشان نگران باشد.

علائم اختلال اضطراب عمومی تشخیصی (GAD)

علائم اختلال اضطراب فراگیر برای تشخیص در آخرین نسخه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV-TR) تعریف شده اند.

اگرچه معیارهای تشخیصی علائم GAD در کودکان  نوجوانان و بزرگسالان  کمی متفاوت است .

برای تشخیص اختلال اضطراب فراگیر، بزرگسالان باید هر دو این علائم زیر را از خود نشان دهند در حالیکه در کودکان تشخیص یکی از این نشانه ها کافیست.

• اضطراب بیش از حد تا بیش از ۶ ماه که این بسیااری از فعالیت های روزمره افراد را تحت تاثیر قرار میدهد.
• دشواری کنترل نگرانی

علاوه بر این علائم ، برای تشخیص اختلال اضطراب فراگیر در بزرگسالان، سه نشانه ی دیگر از لیست زیر باید شناسایی شود، در حالیکه برای کودکان، تنها شناسایی یکی از این مواردکافیست.

• بیتابی
• خستگی
• دشواری تمرکز/ذهن خالی
• تحریک پذیری
• کشش عضلانی
• اختلال در خواب

برای تشخیص GAD، این علائم  باید زندگی فرد را تحت  تاثیر خود قرار دهند و بهتر است که از طریق اختلال اضطرابی  ، بیماری  روانی دیگر تشریح نشود

نشانه های دیگر اختلال اضطراب  فراگیر

در حالیکه معیارهای فوق برای تشخیص GAD مورد استفاده قرار می گیرند، علائم دیگری نیز در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر شایع هستند. این علائم اضافی GAD ممکن است مربوط به اختلال یا با اختلال همراه  باشد.

علائم اختلال اضطراب فراگیر عبارتند از:

• لرزش
• احساس عصبانیت / نا امیدی
• عرق کردن
• تهوع و اسهال
• کوتاه نفس کشیدن
• سرعت ضربان قلب بالا
• مشکلات مزمن سلامتی
• استرس بیش از حد
• مصرف مواد

علائم اختلال اضطراب فراگیر در کودکان

کودکان و نوجوانان می توانند علائم مشابه اختلال اضطراب فراگیر را تجربه کنند اما علائم دیگری نیز ممکن است وجود داشته باشد.

برای مثال، نگرانی های یک کودک ممکن است متفاوت از نگرانی های یک بزرگسال باشد.

یک جوان ممکن است نگران مدرسه، ورزش،  وقایع فاجعه باری مانند زلزله باشد.

بیشتر بخوانید: با راهکارهای غلبه بر ترس آشنا شوید

علائم دیگر اختلال اضطراب فراگیر در کودکان و نوجوانان عبارتند از:

• اضطراب و وسواس در موردتناسب اندام
• گرایش به بهترین بودن،دوباره کاری برای انجام دادن آن کار به بهترین شکل
• عدم اعتماد به نفس
• بدنبال تایید شدن از طرف دیگران نیاز به اطمینان دیگران برای انجام دادن کاری
• رفتارجدی

کودکان که مورد سوء استفاده قرار گرفته اند یا دچار تروما بوده اند بیشتر در معرض مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر میباشند.

این نوشته روانشناسی شناخت علائم اختلال اضطراب فراگیر (GAD) که همه باید بدانند! برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

روانشناسی اختلال اطراب فراگیر: اختلال اضطراب فراگیر (GAD) نوعی اضطراب و نگرانی افراطی می باشد (اضطراب مزمن) که غیر واقعی و غالبا خارج از کنترل می باشد. به خاطر داشته باشید که نگرانی برای هر شخصی امری نرمال است چرا که زندگی در حالت کلی استرس زا است.

اگرچه نگرانی بیش ازحد اضطراب و نشانه های جسمی مانند تپش قلب، که تأثیر منفی بر عملکرد روزمره اشخاص دارد، می تواند از نشانه های اختلال اضطراب فراگیر (GAD) باشد.

مثال هایی از اختلال اضطراب فراگیر

مانند بسیاری از افراد، فردی که مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر است، ممکن است روز خود را با نگران بودن در مورد به موقع فرستادن فرزندانش به مدرسه و صبحانه دادن به آنها شروع شود.

مرتبط: روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

اما کسی که به اختلال GAD یا همان اضطراب فراگیر مبتلاست، در این شرایط فکر می کند که اگر این وظیفه را بخوبی انجام ندهد، فرزندش دیگر هیچگاه موفق نخواهد شد.

این اشخاص ممکن است ساعت ها در مورد امنیت خانوده خود و یا حتی پول احساس نگرانی کنند و مطمن باشند که اتفاقی بدی در انتظار آنهاست.

درحالت شدیدتر این وضع شخص بیخواب می شود و ممکن است شب را با قدم زدن بگذراند.

این چرخه حتی روز بعد هم ممکن است برای فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مجددا تکرار شود.

اختلال اضطراب فراگیر اختلالی که تمام افراد را درگیر خود می کند

اختلال اضطراب فراگیر، که به عنوان GAD شناخته می شود، یک بیماری روحی است که بین ۴٪ تا ۷٪ از افراد را  تحت تاثیر قرار میدهد.

۴٪  دیگر از افراد ممکن است این اختلال را بصورت خفیفتر تجربه کنند.

اختلال اضطراب فراگیر GAD دوبرابر در زنان نسبت به مردان شایع تر است.

پس در نتیجه این نوع از اختلال میتواند درکودکان، نوجوانان و بزرگسالان رخ دهد.

اختلال اضطراب فراگیر مانند دیگر بیماری های روانی جدی، مانند اختلال افسردگی ،  یک تاثیر منفی در زندگی مردم به شمار می آید.

معیارهای اختلال اضطراب فراگیر

در حالی که بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی ، اضطراب را تحت شرایط و موقعیت های خاصی تجربه میکنند، اما اختلال اضطراب فراگیر تمام جنبه های زندگی فرد را درگیر خود می کند.

معیارهای اختلال اضطراب فراگیر همانند سایر اختلالات اضطرابی است، اما علائم این اختلال فراگیر در هر زمان  و هر مکان وگاها بدون هیچ دلیلی آشکار میشود.

بر اساس آخرین نسخه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV-TR)، معیارهای اختلال اضطراب فراگیر شامل علائم روانشناختی مانند ناتوانی در کنترل نگرانی و علائم جسمی ازجمله بیحسی، خستگی و  اسپاسم عضلانی میباشد.

اختلال اضطراب فراگیر اغلب در کنار سایر اختلالات اضطرابی مانند اختلال پانیک یا اختلال فوبیا رخ می دهد.

بهتر است بدانید که اختلال اضطراب فراگیر با سایر بیماریهای روانی از جمله،  اختلالات خلقی و روحی و اختلالات خواب،  همراه است.

درمان اختلال اضطراب فراگیر (GAD)

همانند بسیاری از بیماری های روانی، علل دقیق پدید آمدن اختلال اضطراب فراگیرشناخته نشده است اما درمانهای موثری برای این نوع اختلال تشخیص داده شده است.

درمان های موجود برای اختلال اضطراب فراگیر شامل موارد زیر است:

• دارو _ ممکن است به منظور درمان اختلال اضطراب فراگیر داروهای ضد افسردگی، آرام بخش و داروهای ضد اضطراب تجویز شود.
• درمان – انواع مختلفی ازدرمان ها مانند روان درمانی (گفتاری) و درمان رفتاری شناختی می تواند به فرایند درمان اختلال  اضطراب  فراگیر GAD کمک کند.
• تغییر سبک زندگی – آرامش، رژیم غذایی و ورزش، خواب باکیفیت و اجتناب از الکل می تواند به کاهش علائم اختلال اضطراب فراگیر کمک کند.

دورنمایی از درمان اختلال اضطراب فراگیر (GAD)

• افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به طور کلی شانس زیادی برای بهبودی دارند. البته هر روش درمانی برای همه ی افراد به یک صورت جواب نمی دهد، با این همه باید از چندین تکنیک مختلف برای شناسایی صحیح ترین روش درمانی استفاده کرد. فاکتورهای که شانس موفقیت بهبودی این اختلال را افزایش میدهند شامل:
• داشتن دانش در مورد GAD
• درمان با کیفیت
• دسترسی به مراقبت های بهداشتی (مانند یک روانپزشک)
• درمان سایر اختللات که بصورت همزمان با این نوع اختلال همراه هستند.

این نوشته روانشناسی اختلال اضطراب فراگیر (GAD) را بهتر بشناسید برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.