مطالعات نشان داده است که موفق ترین زن و مرد کسانی هستند که می توانند پتانسیل های خود را روز به روزبه حداکثر برسانند- درزندگی به شکل کلی.

پتانسیل کامل ما فقط به کار مربوط نمیشود بلکه در روابط ما نیز وجود دارد. این فقط درلحظه های انجام کار نیست بلکه در زمان استراحت و آرامش نیز هست.

توانایی به حداکثررساندن پتانسیل شما مستقیما با ظرفیت شما برای برنامه ریزی، مدیریت زمان و اجرای وظایف مرتبط است.

همه ما ۲۴ ساعت یکسان در روز داریم، سوال این است: چگونه میتوانیم از آن برای بهره وری کامل خود استفاده کنیم؟

چگونه هر روزاز پتانسیل خود استفاده کنید

۱.) روزانه تصویر بزرگی از خود به یاد آورید.

وی گفت: ” من واقعا در تلاش برای دیدن تصویری بزرگ از خود بوده و برای این که درخود گیر نیفتم، واقعا سخت کار می­کنم.

دانلود انواع کتاب های صوتی موفقیت و انگیزشی ایرانی و خارجی از اپلیکیشن ذهن

من اعتقاد دارم که همه ما یک هدفی را در این سیاره دنبال کرده و هریک هدفی متفاوت داریم.

وقتی با عشق و شفقت ارتباط برقرار میکنید، این همان زمانیست که همه چیزگشایش می­یابد.” اِلن دیگنرز

گل سرخی که از بوته می روید

دلیل بیدار شدنتان چیست؟ چه اهمیتی دارد که آنچه را باید انجام شود، به انجام برسانید؟

بله، ساعت ۵ صبح است، اتاق خوابتان سرد است؛ شما در زیر لحاف احساس خوبی دارید…

پس چرا برخیزید؟ چرا برای انجام کارها، حتی در زمان عدم نیاز، نظم و انظباط به کار می برید؟

خیلی آسان نیست که کاری انجام دهی؛ و به خود اجازه دهی با آسایشهای زودگذر از مسیراصلی منحرف شوی.

اما وقتی تصویربزرگ رامی بینید، زندگی تان انرژی خاصی خواهد داشت.

برای تغییر زندگی‌تان چطور باید با خود آینده‌تان صحبت کنید؟

برایجاد آن متمرکز شوید.

در مورد آنچه می خواهید در زندگیتان نمود پیدا کند و چرایی آن، شفاف سازی کنید.

این اولین قدم برای به حداکثر رساندن پتانسیل روزانه تان است.

گام عملی: جملات ۵-۷ را بنویسید که تصویر بزرگ شما را توصیف میکند.

زندگی ایده آل شما چه شکلی است؟ سپس ۳۰ دلیل بنویسید که چرا این زندگی برای شما بسیار مهم است.

۲.) طرحی ایجاد کنید.

” شما برای پیروزی به دنیا آمده اید، اما برای برنده شدن، باید برای پیروزی، آمادگی برای پیروزی و انتظار پیروزی برنامه ریزی کنید.” – زیگ زیگلر

شما فقط با خواستن، نمیتوانید پتانسیل خود را به حداکثر برسانید- بلکه باید برنامه ریزی کنید. بدون برنامه، انحراف از مسیرنیل به خواسته هایمان، گریزناپذیر است.

سعی کنید برای کل هفته در طی روزهای تعطیل برنامه ریزی کنید.

۵ مزیت خلاقانه رؤیاپردازی: چیزهایی که با رویا پردازی می توانیم به آنها دست پیدا کنیم

همچنین از روز تعطیل تان به عنوان روز استراحت و تامل استفاده نمایید.

اهداف واقعی را برای هفته تعیین و تبیین نمایید. ممکن است مدتی زمان ببرد تا در اینکاراستاد شوید.

در ابتدا، انجام امور بسیار آسان است. روزانه، بر روی ۵-۳ مورد کار کنید که به شما در تحقق اهداف هفته تان کمک می کنند.

احساس خوبی است که کارها را انجام دهیم. وقتی به این هدف رسیدید، جشن گرفته و لذت ببرید!

گام عملی: در مورد چیزی میخواهید انجام دهید، فکر کنید.

بر روی انتخابتان بیش از حد فکر کنید؛ تنها یک چیز را انتخاب کنید.

تا آنجا که ممکن است مراحل تحقق آنرا، تقسیم بندی کنید. سپس مراحل کوچک را در طی هفته پخش و انجام دهید.

چگونه با وجود کار بسیار زیاد از فرسودگی شغلی خودداری کنیم؟

۳.) با زمان مانند طلا رفتار کنید.

” یا روز را اداره میکنید یا روز شما را اداره میکند.” – جیم ره

کلیشه ها را شنیده اید: پس از گذشت “زمان” ، دیگر قابل بازیابی نیست.

اوه، کاملا صحیح است. اگر مهارت مدیریت زمان صفر داشته باشیم، کارهای ۱۵ دقیقه ای میتوانند به ۴۵ دقیقه یا طولانی­تر بدل شوند.

صرف زمان فقط برای کار، بد نیست؛ اما دراینصورت زمان برای سایرابعاد زندگیتان، مانند ورزش، خانواده یا استراحت کوتاه میشود.

دانشجوی مدیریت وقت شوید. فقط مطالعه نکنید، عمل کنید.

گام عملی: این هفته برای انجام کار از یک تایمر استفاده کنید.

همچنین هر روز یک استراتژی مدیریت زمان را  تحقیق و اعمال کنید.

۴.) به مثبت ترین فردی که می شناسید، تبدیل شوید.

” شما قبلا آنرا انجام داده اید و اکنون می­توانید این کار را انجام دهید.

امکانات مثبت را مدنظر قرار دهید.

انرژی چشمگیر ناامیدی تان را تغییر دهید و آن را به عزم مثبت، موثر و غیرقابل توقف تبدیل کنید.”- رالف مارستون

بخش عظیمی از زندگی، چشم انداز و دیدگاه است. چگونه خودمان را میبینیم و جهان چگونه زندگی کردن را به ما دیکته خواهد کرد.

ما بایستی خود را درنوری مثبت و شایسته مشاهده کنیم- یا به حداکثر رساندن پتانسیلتان دشوار خواهد بود.

مثبت بودن کیفیتی ساده لوحانه نیست؛ این تصمیمی هوشمندانه در مواجهه با درگیری، سردرگمی و هرج و مرج است.

گام عملی: در پایان هر روز، ۱۰ مورد را بنویسید که به خوبی پیش رفته و باعث شده  اند که احساس خوبی داشته باشید.

۵.) در هر زمان، تنها یک کار را انجام دهید.

” در هر زمان، تنها یک کار را انجام دهید، و در حالی که انجام میدهید، تمام روح خود را مطوف به آن داشته و از دیگر موارد فارغ باشید.”- سوامی ویوکاناندا

این بخشی است که ما صحبت در مورد آنچه انجام خواهیم داد را متوقف میکنیم؛ و صحبت در مورد آنچه به آن نخواهیم پرداخت را شروع می کنیم.

چگونه میتوانم در هنگام کار، تلفنمان را خاموش کرده یا انرا در اتاقی دیگر بگذاریم؟ نظرتان در مورد بررسی ایمیل فقط یک یا دوبار در روز، چیست؟

برنامه هایی مانند Chrome  Google, Focused Stay وجود دارند که میتوانید سایتهایی مانند Facebook را برای مدت معینی مسدود نمود.

کارهای کوچک بسیاری هستند که دائما تمرکز و انرژی ما را از بین میبرند؛ جلوی آنها را بگیریم.

گام عملی : سه تا از بزرگترین اتلاف کنندگان وقت شما کدامند؟ روی برگه بنویسید.

مالکشان شوید.

در زمان کار، لیست را پیش روی خود قرار دهید تا برایتان یادآوری شود که چه کارهایی را نمیخواهید انجام دهید.

۶.) استراحت را فراموش نکنید.

وی گفت: ” من هنوز به استراحت سالم تر نیاز دارم تا در بهترین حالت کار کنم.

سلامتی من سرمایه اصلی من است و می­خواهم آن را هوشمندانه اداره کنم.” – ارنست همینگوی

اگردر طی روز انرژی کافی ندارید، نمی­توانید از پتانسیلهای خو استفاده کنید.

استراحت بسیار حیاتی است که اغلب از آن غفلت میشود.

یافتن استراتژی برای استراحت و ریلکسیشن به اندازه استراتژیها برای بهره وری بالا حائز اهمیت است.

خواه گوش دادن به صدای طبیعت باشد یا مراقبه، دعا، خواندن یک داستان تخیلی پیش از خواب؛ استراحت نقش اصلی در تعدیل خلق و خو، سطح انرژی، متابولیسم و مدیریت استرس را دارد.

برای زندگی مقتدرانه، خود را همانند باتری شارژ کنید!

گام عملی: قبل از خواب به آنچه انجام می دهید فکر کنید.

آیا خودتان را برای استراحت شبانه عالی آماده میکنید، یا تازه لپ تاپ خود را بسته اید؟ ۳۰ دقیقه وقت بگذارید تا با گوش دادن به موسیقی آرامش بخش یا یک داستان، برای رختخواب آماده شوید.

۷.) زندگی را ساده تر کنید.

” زندگی بسیار ساده است، اما ما اصرار داریم که آنرا پیچیده تر کنیم.”- کنفوسیوس

من یکبار شنیدم که دکتر وین دایر در مورد چگونگی ترک سیگار گزارشی ارائه داده است. او گفت :

” … به منظور استعمال سیگار، باید پول زیادی را برای سیگار خرج کنید، در یک شرکت میلیارد دلاری، بدون بازگشت سرمایه، سرمایه گذاری کنید، این ایده را نادیده بگیرید که خودتان را می کُشید؛ به سراغ جیبتان بروید و آنها را پیدا کنید، به بیرون بروید و سیگار بکشید.

برخی حتی آن را از بچه های خود پنهان می کنند و بعد ازآن هر روز این رفتارها را تکرار می کنند.

این اهتمام زیادی میطلبد. تنها کاری که باید در اماکن ” سیگار ممنوع” انجام دهید این است که : سیگار نکشید.”

عادتها بسیار جذاب هستند زیرا اغلب، ما برای حفظ مواردی که مانع ازارائه بهترین ورژن خودمان می­شوند، می جنگیم!

به عنوان مثال، چه میشود اگرکه زمان بیدارشدن، در مورد لباس فردا و غذاهای فردا تصمیم گیری کنیم – موقع بیدار شدن یا شب قبل؟

اکنون که تصمیمات کوچک خارج از جدول هستند، میتوانیم به جای هدر دادن وقت و انرژی سعی کنیم بفهمیم که به کدام جهت حرکت کنیم.

این تصمیمات کوچک و روزانه است که به ما احساس خشکی و عدم تعادل  القا میکند. این توانایی ما در تصمیم گیری های مهم را مختل میکند.

گام عملی: تصمیمات کوچک روزانه که قابل عملی شدن هستند، کدامند؟  به ۵-۳ مورد فکر کنید.

انرژی خود را بر روی اجرای آن ایده ها متمرکز کنید تا بتوانید هر روزپتانسیل های خود را به حداکثر برسانید.

این نوشته ۷ گام عملی برای به حداکثر رساندن پتانسیل های روزانه تان برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

وقتی ۱۷ سال داشتم، برای خودم نامه‌ای صمیمانه نوشتم تا در روز تولد ۱۸ سالگی، آن را باز کنم.

در آن نامه به وقایع و رویدادهایی اشاره کرده بودم که در طول آن سال با آن مواجه شده بودم؛ روابطی که روی آن‌ها بیشتر از قبل کار کرده‌ بودم، روابط دوستانه‌ای که در آن‌ها گند زده بودم، واقعیت‌هایی که باید آن‌ها را می‌پذیرفتم و سروکله زدن با چیزهایی که باید فراموش‌شان می‌کردم.

همچنین از ترس‌‌ونگرانی و شور‌و‌هیجان خود نسبت به شروع دوران تحصیلی در دانشگاه و تصوراتم نسبت به ماجراهای سال پیش‌رو نوشتم.

از آن زمان به بعد، هر سال برای خود نامه می‌نویسم. برخی سال‌ها متن‌ نامه‌هایم به پنج صفحه می‌رسند، گاهی‌اوقات صرفاً سه پاراگراف. وجه اشتراک تمام نامه‌ها، ابراز امیدواری من نسبت به آینده‌ای روشن بوده است.

«امیدوارم به چیزی که به دنبالش هستی، رسیده باشی».

«امیدوارم به تک‌تک چیزهایی که آرزوی‌شان را داشتی، رسیده باشی».

«امیدوارم سال پیش‌رو برای تو بهتر از سال‌های قبلی باشد».

لحن تمام نامه‌ها محبت‌آمیز و مهرآمیز بود، و موجب میشد تا خودم را به خاطر سایر روزهای سال که خیلی به خود سخت می‌گرفتم، ملامت کنم. بیشتر اوقات، رفتارم با خودم، بی‌رحمانه، فاقد مهر و عاطفه و سختگیرانه بود.

استفاده از نوشتن به عنوان یک ابزار

نوشتن ابزاریست که معمولاً دست‌ کم گرفته می‌شود. نوشتن چیزهایی که در ذهن‌تان دارید، به آن‌ها قدرت می‌بخشد، این کار مسیری پیش پای شما می‌گذارد تا جریان ورودی خودآگاه ذهن خود را عاری از افکار منفی و پلید نمایید.

از زمانی‌که از خواب بیدار می‌شویم تا لحظه‌ای که مجدداً به خواب می‌رویم افکار زیادی به سراغ ما می‌آیند و در ذهن ما تلنبار می‌شوند. گاهی‌اوقات این افکار درماندگی‌ها یا شورمندی‌های ابرازنشده وجودی‌مان هستند و تا صبح روز بعد دست از سر ما برنمی‌دارند.

در ادامه نکاتی آورده شده تا به شما آموزش دهد که چطور می‌توان از نوشتن به عنوان ابزاری جهت برقراری گفتگوهایی سالم با خود آینده‌تان استفاده کنید.

نوشتن نامه‌‌هایی برای خود آینده تان

نوشتن نامه‌ای برای خود آینده‌تان راهکاری است برای ترسیم و به تصویر کشیدن زندگی که خواهان آن هستید.

شما این نامه‌ها را با امیدها، رؤیاها و اهداف بلندمدتی که قصد دارید به آن‌ها دست پیدا کنید، پر خواهید کرد.

دانلود بهترین و پر فروش ترین کتاب های صوتی موفقیت و انگیزشی از اپلیکیشن ذهن

به‌منظور انجام این کار ابتدا باید تمام محدودیت‌هایی که در حال حاضر با آن مواجه هستید را کنار بگذارید و واقعاً باور داشته باشید که آسمان پیش روی شما محدویتی ندارد.

شانسی دراختیارتان قرار خواهد گرفت تا به خود آینده‌تان نگاهی بیندازید و مشخص کنید می‌خواهید چه شخصی باشید.

شما می‌توانید این نامه را به این قصد بنویسید که در پنج سال یا یک سال آینده یا حتی در موارد اضطراری باز شود؛ در مواقعی که به یادآوری‌های کوچک به شدت نیازمندید.

به خاطر داشته باشید که لحن نوشتاری شما باید صادقانه باشد و نباید خودتان را به هیچ‌چیز غل و زنجیر کنید.

نوشتن نامه‌‌ای از جانب خود گذشته‌تان

من یک بار از خودم پرسیدم، «من سیزده‌ساله‌ام به من کنونی‌ام چه خواهد گفت؟».

شانسی دراختیارم گذاشته شد تا افکار خود را با نگاه به گذشته در آن زمان که نسبت به آینده بسیار امیدوار بودم، تحت بازبینی قرار دهم.

در آن لحظه هر رؤیایی برایم دست‌یافتنی بود و هیچ‌چیزی در زندگی نمی‌توانست جلوی من را از داشتن بهترین زندگی ممکن بگیرد.

گاهی‌اوقات نیاز داریم تا نگاهی به گذشته انداخته و به کودک درونمان رجوع کنیم و به جهان پیش روی‌مان از لنز رنگارنگ آن دوران کودکی‌ نگاهی بیندازیم.

هرچه سن‌مان بالاتر می‌رود، واقعیت موجود بیشتر خودش را به رؤیاهایمان و مسیر پیشروی زندگی‌مان تحمیل می‌کند.

نامه‌ای به خودتان بنویسید از جانب کودک درونتان که هنوز بخشی از وجود شما است؛ کودکی که نمی‌خواهد شما هرگز تسلیم شوید.

نوشتن فهرستی از کتاب‌ها و نویسندگانی که اکنون آن‌ها را دوست دارید

فهرستی از تمام عبارات موردعلاقه خود از کتاب‌ها و واژگان خردمندانه نویسندگان معروف خود را همیشه پیش خود داشته باشید.

علتی وجود دارد که ما به متن‌ها، کتاب‌ها و دنیاهای موجود در بین صفحات جذب می‌شویم.

اجازه دهید تا این فهرست، خلاقیت شما را آزاد کند و افسار احساسات متفاوت وجودی شما را به دست بگیرد.

آیا به کمی انگیزه‌بخشی و تقویت روحیه نیاز دارید؟ در اینجا می‌توانید ۱۰ مورد از بهترین کتاب‌های انگیزشی که می‌توانند زندگی شما را تغییر دهند، آورده شده است.

این سه دسته افراد را پیدا کنید.

زمانی فرد خردمندی به من گفت که همواره باید این سه دسته افراد در زندگی‌ام حضور داشته باشند: یک راهنمایی‌کننده، یک هم‌مسیر و و یک راهنمایی‌گیرنده.

پیدا کردن یک راهنمایی‌کننده

همراه داشتن یک راهنمایی‌کننده فوق‌العاده می‌تواند بر زندگی و آینده شما به شکلی غیرقابل‌تصور تأثیرگذار باشد.

اما پیش از اینکه سفر خود را برای یافتن یک راهنمایی‌کننده آغاز کنید، باید ابتدا مشخص کنید که چه اهدافی در ذهن دارید و یک راهنمایی‌کننده خوب چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد.

این مسئله صرفاً به نوع حس‌و‌حال رابطه‌تان با آن فرد ارتباطی ندارد، بلکه به اشتراک‌گذاری ارزش‌های شخصی و یافتن کسی مربوط می‌شود که واقعاً بخواهد به شما چیزی یاد دهد یا توصیه نماید.

شخصی را پیدا کنید که خواهان سبک زندگی‌اش هستید و به آن اهداف بلندمدتی که شما برای خود تعیین کرده‌اید، رسیده است.

پیدا کردن یک هم‌مسیر

علاوه بر یک راهنمایی‌کننده، باید شخصی در کنارتان حضور داشته باشد که بخواهد در طول این مسیر با شما همراهی کند؛ این شخص می‌تواند فردی باشد که شما با آن رابطه دارید یا فردی که با همان مشکلات و دشواری‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند یا فردی که چشم‌انداز ذهنی‌اش به شما شباهت دارد.

اگر هرمیون و ران در کنار هری پاتر نبودند، او  به چه سرنوشتی دچار می‌شد؟ اگر کوری متیوز، شان و تاپانگا را در کنار خود نداشت آیا دوران دبیرستان برایش قابل تحمل بود؟

فلسفه زندگی در تنهایی به سر کردن نیست، باید در کنار دیگران آن را تجربه کرد. شریک یا گروهی پیدا کنید تا شما را به رو به جلو سوق دهند، و به شما کمک کنند تا بتوانید در مسیر پیروزی‌ها و دردسرهای سفر پیش رو حرکت کنید.

پیدا کردن یک راهنمایی‌گیرنده

یادگیری یک خیابان دوطرفه است و همواره فرصت یادگیری از دیگران وجود دارد؛ حتی از آن دسته افرادی که ممکن است خیلی جوان‌تر یا کم‌تجربه‌تر باشند.

همراه داشتن یک راهنمایی‌گیرنده به اندازه داشتن یک راهنمایی‌کننده یا هم‌مسیر اهمیت دارد.

این دنیا چه معنی خواهد داشت اگر بخواهیم تمام اطلاعاتی که از آن به دست می‌آوریم را صرفاً با خودمان به دوش بکشیم و آن را به کسی انتقال ندهیم.

با بدل شدن به یک راهنمایی‌کننده، این فرصت را خواهید داشت تا موقعیت‌ها یا شرایط مشابه را از منظری متفاوت ببینید.

با گوش دادن و حمایت کردن از دیگران، یاد می‌گیرید چگونه رفتاری محبت‌آمیز داشته باشید و همه این‌ها به شما کمک می‌کنند تا بتوانید شیوه‌ای که با خود آینده‌تان صحبت می‌کنید را تغییر دهید.

ایفای نقش

نقش‌های متفاوتی بازی کنید تا بتوانید شرایط و اوضاع را طور دیگری ببینید و درک کنید.

از خودتان بپرسید: من آینده‌تان چه ‌کار خواهد کرد؟

اقدامات امروز ما اهمیت دارند و بر اینکه چگونه فردا و فرداهای‌مان رقم می‌خورند، تأثیر می‌گذارند.

از خودتان بپرسید، خود آینده‌تان در یک روز سه‌شنبه معمولی چه‌کارهایی انجام خواهد داد.

در ادامه سؤالاتی آورده‌ شده تا بتوانید آمادگی لازم در این خصوص را پیدا کنید.

• امروز برای صبحانه چه خورده‌اید؟
• کجا کار می‌کنید و نسبت به آن چه احساسی دارید؟
• خواندن چه کتابی را به اتمام رسانده‌اید؟
• از چه شامپو و نگهدارنده‌ایاستفاده می‌کنید؟

چیزهای ساده‌ای مانند یک برند شامپو یا یک کتاب به شما کمک می‌کند تا تصویری شفاف‌تر از آینده خود داشته باشید و کمی هم به خود آینده‌تان شخصیت بیشتری ببخشید.

با انجام این کار، این تصویرسازی برای خودتان واقع‌گرایانه‌تر جلوه خواهد کرد.

به جای کهن الگوی‌تان نقش بازی کنید

اگر شما تابه‌حال در آزمون «۱۶ شخصیتی» شرکت نکردید، بلافاصله دست به کار شوید.

در این آزمون، سؤالات متعددی وجود دارد که شاخص مایرز بریگز شما را تعیین می‌کند

بعد از پاسخگویی به تمام سوالات این آزمون، بر اساس پاسخ‌هایی که داده‌اید، یکی از ۱۶ کهن‌الگوی وجودی‌تان را به شما نشان خواهد داد: برون‌گرا یا درون‌گرا، شهودی یا حسی، ادراکی یا قضاوتی، احساســی یـا منطقـی.

برای مثال من یک ENFP هستم که آن را یک قهرمان می‌خوانند.

کهن‌الگوی من با رابرت داونی جونیور یا ویل اسمیت مشابه است؛ دو بازیگری که من آن‌ها را به خاطر انرژی فوق‌العاده و بذله‌گویی آنی‌شان تحسین می‌کنم.

یکی از راه‌های صحبت با خود آینده‌تان این است که کاملاً کهن‌الگوی خود را بشناسید و ببینیم آیا این صفات با شما همخوانی دارد یا نه.

سپس از خودتان بپرسید، شما در حال حاضر چگونه این کهن‌الگو را به نمایش می‌گذارید و کدام صفات از آن دسته افرادی که کهن‌الگوی مشابهی با شما دارند را تحسین می‌‌کنید.

صحبت نهایی

شیوه‌ای که اکنون با خودتان صحبت می‌کنید در شخصیتی که در آینده پیدا می‌کنید، بسیار حیاتی و تأثیرگذار است.

به علت ماهیت وجودی‌مان، ما نقش‌های متفاوتی را ایفا می‌کنیم؛ ما برای اینکه بتوانیم به اهداف مشخصی که در ذهن داریم، دست پیدا کنیم، باید افسار زندگی‌مان را به دست بگیریم، باید نقش والدینمان را ایفا کنیم تا بتوانیم از سلامت فیزیکی و احساسی خودمان مراقبت کنیم، و باید در نقش یک عاشق یاد بگیریم که چطور به خودمان عشق بورزیم.

به علت این تغییر نقش‌ها، گفت‌وگوهای پیش‌رویمان چالش‌برانگیز خواهد بود و حتی ممکن است به گفتگوهایی منفی منجر شود.

گاهی‌اوقات نمی‌توان از شر آن گفتگوهای منفی و زننده رهایی پیدا کرد.

با پیدا کردن یک راهنمایی‌کننده به عنوان یک راهنما، تصویرسازی نسخه‌ای ایده‌آل از خودتان و نوشتن نامه‌هایی از دیدگاه‌های مختلف، همگی راهکارهایی هستند که شما می‌توانید از آن‌ها جهت تغییر مکالمات کنونی با خودتان استفاده کنید.

این نوشته برای تغییر زندگی‌تان چطور باید با خود آینده‌تان صحبت کنید؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

اگر به دنبال افزایش قدرت نوآوری خود هستید، اولین قدم تمرین رؤیاپردازی است:

رؤیاپردازی را درست به اندازه هر تمرین دیگری در برنامه‌تان قرار دهید. چند دقیقه در روز وقت بگذارید و به تصورتان اجازه دهید که بی‌مهابا بدود.

درحالی‌که در فضای طبیعی قرار دارید یا در زمان استراحت و نوشیدن یک فنجان چای، رؤیاپردازی کنید.

رؤیاپردازی‌تان را قضاوت نکنید.

رؤیاپردازی برای کودکان یا نوجوانان نیست؛ تمرینی است حیاتی که امکان زنده ماندن و شکوفا شدن در بسیاری جهات را در اختیار بشر می‌گذارد.

از چیزی که ذهن و قلبتان در طول رؤیاپردازی خلق می‌کند، لذت ببرید.

برای تغییر زندگی‌تان چطور باید با خود آینده‌تان صحبت کنید؟

از تصاویری که می‌بینید و همه احساساتی که دارید، لذت ببرید. وارد جادوی رؤیاپردازی شوید و بگذارید شما را دوردست‌ها ببرد.

1. آزادی باعث ترفیع نوآوری می‌شود.

وقتی ذهن‌تان را رها کنید، از هرگونه محدودیتی آزاد می‌شود.

آزاد است که به مسیرهای ناشناخته در قلمروهای شناخته‌نشده برود. آزاد است که بماند. هرگز فرصت‌های بسیار پیش روی‌مان نخواهد بود مگر وقتی‌که چیزی که باعث کوری چشم‌مان می‌شود را حذف کنیم و آزادی را برای خلق واقعیت‌های جدید در آغوش بگیریم.

رؤیاپردازی ابزاری است قدرتمند که به ما الهام می‌بخشد تا چیز جدیدی را امتحان کنیم و تشویق مان می‌کند تا امیال‌مان را ارضا کنیم.

2. رؤیاپردازی پرده از حقیقت برمی‌دارد.

استعدادهای طبیعی در سایه‌های رؤیاهای فراموش شده‌مان قرار دارند. کلید پرده برداشتن از آن از طریق اتصال مجددمان به کودک درونمان است.

کودک درونمان از هیچ، چیزی می‌سازد، صحنه‌ها و همه سناریوها را بازسازی می‌کند. کودک درون مان طول می‌کشد تا چیزی که سرکوب شده را آزاد سازد.

دانلود بهترین و جدیدترین کتاب های صوتی انگیزشی و موفقیت از اپلیکیشن ذهن

حقیقت را می‌گوید و نماینده معصومیت و بی‌گناهی است.

حقیقت اینکه ما چه کسانی هستیم و چه چیزی می‌خواهیم خلق کنیم درون هر کدام از ما پنهان است.

رؤیاپردازی هدف حقیقی‌مان را از طریق شگفتی کودکانه زندگی روزمره و اتفاق‌های آن، آزاد می‌سازد.

3. تصور، واقعیت را گسترش می‌دهد.

رؤیاپردازی ما را به فراتر از واقعیتی که اکنون می‌شناسیم سوق می‌دهد. درحالی‌که به نظر می‌رسد به این واقعیت اعتماد داشته باشیم، محدودیت‌های زیادی در آن وجود دارد.

چگونه با وجود کار بسیار زیاد از فرسودگی شغلی خودداری کنیم؟

ما حتی از زبان مشخصی استفاده می‌کنیم که جلوی‌مان را از کشف بیشتر می‌گیرد.

ما چیزهایی همچون “نمی‌توانم آن کار را بکنم.”

یا “غیرممکن است” بدون اینکه فهم کاملی از پتانسیل خود یا جهان اطرافمان داشته باشیم، استفاده می‌کنیم.

رؤیاپردازی آگاهی ما را فراتر می‌برد. و درنتیجه، می‌توانیم از زیادی امکاناتی که داریم برای تبدیل رؤیا به واقعیت استفاده کنیم.

4. رؤیاپردازی ما را متصل می‌کند.

ما همیشه آینده بهتری را تصور کرده‌ایم، که در آن تکنولوژی، علم، پزشکی، هنر و انسانیت پیشرفت کرده است.

ما از ازل تصوراتی داشته‌ایم. ما همیشه برای آینده‌ای روشن‌تر نه فقط برای خودمان بلکه برای دیگران و همه مردم جهان، آرزو کرده‌ایم.

رؤیاپردازی، اتصال به آن چیزی که بودیم، آن کسی که امروز هستیم و کسی که می‌شویم را ممکن می‌کند.

وقتی شاهد تغییر و تحولات دنیای پیرامون‌مان هستیم، از آنچه تاکنون بوده‌ایم و نسبت به همه فرصت‌ها و احتمالاتی که کشف ناشده باقی‌مانده آگاه می‌شویم.

5. با آرامش داشتن، تصمیماتی آگاهانه اتخاذ می‌کنیم.

یک ذهن و بدن آرام خوب عمل می‌کند و این استرس‌های زندگی است که رؤیاها را می‌کشد.

وقتی در وضعیت آرامی قرار داشته باشیم، احتمال بیشتری وجود دارد که تصمیمات عاقلانه‌تری درباره سلامتی و وضعیت کلی خودمان بگیریم.

یکی از جنبه‌های مهم سلامت وضعیت جسمانی، رؤیاپردازی است، توانایی تصور و به حقیقت بدل کردن عمیق‌ترین امیال وجودی‌مان.

با وارد کردن احساس آرامش به زندگی‌مان، راحت‌تر می‌توانیم رؤیاپردازی کنیم.

این نوشته ۵ مزیت خلاقانه رؤیاپردازی: چیزهایی که با رویا پردازی می توانیم به آنها دست پیدا کنیم برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

همچنین به عنوان یک پزشک نیروی هوایی، در جریان جنگ ویتنام خدمت کرده ام. من در کشورم خدمت نکردم، بلکه به عنوان پزشک در  Andrews AFBدر اورژانس مرکز پزشکی مالکوم گراو خدمت کرده ام.

در آنجا، شاهد ترومای جسمی قابل توجهی بوده ام.

من در بسیاری از موارد شاهد مرگ بوده ام، برخی خشونت آمیز، برخی صلح آمیز و تمامی خشونت ها را به خاطر می آورم.

من همچنین موظف به کار موقت (TDY) در Blackland AFB بودم و با هواپیمای مستقر در ویتنام کار می کردم و با  سندروم پس از ضایعه PTSD و اختلال سوء مصرف مواد (SUD) مواجه شدم.

به عنوان یک متخصص در امر مراقبت های بهداشتی رفتاری، به افرادی که دارای چندین ترومای روانی و اجتماعی بودند، از جمله کهنه سربازان ویتنام برخورده ام.

روانشناسی چیست؟ چگونه بهترین روانشناس را انتخاب کنیم؟

من به طور مستقیم شاهد ارواح جنگی نبوده ام. این ارواح جنگی کسانی هستند که بارها و بارها، توسط KIA یا توسط کسانی که همراهانشان کشته شده اند، بویژه همراهان غیرنظامی، تحت تعقیب قرار می گیرند.

بنابراین، آنها چیزی را تجربه می کنند که من به آن “اندوه فشرده شده” می گویم. باید بگویم که در طول جنگ، فضا و انرژی کمی برای غصه خوردن وجود دارد.

من کاملا با سرهنگ گروسمن موافقم که اکثر ما، دارای تمایل طبیعی برای نابودی دیگران نیستیم.

هیچ میزانی از آموزش های رزمی نمی تواند سربازان را برای واقعیت های جنگ و مبارزه آماده کند.

من جنگ را ابراز افراطی دیوانگی می بینم، حتی زمانی که بعضی جنگ ها ضروری به نظر می رسند و شرکت کنندگان آنها داوطلب هستند.

جنگ و مبارزه، ما را در سطح لیمبیک پژمرده می کند و این یک اتفاق حتمی است که من از آن به عنوان “جانور سیاه” یاد می کنم.

کهنه سربازانی که من آنها را درمان کرده ام و بسیاری از مشتریانم در BHC ، چیزهای زیادی درباره این جانور به من آموخته اند.

مطالبی که در ادامه آمده، نتیجه مشاهدات بالینی من است که من از آن بعنوان “ارواح سرگردان (Shooting Ghosts)” یاد می کنم.

زمانی که شروع به خواندن توضیحات صادقانه سربازان در مورد مواجهه مکرر با مرگ خشونت آمیز کردم، گاهی احساس می کردم که مجبور نیستم در ویتنام خدمت کنم.

من بعد از تحصیل در کالج و بلافاصله پس از فارغ التحصیلی، به نیروی هوایی پیوستم.

حقیقتا از تلاش هایی که در آن جا داشتم، دفاع نمی کنم.

هرگز احساس نکردم که این اختلاف، اجتماع ملی ما را فوری و فوتی تهدید می کند.

من پزشک شدم و بنابراین نمی خواستم کسی را بکشم و کسی نمی خواست مرا بکشد. من با برخی از پزشکانی که با کشتن مواجه شده بودند، کار کردم.

کشتن، برخلاف سوگند اخلاقی ما است: مافوق همه چیز، آسیبی نیست.

در رابطه با فصل اول باید بگویم که من مخالف این عقیده هستم که “کسانی که سوء رفتار دارند به جنگ می روند”. ما به چند دلیل به ارتش پیوستیم.

ارتش، سربازانی صادق می خواهد که با اهدافی متعالی نظیر خدمت به کشور و حفاظت از دیگران به جنگ می رونند.

گروه ها، از به هم پیوستن اشخاصی تشکیل می شوند که از همان ابتدای شکل گیری واستقرار، تحت آموزش های پیشرفته و سخت گیرانه قرار می گیرند.

بقای فردی، مستقیما وابسته به گروهی است که ما از آن بعنوان جوخه یاد می کنیم.

در واقع، سربازان به عنوان یک گروه که ما به آن “خشونت وابسته” می گوییم، متعهدانه به جنگ می روند و از جنگ برمی گردند.

 سربازان از یکدیگر محافظت می کنند!

مخالفت من در فصل دوم با این مورد است که جنگ و روزنامه نگاری با یکدیگر ترکیب می شوند تا اطلاعاتی را در مورد خشونت و وحشت جنگ به ما ارائه دهند، در حالی که هزینه های عظیم را کسانی متحمل می شوند که مستقیما آنرا تجربه می کنند.

هیچ کدام از ما، “فارغ از ترس و شکست ناپذیر” نیستیم.

در حقیقت، تجربیات حرفه ای من به من اطمینان می دهند که زندگی در چنین زمان هایی بسیار گران و شکننده است، بنابراین ما به شدت نیاز داریم که آنرا حفظ کنیم! و اسلحه ها و دوربین ها، ابزارهای با ارزشی در این موقعیت های مربوطه هستند.

فصل سوم: کمین کردن

بالاخره دشمن یا می کشد، یا کشته می شود.

خشونت وابسته و دفاعی، رو به افزایش است. برخی سربازان، صدمات را پشت سر می گذارند و بعنوان عضوی از تیم به قرارگاه خود باز می گردند.

اما هیچ وقتی برای “تلفات روانی” وجود ندارد، گلوله واقعی حضور دارد! یک آر پی جی، آسیب مغزی را برای رهبر تیم ایجاد می کند.

بازگشت به قرارگاه “پزشکان نیروی هوایی” ، به کمک می آید.

همه زنده هستند، آیا حقیقت دارد؟ عارضه مغزی کاملا جدی است. نحوه جنگیدن، خروجی جنگ را تغییر نمی دهد، بلکه شرکت کنندگان در جنگ را تغییر می دهد.

فصل چهارم: پیاده روی مجروحان

مغز انسان، شامل حدود یک تریلیون سلول عصبی است و حدود یک دوم ژنوم ما، به شکل و عملکرد این ارگان اختصاص دارد.

به نظر می رسد بسیاری از آنها، قابل نجات هستند. در واقع، مغز به علت نوروپلاستی اش معروف است! من مطمئن نیستم که آیا خداوند ما را مجاز به تصمیم گیری برای شرکت در جنگ کرده است یا نه.

آسیب مغزی تروماتیک (TBI) ، نه فقط در درگیری های اخیر ما، بلکه در ویتنام نیز رخ داده است.  شاید مغز، توجه بالینی بیشتری را طلب می کند.

ما می دانیم که این امر به افسردگی بالینی و PTSD مرتبط است. من با این نکته موافقم که مقابله مکرر و مبارزات، منجر به “خویشاوندی و وفاداری” می شود که بسیاری از ما هرگز از آن اطلاع نداشته ایم!

فصل پنجم: در میانه

مغز و تمام حواس انسانی، کلیه تجارب داخلی و خارجی ما را پردازش می کنند.

من به مغز، به عنوان “حسابدار اصلی” اشاره می کنم. بخش عمده ای از آنچه که ما پردازش می کنیم، تحت خودآگاهی ما اتفاق می افتد.

در حقیقت، حداقل هفت جریان آگاهی وجود دارد. برخی از آنها عمیقا تعبیه شده اند، که نشان می دهند ما بهتر از سایرین قادریم برای اطمینان از بقای خود، تجارب خاصی را به یاد می آوریم.

کسانی که در جنگ هستند، پس از چندین بار مواجهه با DB، تروما را تجربه می کنند. مساله، بازگشت به خانه و دور شدن از خط مقدم نیست. ما عموما با “زنگ خطر ترس” هایمان زاده می شویم.

این زنگ خطر، پاسخی نظیر مبارزه، فرار یا انجماد را به تهدید درک شده واقعی ایجاد می کند.

فرایندهای شناختی اولیه ما، در مورد تهدیدات مربوط به آسیب، از دست دادن و چالش است. نباید آنها را نادیده بگیریم!

حتی عکاسان و روزنامه نگاران نیز در برابر آسیب یا کشته شدن، ایمن نیستند! ایمنی از استرس و تروما، در واقع “توهم” است.

در طول نوجوانی، در مردان، یک افزایش احتمال شکست ناپذیری نشان داده می شود (احتمالا به دلیل تزریق قابل توجه تستوسترون).

“درمان جادویی” برای ترومای واقعی وجود ندارد. در واقع زندگی، مهم ترین چیز برای هر کسی است که زنده است و زندگی می کند.

فصل ششم: عوامل انسانی

نوع دیگر مرگ برای عضوی از جوخه رقم می خورد که در جنگ بسیار با تجربه است.

و او که توسط همسر و فرزندانش جان سالم به در برده است، توجه زیادی دریافت می کند.

آنچه او از دست داده، بیش از سایر سربازان است. در واقع مرگ، بعنوان “جانور تاریک” که دارای اشتهای زیادی برای “کشتن و سرشماری اشخاص” است، در اطرافش پرسه می زند.

اثرات TBI روی رهبر جوخه، به وضوح دیده می شود. هیچ جایگاهی برای آرامش و تمرکزش وجود ندارد.

این افراد، تبدیل به اهداف انسانی می شوند و روز به روز بیشتر از این واقعیت آگاه می شوند. مناظر، بوها و صداهای مرگ خشونت آمیز، عمیقا در ذهن جمعی این سربازان رخنه کرده است.

خانه برای آنها بسیار دور به نظر می رسد.

رهبر جوخه، نشان نظامی قلب بنفش را بدست می آورد. اما خودش احساس می کند که سزاوار چنین نشانی نیست. زیرا او و سربازانش زنده هستند.

فصل هفتم: از دست دادن اعضا و آسیب به جمجمه

یکی از عکاسان که به شدت مجروح شده، دچار اختلال انفجاری متناوب IED شده است.

بنابراین بسیار طبیعی است که از “محموله های آسیب دیده” که توسط هلی کوپترهای برون بری پزشکی MEDEVAC حمل می شوند، وحشت داشته باشد.

برخی از خبرنگاران عکاس به خاطر این  سرنوشت احتمالی، از شغل خود استعفا می دهند.

این احساس در وجود سربازان در حال رشد است که آنها علی رغم تلاش خود، هرگز “قلب و ذهن” غیرنظامیان افغان را به دست نمی آورند.

برخی از خشونت ها و مرگ همراهان که این سربازان تجربه می کنند، روی پوست آنها – این بزرگترین ارگان حسی – اثر می گذارد.

آنها در هیج یک از مناطق جنگی، وقتی برای غصه خوردن ندارند! سرکوب ترومای به جا مانده از مناطق جنگی قبلی نیز، اثری ندارد! و عکاس خبری که با این جوخه اعزام شده، شروع به زیر سوال بردن موقعیت خود در رابطه با مواردی که مشاهده می کند نظیر یغماگری، خجالت زدگی و خیانت به کرامت انسانی می نماید.

فصل چهاردهم: پشت سر گذاشتن جنگ

جبهه خانه، در حال تخریب است. روابط بین فردی، آشفته می شوند.

حضور مکرر “جانور سیاه” که طبیعتا در چنین مواقعی خودنمایی می کند، عوارضی در پی دارد. تمام روان گردان های تجویز شده (کوکتل های شیمیایی)، تفاوت چندانی در وضعیت موجود ایجاد نخواهند کرد.

با وجود تلاش های اولویتی برای جلوگیری از خودکشی، این امر در میان سربازان مبارز رو به افزایش است.

فصل شانزدهم: انعکاس عراق

بمباران ماراتون بوستون، بار دیگر تصاویری از حادثه ۱۱ سپتامبر را از “DB” در خاک ایالات متحده زنده می کند.

بدیهی است که اکنون، ایمنی و امنیتی وجود ندارد! قابل درک است که قبرستان ها و سنگ های قبر، به عنوان محرک عمل می کنند.

برای سربازانی که به زندگی غیرنظامیان بازگشتند، ارتباط طبیعی بین فرهنگ نظامی و نقش غیرنظامی آنها وجود ندارد. پزشکان از این امر، به عنوان ناهماهنگی شناختی یاد می کنند که بسیار عمیق تر از فکر در وجود شخص نفوذ می کند!

اینکه آموزش پیشرفته مبارزه برای سربازان، واقعا آنها را برای کشتن دشمن مشخص آموزش می دهد، خیالی باطل است. ارتش مطمئنا آنها را برای کشتن غیرنظامیانی نظیر کودکان، زنان و سالمندان آماده نمی کند.

با این حال چنین امری، در جنگ واقعی رخ می دهد. برای مثال در طی جنگ ویتنام، تخمین زده شده است که غیر نظامینان بسیاری از هر دو طرف جنگ کشته شدند.

این تمایز، در جنون جنگ از بین می رود. با این حال، سربازان نظامی باید با این واقعیت روبرو شوند.

بر اساس روان درمانی های انجام گرفته روی سربازان جنگ ویتنام، مشاهده شده است که غم و تاسف آنها تقریبا غیر قابل تحمل بوده است! من از این وضعیت، با عنوان “مرگ روانی- اجتماعی” یاد می کنم.

ایروینگ گوفمن جامعه شناس به این موضوع به عنوان “ریاضت” اشاره دارد. کشتن افراد بی گناه، نشان دهنده خشونت وابسته یا دفاعی نیست. از نظر من، نتیجه نامطلوب این امر، مواجهه با “جانور سیاه” است.

نقطه نظرات و مشاهدات نهایی

اول از همه، از صمیم قلب از تمام کسانی که در حال حاضر در نیروهای مسلح خدمت می کنند، تشکر می کنم و قدردانی من به همه عزیزانی است که این سفر را با آنها داشتم.

می خواهم همه شما بدانید که در دیدگاه بالینی من، سربازان آنچه را مبتنی بر خشونت وابسته یا دفاعی است انجام می دهند، آنها شکارچی نیستند!

اما در مورد کسانی که انسان ها را به جنگ می فرستند، باید گفت که نیاز به بررسی دقیق تر از نقطه نظر آسیب های انسانی در رابطه با شرکا و اعضای خانواده شان است تا مشخص شود که چگونه به چنین اعمالی دست می زنند.

و این نتیجه مشاهدات بالینی من است که مشاوره / گروه درمانی می تواند در درمان کسانی که درگیر ارواح جنگ هستند، اثرگذار باشد.

گروه درمانی می تواند روی یک واحد – جوخه نظامی صورت گیرد. این امر، فرصتی بهتر را برای بهبود افرادی که در مواجهه مکرر با “جانور سیاه” هستند، فراهم می کند.

این نوشته روانشناسی: “جانور سیاه” در پس ترومای جنگ–یک مطالعه بالینی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.