اگر این نیازها برآورده شود (دقیقا همانند گیاهان که از نورخورشید، آب و موادمغذی تغذیه می کنند) خروجی های مطلوب نظیر افزایش سلامت، رفاه و عملکرد بهینه، روابط مناسب و هدفمندی را در پی خواهد داشت.

اما اگر نیازها تامین نشوند؛ عدم شکوفایی، رکود، روابط فاسد و نیهیلیسم (پوچ انگاری) احتمالا بر زندگی غالب می شود.

SDT همچنین برآورد می کند که محیط فرهنگی-اجتماعی، موقعیت ها و شرایط می توانند کما بیش از نیازهای اساسی روانشناختی حمایت کنند.

روانشناسی چیست؟ چگونه بهترین روانشناس را انتخاب کنیم؟

اگر محیط فرهنگی-اجتماعی و موقعیت/شرایط از استقلال، شایستگی، ارتباط، قصد و نیت بیشتر حمایت کنند؛ بنابراین روند با رشد، رونق و توسعه بهتر در طول زمان همراه می گردد.

بیایید کمی موضوع را بسط دهیم. ما نیازهای اساسی روانشناختی را در دوران نوپایی و کودکی درنظر خواهیم گرفت و مشاهده خواهیم کرد که چه فعالیتها یا سیستم هایی در آنها دخیل است و چه عواقبی در مسیر رشد در پی خواهد داشت.

نیاز به استقلال را درنظر بگیرید؛ یک نوپا/کودک به طور معمول روحیه ای اکتشافی دارد؛ مگر اینکه با محدودیت و الزام با کاوش در محیط دست به انتخاب بزند.

والدین بایستی جهت جلوگیری از آسیب محدودیت هایی را در زمینه اکتشاف قرار دهند.

از این رو این، با نیاز کودک به کسب استقلال مغایرت دارد.

دراوایل یاد میگیرند که کاوش درمناطق ناشناخته می­ تواند منجر به عواقب نامطلوب گردد و در صورتی که والدین بیش از حد آسان گیر باشند، سریع احساس ترس را فرا می­ گیرند.

از طرف دیگر آنها همچنین دارای انگیزه ذاتی توام با احساس علاقه هستند که باعث می شود چیزهای بکر و مکان های جذاب را پیدا کنند؛ از این رو ارزش کاوش را دریابند.

اگر نیاز به استقلالشان مورد پذیرش و احترام قرار گیرد، به سرعت مفهوم SELF (خود) که متمایز از مراقبت است، در آنها شکل می گیرد. آنها درک می کنند و شروع به تنظیم می­ نمایند.

احساساتشان و محیط حمایتی از استقلال منجر به رشد عاطفی آنها می­ شود.

از نظر تئوری های مرحله اریکسون آنها با پشت سر گذاشتن موفقیت آمیز مرحله استقلال در مقابل مرحله شرم و تردید حرکت می کنند.

نیاز بعدی را شکوفایی در نظر بگیرید؛ نوپا/ کودک معمولا دوست دارد در محدودیت های موجود هم به مکاشفه بپردازد و امیدواراست اینکار را با بازی (هم از نظر جسمی و هم نمادین) انجام دهد.

والدین/افراد بالغ به طور معمول بازخوردهایی راجع به آنچه از نظر بازی قابل قبول است را تعیین می کنند تا اطمینان حاصل کنند که انواع صحیح بازی به شکل افراطی در راستای توسعه استعداد و توانایی وی انجام می پذیرد.

به عنوان مثال چنانچه نوزادی قبل از خزیدن سعی در راه رفتن داشته باشد، بزرگسالان ابتدا از سن مناسب بازی های مرتبط با خزیدن را که متناسب با سن وی است، تمرین می کنند.

در اوایل نوپایان/کودکان در می­یابند که بازی کردن به صورت آزاد ممکن است منجر به ناامیدی، غم و اندوه شود.

از طرف دیگر، آنها دارای انگیزه ای ذاتی درارتباط با احساس لذت هستند که باعث می شود فعالیت های جدید و اشیاء جذابی بیابند که ارزش بازی کردن را دارند.

اگر نیاز آنها به شایستگی مورد پذیرش قرارگیرد، به سرعت وظیفه محور می شوند تا اینکه در هنگام انجام فعالیت های مختلف خود محور باشند.

آنها تشخیص داده و شروع به تنظیم رفتارهای خود میکنند؛ محیط حمایتی شکوفایی منجر به رشد جسمی و رفتاری شان میگردد.

از نظر تئوری های مرحله اریکسون، آنها به شکل موفقیت آمیزی مرحله نوپایی را گذرانده و در مقابل به جدیت و سخت کوشی روی می آورند.

حالا نیاز به ارتباط را درنظر بگیرید؛ نوپا/ کودک معمولا با دیگران مطابقت یافته وآماده می شود تا تثبیت یافته و با یک یا چند مراقب ارتباط برقرار نماید.

نوپا/کودک ضعیف، نیازمند و حریص است (نوپا به شیر نیاز دارد در حالی که کودک به عشق ورزی نیازمند است)؛ والدین/ مراقبان نیز احتمالا توجه، مراقبت و زمان را وقف کودک می­نمایند.

در اوایل، هنگامی که نیازها به طور مداوم برآورده نمی شوند، نوپا/کودک می­آموزد که (منفعل) پرخاشگر و عصبانی نسبت به ژست دلبستگی بوده و می آموزد که از ارتباط و تماس جلوگیری کند.

از طرف دیگر، نوپا/ کودک با انگیزه ای ذاتی تحریک می گردد، این انگیزه احساسات محرک را براساس احساس عشق که آنها را به افراد آشنا (والدین/ معلمان) و اماکن (خانه/ مدرسه) و ساختمان هایی که به آنها وابستگی دارند، بر می انگیزد.

اگر نیاز آنها به رابطه منطقی محترم شمرده شود، به سرعت به افرادی با تمرکز بدل میگردند. افراد را بعنوان هدف و نه ابزاری برای اخذ پیامد، درنظرمی­گیرند.

آنها به درک نسبی رسیده و شروع به تنظیم روابط خود میکنند و محیط حمایتی مرتبط به رشد اجتماعی و اخلاقی آنها منجرمی شود.

از نظر تئوریهای مرحله اریکسون آنها با موفقیت مرحله اعتماد را در مقابل مرحله بی اعتمادی طی میکنند.

در اخر نیاز به هدفمندی را در نظر بگیرید؛ نوپا/ کودک معمولا یک دانشمند در تختخواب است و آماده است تا سردرآورد، و دروقایع، اتفاقات و آژانسهای ورزشی شرکت نموده و بیاموزد.

کودک مشتاق، کنجکاو و فعال است و والدین ممکن است برخی از اعمال (مانند لمس کردن آلت تناسلی) را محدود کنند که احتمالا به احساس گناه و انزجاردرنوپا/ کودک منجر می گردد.

از طرف دیگر، نوپا/ کودک که تحت تاثیر احساسات شگرفی قرار دارد، تحریک می شود؛ او به صورت سیستماتیک و علمی محیط اطراف را آزمایش میکند و سعی دارد روابط علت و معلولی بیابد، تاثیربگذارد و یاد بگیرد.

اگر نیاز به هدفمندی مورد احترام قرارگیرد؛ به سرعت برجهان متمرکز می شوند، از لحاظ زیست محیطی اگاه گردیده ومیبینید که چگونه شایسته دراین جایگاه قرار می گیرند.

آنها درک را آغاز نموده و شروع به تنظیم شناخت خود می کنند و محیط حمایتی مرتبط به رشد فکری آنها منجر می گردد.

از نظرتئوری های مرحله اریکسون، آنها با موفقیت در ابتکار عمل درمقابله با گناه حرکت می کنند.

به طور خلاصه پیشنهاد می کنم چهار سیستم که حول کاوش (استقلال)، بازی ( شایستگی)، دلبستگی ( مرتبط بودن) و یادگیری (قصدونیت) وجود دارد را مدنظر قراردهید.

این چهارسیستم موجب ایجاد جفتهای احساسی ترس/ جذبه، غم و اندوه/ لذت، عصبانیت/ عشق و گناه/ تعجب می گردد که ممکن است دربزرگسالی پایداربوده یا کمی دستخوش تغییرات گردند.

همچنین ممکن است که این چهارسیستم قابلیت تطابق و ارتباط گیری با چهارهدف اصلی احساسات یعنی بهزیستی/ مثبت اندیشی، موفقیت/ بهره وری، اخلاق/ صمیمیت و معنا/ مولد بودن را دارا هستند.

من پرونده خود را در اینجا خاتمه می دهم. درپست آتی به مواردی خواهم پرداخت که زمینه ی حمایت از استقلال، پشتیبان شایستگی، حمایت ارتباطی و معنای زمینه پشتیبانی اجتماعی-فرهنگی را در بر می گیرد.

این نوشته روانشناسی زمینه های حمایتی برای رشد و نمو: چشم انداز SDT برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

اما فاصله بین اعتماد به نفس سالم و غرور سرکشانه خطی باریک است و یکی از شاخصه های اولیه که نشان می‌دهد در طرف اشتباه این خط ایستاده ایم، ناتوانی ما در پذیرش اشتباهاتمان است.

به گفته دکتر Sanam Hafeez، متخصص اعصاب در نیویورک: “غرور در سطح ابتدایی به معنای احساس عزت نفس یا اهمیت به خود است.

بخش خودمحور ما همواره دوست دارد برنده باشد، چه در مشاجره با شریک و همسرمان چه حتی یک بحث احمقانه درباره اینکه کدام فیلم باید جایزه اسکار را می‌برد.”

روانشناسی: دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

با این وجود، ناتوانی در پذیرش اشتباهمان – چه یک امر مهم باشد و چه یک اشتباه پیش افتاده – برای ما خوشایند نخواهد بود.

نه تنها می‌تواند باعث خراب شدن برخی از روابط نزدیکمان شود، بلکه برای رشد فردی خودمان هم مضر خواهد بود.

برای درک این که چرا کنار گذاشتن غرور و پذیرفتن اشتباهاتی که مرتکب شده ایم برای ما سخت به نظر می‌رسد و این که چطور باید برای منفعت همه این کار را بهتر انجام دهیم، این مطلب را دنبال کنید.

چرا پذیرش اشتباه دشوار است؟

یکی از دلایلی که بعضی ها نمی توانند اشتباهاتشان را بپذیرند، عدم خودآگاهی است.

این مسئله می‌تواند فراگیر و پیشرونده و یا صرفاً به سادگی داشتن یک “نقطه کور” در شرایط  خاصی در اجتماع باشد.

در واقع اگر فرد در ابتدا واقعاً از اشتباهی که انجام داده است آگاهی نداشته باشد، پذیرش آن نیز غیرممکن خواهد بود.

اما در دیگر موارد، ممکن است که از اشتباه مان آگاه باشیم – چه مقداری از آن چه به طور کامل – اما به خاطر غرور ارزشمندمان از اعتراف به آن خودداری کنیم.

برای بعضی ها پذیرش ارتکاب اشتباه تهدید بزرگی برای شخصیتشان محسوب می شود.

بنابراین آنچه در عوض انجام می‌دهند، انکار اشتباه و گردن نگرفتن خطاهایی است که انجام داده اند، تا در نهایت تجسم شخصیتشان را حفظ کنند.

به گفته دکتر Kate Kaplan، روانشناس بالینی در لس آنجلس: “برای بعضی ها پذیرش اشتباهاتشان به میزانی تهدیدکننده محسوب می‌شود که باعث ایجاد احساس شرمندگی؛ خجالت و گناه در آنها شده و یا شخصیت و اعتقادات شان را به چالش می‌کشد.

در این صورت نیز افراد برای حفظ تصویری که از شخصیت خود دارند اقدام به انکار و عدم پذیرش اشتباهاتشان می کنند.”

این فرآیند “هنجار شناختی” نام دارد – یک سیستم دفاع ناخودآگاه که بسیاری از ما برای حفظ غرور و عزت نفسمان آن را به کار می‌گیریم.

دکتر Kaplan می‌گوید: “آنهایی که در پذیرش اشتباهات با مشکل مواجه هستند، حتی با وجود این که از آن آگاهی دارند، اغلب از اینکه قبول ارتکاب اشتباه نشان دهنده کمبودهای جدی در شخصیت آنها باشد نگران هستند.

در واقع این کار می‌تواند باعث شود آنها احساس کنند ضعیف، غیر قابل دوست داشتن و یا حتی ذاتا آدم بدی هستند.

همچنین معمولا ترس و نگرانی زیادی درباره از دست دادن احترام و یا خراب شدن روابطشان دارند.”

 ابراز تأسف

چه چیزی برای یک عذرخواهی خوب لازم است؟ این چهار مورد.

چطور داشتن غرور زیاد بر دنیای شما تاثیر می‌گذارد؟

به عبارت دیگر گفتن: “بله من اشتباه کردم و بابت آن متاسفم” می‌تواند وحشتناک باشد.

با این حال انکار سرسختانه اشتباهاتمان، دوستان، همکاران، اعضای خانواده و همسرمان را ناامید می‌کند.

با این کار افراد کم کم از ما دور شده و ما تنها خواهیم ماند. همچنین جلوی رشد فردی ما را نیز می گیرد.

به گفته دکتر Kaplan: “از آنجایی که امتناع از اعتراف به اشتباه، از غرور شکننده نشأت می گیرد، با دور شدن  نزدیکان فرد از او، احساس غیر قابل دوست داشتن بودن فرد تحقق می یابد.

بعلاوه انکار کردن و داشتن حالت تدافعی در مقابله با پذیرش اشتباهاتش را به الگویی همیشگی تبدیل می کند.

ما درواقع با عدم پذیرش اشتباه معمولا سعی می کنیم مانع از انتقادپذیر بودن و رها کردن دیوارهای ساختگی شخصیتمان شویم.”

زمانی که فرد به طور مداوم از انتقاد شنیدن فرار کند به احساس گناه،خجالت و ترس دچار خواهد شد که با گذشت زمان می تواند به شکل افسردگی و اختلالات اضطرابی بر سلامت روان او تاثیر بگذارد.

در شرایط عکس، به گفته دکتر Hafeez: “پذیرش اشتباه ما نشان می‌دهد که ما دلسوز، همدل، همدرد و شنونده خوبی هستیم.

همچنین نشان دهنده ظرفیت واقع گرایی ما درباره خودمان است، اینکه ما “بی عیب” و همیشه “حق به جانب” نیستیم.

پذیرش خطاهایمان به دیگران این فرصت را می‌دهد که انتقادپذیری ما را ببینند و حتی می‌تواند باعث جلب نظر مثبت آنها نسبت به ما شود.

همچنین راهی برای شروع گفت‌وگوهای با معنا و عمیق بوده و در نتیجه به رشد فردی و توسعه روابطمان نیز کمک می‌کند.

تحقیقات نشان داده اند که اعتماد به نفس می تواند در موفقیت اخلال ایجاد کند.

۵ روش برای پذیرش بهتر اشتباهات

دکتر Kaplan معتقد است از آنجایی که همه ما انسان ها با توانایی منحصر به فرد تعمق و تفکر به دنیا می آییم، همگی نیز توانایی پذیرش مسئولیت اشتباهاتمان را داریم.

گاهی این مهارت پرورش نمی‌یابد یا فرد در محیطی رشد پیدا می‌کند که در آن حفظ غرور اولویت اول است.

با این حال با تمرین می توانیم مهارتمان را در پذیرش خطاهای ما بالا ببریم.” میتوانید از اینجا شروع کنید:

به شرایط انسانی تکیه کنید. دکتر Kaplan توصیه می‌کند که این شعار را در زمانی که در برابر پذیرش اشتباه مقاومت می‌کنید به یاد داشته باشید: “من می توانم بپذیرم که اشتباه کرده ام چون من یک انسانم و همه انسان‌ها دچار اشتباه می‌شوند و دیگران به رغم این خطا باز هم من را دوست خواهند داشت.”

درونتان را ببینید. به پیشنهاد دکتر می توانید فهرستی از اشتباهات تان تهیه کنید و از خودتان سوال بپرسید.

سوالاتی مانند: “چرا از شنیدن انتقاد میترسم؟” “آیا صبورم؟” “آیا مشکل کنترل خشم دارم؟” “آیا بیش از حد حسودم؟” “آیا به خودم اطمینان ندارم؟” “آیا خود خواهم؟” “در مشاجره اخیر چه نقشی داشتم؟” “اعمال من چه تاثیراتی بر افرادی که برایم اهمیت دارند گذاشته است؟”

نظر دیگران را بپرسید. به گفته دکتر Kaplan: “اگر پذیرش مسئولیت اشتباهاتتان به تنهایی چالش برانگیز است، کمک گرفتن از افرادی که حامی، دلسوز و مشتاق کمک به شما هستند کار را آسان تر خواهد کرد.

درست است که این کار قدم بزرگی در انتقادپذیری شما محسوب می‌شود، اما به یاد داشته باشید که شما را برای پذیرش و ارتباط عاطفی عمیقی که نیاز دارید آماده خواهد کرد.”

پذیرای انتقادات باشید. در زمانی که در “نقطه کور” هستید – خودتان از کار اشتباهی که انجام داده اید آگاهی ندارید – مهم است که ناامیدی و انتقادات دیگران نسبت به خودتان را جدی بگیرید.

دکتر Hafeez می گوید: “این مهارت شامل نادیده گرفتن احساس شخصیتان و نگاه کردن به موضوع به صورت واقع گرایانه و از دید فرد دیگر می شود.”

از یک درمانگر کمک بگیرید. کمک گرفتن از درمانگر می تواند سرعت شما را در عبور از مسیر رشد فردی بالا ببرد.

به گفته دکتر Hafeez: “معمولا افرادی که از درمان پزشکی کمک می‌گیرند در درون نگری و شناخت ضعف ها و ترسهایشان مهارت پیدا می‌کنند.

” این فرایند نیاز به دانشی دارد که فرد معمولی نمی‌تواند به تنهایی به آن دست یابد.

این نوشته روانشناسی پذیرش اشتباه: چطور اشتباهاتمان را بهتر بپذیریم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.