عجیب نیست در فرهنگ یا منطقه‌ای زندگی کنیم که انتخاب درمانگر مناسب چندان هم اهمیتی نداشته باشد. همچنین قابل‌پذیرش است که بعد از چند جلسه، حس کنید نمی‌توانید ارتباط درستی با درمانگرتان برقرار کنید.

برای انتخاب درمانگر مناسب چه قدم‌هایی باید بردارم؟

اگرچه، یک درمانگر کارآمد در بسیاری از موارد می‌تواند به فرد در تقویت مهارت‌ها و اعتمادبه‌نفس برای مشکلات مربوط به سلامت ذهنی پیش آمده در زندگی کمک کند، اما بیش از آن، حساسیت مراجعه‌کننده برای کمک گرفتن از یک متخصص تأییدشده ارزش این‌همه تلاش و وقت گذاشتن را دارد.

قدم اول- انتخاب نوع درمان

نیاز به چه نوع درمانی دارید؟ پاسخ به این پرسش تعیین‌کننده است. شاید بد نباشد ابتدا با دسته‌بندی انجمن روانشناسی آمریکا APA بیشتر آشنا شوید تا به‌راحتی همانی را که با اهداف شما برای بهبودی همخوانی دارد انتخاب کنید. البته در نظر داشته باشید که بعضی از درمانگران فقط در یک نوع روش درمانی تخصص ندارند و مهارت آن‌ها چند شاخه است.

انواع درمان در روانشناسی کدام است؟

انواع درمان در روانشناسی شامل پنج دسته‌بندی اصلی زیر است:

◄ درمان روان پویایی psychodynamic و ارزیابی روانی Psychoanalysi – این نوع درمان، بنا بر آموخته‌های زیگموند فروید، قرار است به ناخودآگاه و محرک‌ها برای تغییر رفتارها، افکار و احساسات منفی دسترسی پیدا کند.

◄ درمان رفتاری Behavior therapy – با کمک این روش قرار است تا به بیمار کمک کنند تا یک سری از رفتارهای مشخص او با استفاده از ابزارهای مختلف ازجمله حساسیت‌زدایی تغییر کند.

◄ درمان شناختی- تمرکز این نوع درمان ، در قدم اول، روی کمک به بیمار برای اصلاح رفتارها و واکنش‌های او با تغییر افکار اوست.

◄ انسان درمانی Humanistic therapy- این نوع درمان روی بیمار متمرکز است و بیش از آنکه به درمانگر نقش مسئول داده شود، آن‌ها را یک شنونده فعال و همدل نشان می‌دهد.

◄ درمان یکپارچه Integrative or holistic therapy – درمان جامع قرار است درمانگر را با مجموعه‌ای از اصول در برابر مراجعه‌کننده بنشاند. ترکیبی از چندین رویکرد باهم کمک می‌کند تا او به نیازهای افراد پی ببرد. این نوع درمان مبتنی بر اصل پذیرش و تعهد acceptance and commitment therapy با نام اختصاری ACT است.

در جدول زیر می‌توانید همه انواع درمان را با جزئیات بیشتری بخوانید:

قدم دوم- بودجه‌بندی

هزینه هر درمان می‌تواند بسیار متفاوت باشد که بستگی دارد خدمات از کجا دریافت شود. یک سری به‌صورت رایگان قابل‌دسترسی هستند. درمان آنلاین نسبتاً کم‌هزینه‌تر است و سایر روش‌های درمان هزینه‌های بالاتری را شامل می‌شوند.

نکته: متأسفانه هنوز خدمات روان‌درمانی تحت پوشش هیچ بیمه‌ای در کشور قرار نگرفته است. اما در صورت نیاز، فرد با مراجعه به ادارات بهزیستی شهر محل سکونت یا تماس با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ می‌تواند با دریافت معرفی‌نامه، برای انتخاب درمانگر مناسب و استفاده از خدمات نیم‌بها اقدام کند.

قدم سوم- راهنمایی از پزشک خانواده

پزشکان ازجمله بهترین منابع راهنمایی افراد برای انتخاب درمانگر مناسب هستند. ازجمله امتیازات این راهنمایی، اطلاع پزشک فرد از وضعیت سلامت کلی او است که می‌تواند در معرفی‌نامه به درمانگر در صورت لزوم به آن‌ها اشاره کند.

قدم چهارم- خانواده و دوستان

اگر مشکلی با این موضوع ندارید می‌توانید برای انتخاب درمانگر موردنظرتان، هم از نظر نوع تخصص و هم هزینه، با اطرافیان مشورت کنید. منابعی که آن‌ها معرفی می‌کنند حتی می‌تواند بهتر از جست‌وجوها در اینترنت باشد.

** بهتر است بدانید که **

در حال حاضر سایت‌های فراوانی در کشور فعالیت می‌کنند که با انتشار دیدگاه و بازخوردهای مراجعه‌کنندگان، نمره درمانگر را در اختیار عموم می‌گذارند. تصمیم‌گیری بر اساس این اطلاعات به‌روز، بسیار ساده‌تر می‌شود.

• مهم: نباید نادیده گرفت که درمانگری که منتخب دوست، عضوی از خانواده یا محبوب شماست لزوماً نمی‌تواند برای شما هم مناسب باشد. در این مورد بهتر است با نکته‌سنجی بیشتری با توجه به نیازهای خودتان، تصمیم بگیرید.

قدم پنجم- دقت به مدرک درمانگر

همچنان که درمانگر موردنظر را انتخاب می‌کنیم نباید از مدارک لازم و معتبر صادرشده برای درمانگر غافل شویم. برای دریافت اطلاعات معتبر پیشنهاد می‌کنم به سایت سازمان نظام روانشناسی و مشاوره ایران مراجعه و با واردکردن نام درمانگر موردنظر خود، اطلاعات لازم را دریافت کنید.

• مهم: علاوه بر مدرک روانشناسی، برای انتخاب درمانگر مناسب خود حتماً به مدرک تخصصی او توجه داشته باشید. البته ممکن است عنوان درمانگر، تازمانیکه تخصص او مناسب با نیاز شماست، چندان هم اهمیتی نداشته باشد. اما در نظر داشته باشید که مشاوران، مددکاران اجتماعی، روانشناسان یا روان‌درمانگرها ازجمله افرادی هستند که برای درمان باید به آن‌ها مراجعه کنید.

قدم ششم- اعتبار فرهنگی

بدون شک همه درمانگرها افرادی با درک و همدلی هستند. اما از میان آن‌ها، متخصصی که تجربه فعالیت و ارتباط نزدیک در گروه مردم یا با موارد مشابه مورد مراجعه‌کننده داشته باشد، می‌تواند در تصمیم‌گیری نهایی ما تفاوت ایجاد کند.

تجربه ثابت کرده است درمانگری که تجربه ارتباط با عموم مردم به‌ویژه قشر آسیب‌دیده را داشته باشد، مقبولیت بیشتری به دست می‌آورد.  برگزاری جلسه با درمانگری که مثل مراجعه‌کننده‌اش، زمانی تجربه درمانی و تحت نظر بودن را داشته است، به‌مراتب نتیجه‌بخش‌تر است.

همچنین پیشینه‌های نژادی و فرهنگی و مذهبی مشترک مثل رنگین‌پوست بودن، غیربومی بودن و حتی گرایش‌های جنسی ازجمله آیتم‌های تعیین‌کننده برای انتخاب درمانگر مناسب است.

بهتر است در نظر داشته باشید که

برای انتخاب نهایی نباید به فرضیات تکیه کرد. تا جاییکه زمان به شما اجازه می‌دهد در مورد جزئیات نوشته‌شده بهتر است حساس و دقیق باشید.

قدم هفتم- تعیین اهداف درمان

اینکه مشخص کنیم دقیقاً چه خواسته‌هایی در مسیر درمان از درمانگر خود داریم نیمی از مسیر را رفته‌ایم. اگر قصد دارید تا در جلسات درمانی خودتان روی مسئله مشخصی تمرکز بدهید پس این محدودیت را در نظر بگیرید.

ازجمله مواردی که معمولاً روی آن‌ها تمرکز می‌شود:

• روبه‌رو شدن با استرس
• تجربه یک حادثه ناگوار
• ترس‌های مرضی (فوبیا)
• روابط بین فردی
• مصائب
• وضعیت یا مشکل ذهنی که فرد با آن درگیر است یا ممکن است دچارش باشد.
• بحران عاطفی که فرد نیاز به کمک برای حل آن دارد.

با تعیین آنچه خواسته شماست، اکنون می‌توانید اهداف خود را با درمانگرتان در میان بگذارید. البته بهتر است به خاطر بسپارید که یک سری مسائل مثل موضوع ارتباطات بین فردی و استرس احتمالاً نیازی به دخالت یک درمانگر ندارد و آموزش خاصی را هم نمی‌طلبد. درحالی‌که موقعیت‌هایی مثل افسردگی با حضور چنین فرد متخصصی قابل‌درمان هستند.

مواقعی هم هست که فرد نمی‌داند چه حالی دارد ولی کمک می‌خواهد. حضور یک درمانگر همین‌جاست که معنادارتر می‌شود و برای تعیین اهداف درمانی راهنمایی‌های لازم را ارائه می‌دهد. فراموش نکنید که برای انتخاب درمانگر مناسب به نقش او برای کسب مهارت‌های لازم خودتان بیشتر توجه داشته باشید.

قدم هشتم- طرح پرسش از درمانگر

بهتر است در این مرحله مجموعه  مناسبی از سؤالات برای خودتان کنار بگذارید تا اطلاعات کافی در مورد گواهینامه، مدرک و مجوز و تجربه کافی درمانگر داشته باشید. شک نکنید که این سؤالات کمک می‌کنند تشخیص درستی برای انتخاب نهایی خود داشته باشید.

پیشنهاد می‌کنم ۲۰ پرسش زیر را به خاطر داشته باشید. البته پاسخ یک سری پرسش‌ها بدون نیاز به گفت‌وگو با درمانگر به دست می‌آید که معمولاً در وب‌سایت متخصص قابل‌دسترسی است. همچنین می‌توانید، پیش از حضور در جلسه اول، سؤالات خود را برای درمانگر ایمیل کنید.

◄ سؤالات مربوط به آموزش، تجربه و گواهینامه

• تحصیلات شما چیست؟ در کدام مقطع مدرک دارید؟

درمانگر باید مدرک استادی یا دکتری در رشته بهداشت روان داشته باشد که آموزش‌های کاملاً تخصصی‌اش را در حوزه روان‌درمانی مثل روانشناسی، روان‌پزشکی، پرستاری روان‌پزشکی یا مشاوره دریافت کرده باشد.

این درجه تحصیلی شامل درجه MD ( روان‌پزشکی)، دکتری یا دکتری روانشناسی PsyD ، مددکار اجتماعی یا مشاوره می‌شود. از دیگر گواهینامه‌های معمول باید به کارآموز پرستاری روان‌پزشکی، مشاور با مجوز حرفه‌ای و درمانگر خانواده و ازدواج اشاره کرد.

• چه نوع مجوزی دارید؟

درمانگری که مجوز ندارد مناسب شما نیست. دقت کنید که مجوز همان گواهینامه نیست.

• چه مدت است که به‌عنوان روان‌درمانگر کار می‌کنید؟ آیا هنوز هم تحت نظارت هستید؟

به‌طورمعمول انتظار می‌رود که درمانگرهای مجوز دار همچنان به مدت یک یا دو سال تحت نظارت باشند. توجه داشته باشید که انتخاب درمانگر کم‌تجربه هم کار هوشمندانه‌ای نیست. بلکه برعکس، درمانگر کهنه‌کار امتیازات زیادی برای شما دارد.

• تجربه شما در مورد مسئله‌ای که من با آن درگیر هستم چقدر است؟

درمانگر با پیشنهاد مواردی که شما به دنبال درمانش هستید، همراهی‌اش را شروع می‌کند. توجه به این نکته مهم است که همه درمانگرها قرار نیست در مورد همه مسائل تخصص داشته باشند.

◄ انتظارات مراجعه‌کننده از درمان

• شما کدام نوع درمان را برای من پیشنهاد می‌کنید؟ آیا به درد من می‌خورد؟

پژوهش‌ها نشان دادند که انواع خاصی از درمان برای یک سری مسائل خاص کاربرد دارند. برای نمونه درمان شناختی رفتاری CBT  یکی از درمان‌های مؤثر برای انواع مختلفی مثل افسردگی و اضطراب است.

• درمان چقدر طول می‌کشد؟

این زمان‌بندی قابل پیش‌بینی نیست. اگرچه درمانگران در مورد دوره معمول درمان یک سری مسائل، نظر کلی دارند. در نظر داشته باشید که درمان فشرده معمولاً بین ۶- ۱۲ جلسه هفتگی طول می‌کشد. این دوره ممکن است برای موارد درمانی دیگر چند ماه یا بیشتر هم طول بکشد.

• هر جلسه چقدر طول می‌کشد؟ فاصله بین هر جلسه تا جلسه بعدی چقدر است؟

بسیاری از جلسات درمانی برای هر جلسه هفتگی، پنجاه دقیقه طول می‌کشند. البته یک سری جلسات ممکن است طولانی‌تر باشد. بهتر است در مورد ساعت و روز جلسات خود با درمانگر هماهنگ باشید و زمان مناسب خود را به او اعلام کنید.

• جلسات درمانی قرار است چگونه باشد؟

یک سری درمان‌ها بسیار منظم و حساب‌شده هستند و برای مراجعه‌کننده گزینه آموزش مهارت و تکالیف خانگی هم در نظر گرفته می‌شود. قالب‌های دیگر ممکن است بیشتر شکل حمایتی و منعطف داشته باشد. همچنین بعضی درمان‌ها با وضعیت حال سروکار دارند درحالی‌که موارد دیگر مستقیماً روی پیشینه ارتباطی و خانوادگی تمرکز می‌دهند.

شاید بد نباشد بدانید که

درمانگرها در مورد میزان توصیه‌های مستقیم و بازخوردهایی که به مراجعه می‌دهند با هم تفاوت دارند.

• آیا گزینه دارودرمانی هم در نظر گرفته می‌شود؟

این یک روش معمول است؛ ترکیب روان‌درمانی با دارودرمانی. البته شواهد محکمی در این مورد وجود دارد که ترکیب این دو بسیار اثرگذارتر است. بعضی از درمانگرها( روان‌پزشک‌ها و کارآموزان پرستاری روان‌پزشکی) هستند که دارو هم تجویز می‌کنند.

گروه دیگری از روان‌درمانگرها هم معمولاً برای تجویز دارو به همکار پزشک خودشان ارجاع می‌دهند.

• آیا من و شما می‌توانیم با هم مسیر باشیم؟

این سؤال باید متناسب با محیط شما در نظر گرفته شود. ولی موضوع این است که باید با توجه به ویژگی‌های شخصیتی شما یا درمانگری باشد که بر ارتباط درمانی بین شما اثر می‌گذارد.

به‌عبارت‌دیگر، برای شما قطعاً مهم است که درمانگر منتخب شما هرگونه کیفیت شخصیتی ویژه مثل گرایش‌های جنسی، هویت یا بیان جنسی، گروه سنی، ایمان و عقیده، نژاد و مسائل مشابهی را که برایتان مهم است در نظر بگیرد.

** مهم: هرگز از بیان خواسته‌های خودتان برای تأیید تناسب همکاری در روند درمان خجالت نکشید.

◄ موارد عملی

• هزینه درمان چقدر است؟ هزینه جلسات روان‌درمانی تحت پوشش بیمه هم محاسبه می‌شود؟

درصورتی‌که درمانگر زیرمجموعه یک شبکه درمانی و از بیمه دهندگان باشد، معمولاً برابر می‌شود با یک پرداخت مشترک که مقرون‌به‌صرفه هم است. اما اگر به‌صورت خصوصی با درمانگر خود طرف هستید- در صورت اضافه شدن دارودرمانی- بیمه بخشی از هزینه را پرداخت می‌کند. گروهی از درمانگرها هم با بیمه‌ها طرف معامله نیستند.

همان‌طور که بالاتر هم نوشته شد، در صورت وجود مشکلات مالی و معرفی از سمت بهزیستی، هزینه جلسات به‌صورت نیم‌بها یا حتی توافقی پرداخت می‌شود.

• آیا جلسه درمان حضوری برگزار می‌شود یا آنلاین؟

از زمانی که پاندمی گریبان مردم زمین را گرفت، بسیاری از درمانگران جلسات خود را به‌صورت غیرحضوری برگزار می‌کنند. اگر جلسات قرار است به‌صورت حضوری باشد حتماً اطلاعاتی را که در مورد نشانی باید بدانید پیگیری کنید.

• تا چند جلسه امکان لغو یا حذف جلسات وجود دارد؟

بهتر است در مورد روال اطلاع‌رسانی به درمانگر در مورد لغو جلسه بدانید. گاهی، حذف یک جلسه بدون اطلاع قبلی، نیاز به پرداخت هزینه خواهد داشت.

• آیا درمانگر در موقعیت‌های خاص پس از جلسات هم در دسترس است؟

جمعی از درمانگران به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی می‌کنند که بعد از جلسه و ساعت کاری هم امکان تماس با آن‌ها وجود داشته باشد. گروهی دیگر هم منابع جایگزین دیگری مثل شماره تماس بهزیستی را معرفی می‌کنند.

** مهم: این، شوخی نیست! به همان اندازه که برای خرید یک وسیله ضروری وقت و انرژی هزینه می‌کنید در مورد انتخاب درمانگر مناسب هم باید حساس باشید. بنابراین این فهرست طولانی باعث نشود که در مورد حق طبیعی خودتان دچار تردید شوید.درمانی که تحت نظر یک درمانگر کاردان و تأییدشده از سوی شما انجام شود، تأثیر به‌مراتب بهتری خواهد داشت.

و اما سؤال پایانی

• فکر می‌کنید اطلاعات تکمیلی دیگری که به انتخاب درمانگر احتمالی شما کمک می‌کند شامل چه سؤالاتی باشد؟

قدم نهم- آزمون‌وخطا

تا زمانی که بتوانید درمانگر موردنظرتان را پیدا کنید، شاید بد نباشد چند درمانگر را برای رسیدن به تشخیص درست، بررسی کنید. در نظر داشته باشید که امتحان چند درمانگر یک بخش عادی از فرایند انتخاب است.

بهتر است به خاطر بسپارید که

با یافتن درمانگر موردنظر، تأثیری که این ارتباط روی شما و زندگی‌تان می‌گذارد بلندمدت خواهد بود.

قدم دهم- درمان غیرحضوری

خیلی از اطرافیان ما از روش غیرحضوری یا آنلاین به‌عنوان یک منبع درمانی قابل‌دسترسی و عالی یاد می‌کنند مخصوصاً اگر در محل زندگی آن‌ها چنین گزینه درمانی وجود نداشته باشد.

شما می‌توانید با یک جست‌وجوی ساده در گوگل یا هر موتور جست‌وجوی دیگری، به نتایج دلخواه برای پیدا کردن مرکز درمانی مناسب برای دریافت خدمات آنلاین برسید.

** نکته: استفاده از خدمات غیرحضوری به معنای نادیده گرفتن اهمیت مجوز و گواهینامه حرفه‌ای درمانگر نیست. همان‌طور که بالاتر برایتان نوشتم، این موضوع اولین نکته‌ای است که باید در نظر داشته باشیم.

معرفی ۸ اپلیکیشن مشاوره و پزشکی آنلاین ایرانی

همچنین می‌توانید با خیال راحت یکی از ده اپلیکیشن مشاوره آنلاین زیر را که در کشور فعال هستند با در نظر گرفتن نیازهای خود انتخاب کنید.

◄ اپلیکیشن پزشکت

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• اولین شبکه اختصاصی سلامت
• محتوای تولیدشده از طرف متخصصین و پزشکان
• بیش از نیم میلیون کاربر و دو هزار مشاور و پزشک
• امکان گفت‌وگوی صوتی، تصویری و متنی با درمانگر یا پزشک موردنظر
• دسترسی به مقالات تأییدشده علمی
• ارائه خدمات درمانی و مشاوره در منزل

◄ اپلیکیشن پزشک بوک

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• امکان رزرو نوبت برای مراجعه حضوری
• امکان گفت‌وگوی صوتی، تصویری و متنی با درمانگر یا پزشک موردنظر
• امکان انتخاب ساعت ویزیت بین ساعت‌های پرشده در وضعیت اورژانسی
• ثبت پرونده پزشکی

◄ اپلیکیشن دکتر ساینا

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• فضای ساده و کاربرپسند
• امکان گفت‌وگوی صوتی، تصویری و متنی با درمانگر یا پزشک موردنظر
• امکان ارسال عکس در موارد ضروری برای پزشک یا درمانگر موردنظر
• دسترسی به بانک سلامت ( طبقه‌بندی مراکز پزشکی و سلامت بر اساس شهرها)
• دسترسی به گزینه‌های کاربردی در صفحه اصلی؛ « خانه من»

◄ اپلیکیشن اسنپ دکتر

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• امکان دسترسی به نظرات و بازخوردهای کاربران دیگر برای انتخاب نهایی خدمات درمانی موردنظر
• امکان مشاهده پرونده حرفه‌ای درمانگر یا پزشک موردنظر
• امکان گفت‌وگوی صوتی و متنی با درمانگر یا پزشک موردنظر
• دسترسی به مطالب و مقالات روانشناسی و دانستنی‌های این حوزه

◄ اپلیکیشن زوپ

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• امکان دسترسی به خدمات درمانی و پزشکی با توجه به محل زندگی
• امکان طرح سؤال رایگان برای درمانگر یا پزشک موردنظر و اولویت دادن به آن با پرداخت هزینه‌ای ناچیز
• دسترسی به مطالب و مقالات روانشناسی و دانستنی‌های این حوزه

◄ اپلیکیشن مشورپ

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• اختصاص فیلد مشاوره کرونا برای دسترسی به مباحث مرتبط با بیماری کووید-۱۹
• طبقه‌بندی مطالب در سه دسته خواندنی، شنیدنی و دیدنی با در نظر گرفتن موقعیت کاربر
• دسترسی به انواع آزمون‌های روانشناسی
• نمایش تعداد مشاورانی که آنلاین هستند.

◄ اپلیکیشن آی پینو

این اپلیکیشن چه امتیازاتی دارد؟

• امکان تحلیل نتایج آزمایش‌های بیماران توسط پزشکان و درمانگرها در بازه زمانی هشت‌ساعته
• امکان گفت‌وگوی متنی با پزشک یا درمانگرموردنظر
• دکمه « یادآور» برای فعال‌سازی هشدار دوره یا جلسه درمانی کاربر
• دسترسی به مطالب و مقالات روانشناسی و دانستنی‌های این حوزه

◄ اپلیکیشن پذیرش ۲۴

• با بیش از ۲۰۰هزار کاربر فعال
• امکان استفاده از خدمات برنامه بدون نیاز به عضویت
• دریافت نوبت برای مشاوره تلفنی
• امکان ثبت آزمایش و دریافت نتیجه در محل موردنظر

کتابخانه صوتی مجموعه، فرصت سفری اعجاب انگیز به دنیای کتاب های صوتی در حوزه روانشناسی و توسعه فردی را در اختیار شما میگذارد. برای شروع این سفر، کافی است تا اپلیکیشن ذهن را به صورت رایگان دانلود کنید.

پایان‌بخش

اگر احساس می‌کنید وقت آن رسیده که برای آرامش روان و فکرتان، از حضور یک فرد متخصص در حوزه بهداشت روان بهره ببرید، مطالعه این مقاله به‌خوبی کمک می‌کند تا در مسیر درست انتخاب درمانگر مناسب قدم بردارید.

به رفتارها و سؤال‌های عجیب‌وغریب مردمی که هنوز مراجعه به درمانگر را موضوع زشت و یک میوه ممنوعه می‌دانند توجه نکنید! مراقبت از خود، فقط در غذای خوب خوردن و ورزش کردن خلاصه نمی‌شود. کودک درون ما همیشه نیاز به نوازش و آغوش پرمهرتری دارد.

منبع:

https://psychcentral.com/blog/10-ways-to-find-a-good-therapist#what-to-avoid

https://psychcentral.com/lib/what-to-expect-in-your-first-counseling-session#therapy-types

http://davidsusman.com/2020/11/26/20-questions-to-ask-your-new-therapist/

https://www.zoomit.ir/software-application/361310-medical-apps-patients-comparison/

این نوشته انتخاب درمانگر مناسب با ۱۰ روش اصولی و جهانی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

کودک آزاری روانی تاثیرات مخربی بر کیفیت زندگی کودکان دارند. شرایط خانوادگی یکی از مهم‌ترین عوامل کودک آزاری روانی است.
محققان بر این باورند که ایجاد رابطه علت و معلولی برای موضوعات پیچیده‌ای مثل کودک آزاری روانی غیر ممکن است.

بنابراین به ندرت پیش می‌آید که بین خشونت و پیامد‌های آن یک رابطه ساده وجود داشته باشد. این موضوع برای کودک آزاری جسمی نیز که غالبا با دیگر انواع سوء رفتار همراه است، صادق می‌باشد.

عواقب کودک آزاری عبارتند از:

– کودکانی که مورد سوء استفاده روانی قرار می‌گیرند بیشتر از کودکانی که این اتفاق برای آن‌ها نمی‌افتد دچار مشکلات عاطفی می‌شوند.
– کودکانی که کودک آزاری روانی را تجربه می‌کنند دچار انزوا و افسردگی می‌شوند. بنابراین ممکن است رفتارهای پرخطر کنند.
– تعداد قابل توجهی از این کودکان دارای مشکلات جدی در رفتار کردن می‌شوند.
– کودکانی که شاهد خشونت هستند بیشتر احساس ناامنی می‌کنند، بنابراین دائما دچار استرس می‌شوند.

چه مواردی باعث ایجاد کودک آزاری روانی می‌شود؟

کودکانی که قربانی سوء استفاده روانی می‌شوند، در خانواده‌هایی زندگی می‌کنند که با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می‌کنند. این مشکلات عبارتند از:

– خانواده‌هایی که مواد مخدر و الکل مصرف می‌کنند.
– وضعیت اقتصادی نامناسب (والدینی که زندگی‌شان را با پول بیمه اداره می‌کنند)
– طلاق گرفتن والدین
– وجود مشکلات روانی در خانواده‌ها
– منزوی بودن خانواده‌ها
– انجام فعالیت‌های جنایی توسط افراد خانواده
– مشکلات سلامت جسمی
– ناتوانی‌های ذهنی
– کودکانی که تحت مراقبت والدین مجرد هستند بیشتر در معرض خطر سوء استفاده روانی قرار می‌گیرند

این نوشته عواقب کودک آزاری روانی بر سلامت روان کودکان و بهزیستی عاطفی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

درمان اختلال شخصیتی کار آسانی نیست. طبق آمار انجمن روانشناسی آمریکا، ۳۰ درصد افرادی که نیاز به روان درمانی دارند، حداقل یک اختلال شخصیتی دارند. درمان اختلال شخصیتی شامل روان درمانی است که حداقل ۶ ماه یا بیشتر طول می‌کشد. طول مدت درمان بستگی به شدت اختلال و شرایط بیمار دارد.

درمان اختلال شخصیتی با روان درمانی

درمان اختلال شخصیتی با روان درمانی شامل صحبت کردن با یک متخصص در مورد تجربیات، افکار و احساسات است. همه انواع روان درمانی در جهت تنظیم افکار و احساسات بیمار انجام می‌شود. متخصصان بهداشت روان طیف وسیعی از روان درمانی را برای درمان اختلال شخصیتی به کار می‌برند که عبارتند از:

۱. روانشناختی

این نوع روان درمانی مبتنی بر این عقیده است که بسیاری از رفتارهای نامناسب و آسیب رسان در بزرگسالان ناشی از تجربیات منفی در دوران کودکی است. این تجربیات منجر به تفکر و باورهای تحریف شده می‌شود که اثراتش در کودکی مشخص نمی‌شود. درمانگر فرد را در کاوش تفکر تحریف شده دعوت می‌کند و به او می‌گوید که چگونه به وجود آمده است. سپس درمان برای از بین بردن این الگوهای فکری شروع می‌شود.
هر دو روش روان درمانی فردی و گروهی در درمان اختلال شخصیتی مفید است.

۲. رفتار درمانی شناختی

رفتار درمانی شناختی این ایده را توصیف می‌کند که می‌گوید چگونگی درک شرایط و موقعیت، نحوه پاسخ به آن را تعیین می‌کند. به همین دلیل اعمال ما بر طرز فکر و احساسات ما تاثیر می‌گذارند. این درمان باعث تغییر الگوهای رفتاری ما می‌شود. متخصصان بهداشت روان با نوعی از رفتار درمانی شناختی با نام رفتار درمانی دیالکتیکی موفقیت‌هایی را کسب کرده‌اند. رفتار درمانی دیالکتیکی باعث درمان اختلال شخصیتی می‌شود و فرد با بی ثباتی عاطفی خود مقابله کند.

۳. روان درمانی بین فردی

روان درمانی بین فردی بر این عقیده است که رابطه فرد با دیگران و محیط بیرونی تاثیر قدرتمندی بر سلامت روان دارد. تعدادی از اختلالات شخصیتی که دارای علائم کمبود اعتماد به نفس، ایجاد شک و تردید و استرس است، ناشی از مهارت‌های بین فردی ضعیف می‌باشد. درمانگر مشکلات فرد را در برقراری ارتباط با دیگران بررسی می‌کند سپس چگونگی حل این مشکل را مشخص می‌کند.
گروه درمانی برای درمان اختلال شخصیتی
گروه درمانی درمانی است که شامل کاوش عمیق درباره اختلال شخصیتی است. این نوع درمان یک روش فشرده است که برای نتیجه گرفتن به تعهد بالایی نیاز دارد. برای بهره بردن از این روش باید یک تا پنج روز در هفته از ساعت ۹ صبح تا ۵ عصر وقت بگذارید.

۴. درمان اختلال شخصیتی با دارو

درمان اختلال شخصیتی با استفاده از داروهای روانپزشکی مرسوم نیست، زیرا هیچ دارویی به طور خاص برای این بیماری تایید نشده است. اما بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیتی دچار مشکلاتی می‌شوند که باید دارو مصرف کنند. به عنوان مثال پزشک ممکن داروی ضد افسردگی برای کسی که با اختلال شخصیتی دست و پنجه نرم می‌کند تجویز کند.

این نوشته درمان اختلال شخصیتی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

درمان کودک آزاری روانی را با شناخت کامل انواع کودک آزاری روانی جدی بگیرید .

اگر فرزندتان دچار آسیب دیدگی روانی شده ‌است، باید حتما درمان شود. علاوه بر این اگر شما یا همسرتان عامل این اتفاق بوده‌اید، روش‌های درمانی وجود دارد که به شما کمک می‌کند تا رفتارتان را اصلاح کنید.

روش‌های درمانی برای کودکانی با آسیب دیدگی روانی

برای کمک به کودکانی که به آسیب دیدگی روانی دچار شده‌اند باید به سراغ روان درمانی برویم.

یک درمانگر می‌تواند به کودک کمک کند تا اثرات روانی کودک آزاری را از بین ببرد.
گاهی برای جلوگیری از سوء استفاده روانی مجدد، لازم است کودک دور از خانه زندگی کند.
اگر احساس کردید کودکی مورد سوء استفاده قرار گرفته است به سرعت به انجمن‌های حمایت از کودکان یا پلیس گزارش دهید.

هدف انجمن‌های حمایت از کودکان، برگرداندن خانواده به هم و ایجاد دوستی و محبت بین آن‌ها است. برای رسیدن به این هدف نیاز به متخصصانی داریم تا بتوانند هر گونه مورد مشکوک را گزارش دهند.
کمک‌های درمانی که برای عاملان کودک آزاری در نظر گرفته می‌شود شامل کلاس‌های مشاوره‌ای والدین، درمان بیماری‌های روانی و کمک به ترک کردن مواد مخدر و الکل است.

آیا به افرادی که کودک آزاری روانی می‌کنند کمک می‌کنید؟

اگر شما یا همسرتان از کودک سوء استفاده روانی می‌کنید، فورا به دنبال کمک برای خود بگردید.

اگر همسرتان با فرزندتان رفتار خوبی نداشته باشد، سعی کنید فورا کودک را از او دور کنید و به محیط امن ببرید.

در چنین شرایطی برای جلوگیری از آسیب روانی، کودک را نزد سایر اعضای خانواده یا یک دوست صمیمی و قابل اعتماد ببرید.
در ایالات متحده انجمن‌ها و موسسات زیادی وجود دارند که هدف‌شان حمایت از کودکان است شما می‌توانید برای معالجه به این موسسات یا انجمن‌های بهداشت روان مراجعه کنید.

روش‌های درمان کودک آزاری روانی دیگر عبارتند:

– کلاس‌های مدیریت خشم
– درمان دارویی
– کلاس‌های آموزش فرزندپروری برای والدین
پس از درمان، والدین و کودکان به عنوان یک

چگونه می‌توان از کودک آزاری روانی جلوگیری کرد؟

مراجعه پرستاران و مددکاران اجتماعی به خانه می‌تواند باعث تغییر رفتار خانواده و جلوگیری از کودک آزاری بشود.

کلاس‌های مشاوره درباره فرزند پروری و برقراری ارتباط که در مدارس تشکیل می‌شوند، می‌توانند باعث جلوگیری از کودک آزاری و درمان کودک آزاری روانی و شناسایی کودکان آسیب دیده  شوند.

کلاس‌هایی که برای آموزش به والدین تشکیل می‌شوند، بسیار مفید هستند. حتی افرادی که فرزند ندارند نیز باید در چنین کلاس‌هایی شرکت کنند تا با روش‌های صحیح فرزندپروری آشنا شوند.

مرتبط :

این نوشته درمان کودک آزاری روانی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

همچنین به عنوان یک پزشک نیروی هوایی، در جریان جنگ ویتنام خدمت کرده ام. من در کشورم خدمت نکردم، بلکه به عنوان پزشک در  Andrews AFBدر اورژانس مرکز پزشکی مالکوم گراو خدمت کرده ام.

در آنجا، شاهد ترومای جسمی قابل توجهی بوده ام.

من در بسیاری از موارد شاهد مرگ بوده ام، برخی خشونت آمیز، برخی صلح آمیز و تمامی خشونت ها را به خاطر می آورم.

من همچنین موظف به کار موقت (TDY) در Blackland AFB بودم و با هواپیمای مستقر در ویتنام کار می کردم و با  سندروم پس از ضایعه PTSD و اختلال سوء مصرف مواد (SUD) مواجه شدم.

به عنوان یک متخصص در امر مراقبت های بهداشتی رفتاری، به افرادی که دارای چندین ترومای روانی و اجتماعی بودند، از جمله کهنه سربازان ویتنام برخورده ام.

روانشناسی چیست؟ چگونه بهترین روانشناس را انتخاب کنیم؟

من به طور مستقیم شاهد ارواح جنگی نبوده ام. این ارواح جنگی کسانی هستند که بارها و بارها، توسط KIA یا توسط کسانی که همراهانشان کشته شده اند، بویژه همراهان غیرنظامی، تحت تعقیب قرار می گیرند.

بنابراین، آنها چیزی را تجربه می کنند که من به آن “اندوه فشرده شده” می گویم. باید بگویم که در طول جنگ، فضا و انرژی کمی برای غصه خوردن وجود دارد.

من کاملا با سرهنگ گروسمن موافقم که اکثر ما، دارای تمایل طبیعی برای نابودی دیگران نیستیم.

هیچ میزانی از آموزش های رزمی نمی تواند سربازان را برای واقعیت های جنگ و مبارزه آماده کند.

من جنگ را ابراز افراطی دیوانگی می بینم، حتی زمانی که بعضی جنگ ها ضروری به نظر می رسند و شرکت کنندگان آنها داوطلب هستند.

جنگ و مبارزه، ما را در سطح لیمبیک پژمرده می کند و این یک اتفاق حتمی است که من از آن به عنوان “جانور سیاه” یاد می کنم.

کهنه سربازانی که من آنها را درمان کرده ام و بسیاری از مشتریانم در BHC ، چیزهای زیادی درباره این جانور به من آموخته اند.

مطالبی که در ادامه آمده، نتیجه مشاهدات بالینی من است که من از آن بعنوان “ارواح سرگردان (Shooting Ghosts)” یاد می کنم.

زمانی که شروع به خواندن توضیحات صادقانه سربازان در مورد مواجهه مکرر با مرگ خشونت آمیز کردم، گاهی احساس می کردم که مجبور نیستم در ویتنام خدمت کنم.

من بعد از تحصیل در کالج و بلافاصله پس از فارغ التحصیلی، به نیروی هوایی پیوستم.

حقیقتا از تلاش هایی که در آن جا داشتم، دفاع نمی کنم.

هرگز احساس نکردم که این اختلاف، اجتماع ملی ما را فوری و فوتی تهدید می کند.

من پزشک شدم و بنابراین نمی خواستم کسی را بکشم و کسی نمی خواست مرا بکشد. من با برخی از پزشکانی که با کشتن مواجه شده بودند، کار کردم.

کشتن، برخلاف سوگند اخلاقی ما است: مافوق همه چیز، آسیبی نیست.

در رابطه با فصل اول باید بگویم که من مخالف این عقیده هستم که “کسانی که سوء رفتار دارند به جنگ می روند”. ما به چند دلیل به ارتش پیوستیم.

ارتش، سربازانی صادق می خواهد که با اهدافی متعالی نظیر خدمت به کشور و حفاظت از دیگران به جنگ می رونند.

گروه ها، از به هم پیوستن اشخاصی تشکیل می شوند که از همان ابتدای شکل گیری واستقرار، تحت آموزش های پیشرفته و سخت گیرانه قرار می گیرند.

بقای فردی، مستقیما وابسته به گروهی است که ما از آن بعنوان جوخه یاد می کنیم.

در واقع، سربازان به عنوان یک گروه که ما به آن “خشونت وابسته” می گوییم، متعهدانه به جنگ می روند و از جنگ برمی گردند.

 سربازان از یکدیگر محافظت می کنند!

مخالفت من در فصل دوم با این مورد است که جنگ و روزنامه نگاری با یکدیگر ترکیب می شوند تا اطلاعاتی را در مورد خشونت و وحشت جنگ به ما ارائه دهند، در حالی که هزینه های عظیم را کسانی متحمل می شوند که مستقیما آنرا تجربه می کنند.

هیچ کدام از ما، “فارغ از ترس و شکست ناپذیر” نیستیم.

در حقیقت، تجربیات حرفه ای من به من اطمینان می دهند که زندگی در چنین زمان هایی بسیار گران و شکننده است، بنابراین ما به شدت نیاز داریم که آنرا حفظ کنیم! و اسلحه ها و دوربین ها، ابزارهای با ارزشی در این موقعیت های مربوطه هستند.

فصل سوم: کمین کردن

بالاخره دشمن یا می کشد، یا کشته می شود.

خشونت وابسته و دفاعی، رو به افزایش است. برخی سربازان، صدمات را پشت سر می گذارند و بعنوان عضوی از تیم به قرارگاه خود باز می گردند.

اما هیچ وقتی برای “تلفات روانی” وجود ندارد، گلوله واقعی حضور دارد! یک آر پی جی، آسیب مغزی را برای رهبر تیم ایجاد می کند.

بازگشت به قرارگاه “پزشکان نیروی هوایی” ، به کمک می آید.

همه زنده هستند، آیا حقیقت دارد؟ عارضه مغزی کاملا جدی است. نحوه جنگیدن، خروجی جنگ را تغییر نمی دهد، بلکه شرکت کنندگان در جنگ را تغییر می دهد.

فصل چهارم: پیاده روی مجروحان

مغز انسان، شامل حدود یک تریلیون سلول عصبی است و حدود یک دوم ژنوم ما، به شکل و عملکرد این ارگان اختصاص دارد.

به نظر می رسد بسیاری از آنها، قابل نجات هستند. در واقع، مغز به علت نوروپلاستی اش معروف است! من مطمئن نیستم که آیا خداوند ما را مجاز به تصمیم گیری برای شرکت در جنگ کرده است یا نه.

آسیب مغزی تروماتیک (TBI) ، نه فقط در درگیری های اخیر ما، بلکه در ویتنام نیز رخ داده است.  شاید مغز، توجه بالینی بیشتری را طلب می کند.

ما می دانیم که این امر به افسردگی بالینی و PTSD مرتبط است. من با این نکته موافقم که مقابله مکرر و مبارزات، منجر به “خویشاوندی و وفاداری” می شود که بسیاری از ما هرگز از آن اطلاع نداشته ایم!

فصل پنجم: در میانه

مغز و تمام حواس انسانی، کلیه تجارب داخلی و خارجی ما را پردازش می کنند.

من به مغز، به عنوان “حسابدار اصلی” اشاره می کنم. بخش عمده ای از آنچه که ما پردازش می کنیم، تحت خودآگاهی ما اتفاق می افتد.

در حقیقت، حداقل هفت جریان آگاهی وجود دارد. برخی از آنها عمیقا تعبیه شده اند، که نشان می دهند ما بهتر از سایرین قادریم برای اطمینان از بقای خود، تجارب خاصی را به یاد می آوریم.

کسانی که در جنگ هستند، پس از چندین بار مواجهه با DB، تروما را تجربه می کنند. مساله، بازگشت به خانه و دور شدن از خط مقدم نیست. ما عموما با “زنگ خطر ترس” هایمان زاده می شویم.

این زنگ خطر، پاسخی نظیر مبارزه، فرار یا انجماد را به تهدید درک شده واقعی ایجاد می کند.

فرایندهای شناختی اولیه ما، در مورد تهدیدات مربوط به آسیب، از دست دادن و چالش است. نباید آنها را نادیده بگیریم!

حتی عکاسان و روزنامه نگاران نیز در برابر آسیب یا کشته شدن، ایمن نیستند! ایمنی از استرس و تروما، در واقع “توهم” است.

در طول نوجوانی، در مردان، یک افزایش احتمال شکست ناپذیری نشان داده می شود (احتمالا به دلیل تزریق قابل توجه تستوسترون).

“درمان جادویی” برای ترومای واقعی وجود ندارد. در واقع زندگی، مهم ترین چیز برای هر کسی است که زنده است و زندگی می کند.

فصل ششم: عوامل انسانی

نوع دیگر مرگ برای عضوی از جوخه رقم می خورد که در جنگ بسیار با تجربه است.

و او که توسط همسر و فرزندانش جان سالم به در برده است، توجه زیادی دریافت می کند.

آنچه او از دست داده، بیش از سایر سربازان است. در واقع مرگ، بعنوان “جانور تاریک” که دارای اشتهای زیادی برای “کشتن و سرشماری اشخاص” است، در اطرافش پرسه می زند.

اثرات TBI روی رهبر جوخه، به وضوح دیده می شود. هیچ جایگاهی برای آرامش و تمرکزش وجود ندارد.

این افراد، تبدیل به اهداف انسانی می شوند و روز به روز بیشتر از این واقعیت آگاه می شوند. مناظر، بوها و صداهای مرگ خشونت آمیز، عمیقا در ذهن جمعی این سربازان رخنه کرده است.

خانه برای آنها بسیار دور به نظر می رسد.

رهبر جوخه، نشان نظامی قلب بنفش را بدست می آورد. اما خودش احساس می کند که سزاوار چنین نشانی نیست. زیرا او و سربازانش زنده هستند.

فصل هفتم: از دست دادن اعضا و آسیب به جمجمه

یکی از عکاسان که به شدت مجروح شده، دچار اختلال انفجاری متناوب IED شده است.

بنابراین بسیار طبیعی است که از “محموله های آسیب دیده” که توسط هلی کوپترهای برون بری پزشکی MEDEVAC حمل می شوند، وحشت داشته باشد.

برخی از خبرنگاران عکاس به خاطر این  سرنوشت احتمالی، از شغل خود استعفا می دهند.

این احساس در وجود سربازان در حال رشد است که آنها علی رغم تلاش خود، هرگز “قلب و ذهن” غیرنظامیان افغان را به دست نمی آورند.

برخی از خشونت ها و مرگ همراهان که این سربازان تجربه می کنند، روی پوست آنها – این بزرگترین ارگان حسی – اثر می گذارد.

آنها در هیج یک از مناطق جنگی، وقتی برای غصه خوردن ندارند! سرکوب ترومای به جا مانده از مناطق جنگی قبلی نیز، اثری ندارد! و عکاس خبری که با این جوخه اعزام شده، شروع به زیر سوال بردن موقعیت خود در رابطه با مواردی که مشاهده می کند نظیر یغماگری، خجالت زدگی و خیانت به کرامت انسانی می نماید.

فصل چهاردهم: پشت سر گذاشتن جنگ

جبهه خانه، در حال تخریب است. روابط بین فردی، آشفته می شوند.

حضور مکرر “جانور سیاه” که طبیعتا در چنین مواقعی خودنمایی می کند، عوارضی در پی دارد. تمام روان گردان های تجویز شده (کوکتل های شیمیایی)، تفاوت چندانی در وضعیت موجود ایجاد نخواهند کرد.

با وجود تلاش های اولویتی برای جلوگیری از خودکشی، این امر در میان سربازان مبارز رو به افزایش است.

فصل شانزدهم: انعکاس عراق

بمباران ماراتون بوستون، بار دیگر تصاویری از حادثه ۱۱ سپتامبر را از “DB” در خاک ایالات متحده زنده می کند.

بدیهی است که اکنون، ایمنی و امنیتی وجود ندارد! قابل درک است که قبرستان ها و سنگ های قبر، به عنوان محرک عمل می کنند.

برای سربازانی که به زندگی غیرنظامیان بازگشتند، ارتباط طبیعی بین فرهنگ نظامی و نقش غیرنظامی آنها وجود ندارد. پزشکان از این امر، به عنوان ناهماهنگی شناختی یاد می کنند که بسیار عمیق تر از فکر در وجود شخص نفوذ می کند!

اینکه آموزش پیشرفته مبارزه برای سربازان، واقعا آنها را برای کشتن دشمن مشخص آموزش می دهد، خیالی باطل است. ارتش مطمئنا آنها را برای کشتن غیرنظامیانی نظیر کودکان، زنان و سالمندان آماده نمی کند.

با این حال چنین امری، در جنگ واقعی رخ می دهد. برای مثال در طی جنگ ویتنام، تخمین زده شده است که غیر نظامینان بسیاری از هر دو طرف جنگ کشته شدند.

این تمایز، در جنون جنگ از بین می رود. با این حال، سربازان نظامی باید با این واقعیت روبرو شوند.

بر اساس روان درمانی های انجام گرفته روی سربازان جنگ ویتنام، مشاهده شده است که غم و تاسف آنها تقریبا غیر قابل تحمل بوده است! من از این وضعیت، با عنوان “مرگ روانی- اجتماعی” یاد می کنم.

ایروینگ گوفمن جامعه شناس به این موضوع به عنوان “ریاضت” اشاره دارد. کشتن افراد بی گناه، نشان دهنده خشونت وابسته یا دفاعی نیست. از نظر من، نتیجه نامطلوب این امر، مواجهه با “جانور سیاه” است.

نقطه نظرات و مشاهدات نهایی

اول از همه، از صمیم قلب از تمام کسانی که در حال حاضر در نیروهای مسلح خدمت می کنند، تشکر می کنم و قدردانی من به همه عزیزانی است که این سفر را با آنها داشتم.

می خواهم همه شما بدانید که در دیدگاه بالینی من، سربازان آنچه را مبتنی بر خشونت وابسته یا دفاعی است انجام می دهند، آنها شکارچی نیستند!

اما در مورد کسانی که انسان ها را به جنگ می فرستند، باید گفت که نیاز به بررسی دقیق تر از نقطه نظر آسیب های انسانی در رابطه با شرکا و اعضای خانواده شان است تا مشخص شود که چگونه به چنین اعمالی دست می زنند.

و این نتیجه مشاهدات بالینی من است که مشاوره / گروه درمانی می تواند در درمان کسانی که درگیر ارواح جنگ هستند، اثرگذار باشد.

گروه درمانی می تواند روی یک واحد – جوخه نظامی صورت گیرد. این امر، فرصتی بهتر را برای بهبود افرادی که در مواجهه مکرر با “جانور سیاه” هستند، فراهم می کند.

این نوشته روانشناسی: “جانور سیاه” در پس ترومای جنگ–یک مطالعه بالینی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.