فرآیند رشد تفکر در کودکان

قبل از هر صحبتی بهتر است بحث را با تعریف تفکر انتقادی شروع کنیم و به این سوال پاسخ بدهیم که اساسا تفکر انتقادی چیست؟ در یک تعریف کلی می‌توان گفت که تفکر انتقادی به معنای توانایی تفکر مستقل و کسب آگاهی‌های قبل از ارتکاب است. این نوع از تفکر می‌تواند به ما در شناخت، داوری و تحلیل مسائل کمک کند. درواقع تفکر انتقادی نوعی توانایی برای فکر کردن درباره تفکرات خودمان است و از درون، تمام آگاهی و بینش‌مان را به چالش می‌کشد. با تفکر انتقادی می‌توانیم از شر تعصب و تفکرهای پیش‌داوری شده نجات پیدا کنیم.

از همان لحظه‌ای که متولد می‌شویم، مغزمان شروع به رشد و کسب تجربه می‌کند. با این موهبت، روزبه‌روز به توانایی‌های ما افزوده می‌شود و دامنه فعالیت‌های شناختی مغزمان گسترده‌تر می‌شود. به همین دلیل می‌توان گفت فرآیند آموزش تفکر انتقادی از بدو تولد آغاز می‌شود. پس بهتر است که از همان سالهای ابتدایی به فکر پرورش و تقویت تفکر انتقادی در کودکان باشیم.

خانواده و خانه به عنوان کانون مرکزی تربیت و تعلیم کودکان، نخستین کلاس درس یادگیری تفکر انتقادی است. اگر در خانه کودکی دارید، باید از همین حالا به فکر پرورش این تفکر در او باشید. کودکان بسیار آموزش‌پذیرتر از بزرگترها هستند و اگر از همان ابتدا به فکر پرورش تفکر انتقادی در کودکان باشید، نتیجه بهتری خواهید گرفت.

چرا رشد تفکر انتقادی در کودکان اهمیت دارد؟

اما چرا باید روی آموزش تفکر انتقادی به کودکان متمرکز شویم و اصلا چرا رشد تفکر انتقادی در کودکان اهمیت دارد؟

همه ما می‌دانیم که جامعه و مناسبات اجتماعی روز‌به‌روز پیچیده‌تر می‌شوند و تطابق با شرایط جدید هرروز سخت‌تر می‌شود. اینجاست که ضرورت تفکر انتقادی و تقویت آن مشخص می‌شود. تفکر انتقادی مانند ابزاری کارآمد در شناخت و آنالیز صحیح موقعیت‌ها عمل می‌کند. بااستفاده از این نوع تفکر می‌توانیم از پس بسیاری از موقعیت‌های پیچیده در روابط شخصی و اجتماعی بربیاییم. در ادامه درباره بعضی از مهم‌ترین کارکردهای تفکر انتقادی در کودکان با شما صحبت خواهیم کرد:

تفکر انتقادی توانایی درک درست مسائل پیرامون را به کودکان می‌بخشد.

کودکان با استفاده از تفکر انتقادی می‌آموزند که چطور با اتفاقاتی که ممکن است هرروز برایشان بیفتد کنار بیایند و به جای فرار از مشکلات آنها را حل کنند. هرچه توانایی تفکر انتقادی کودکان بالاتر باشد، آنها بهتر می‌توانند با واقعیت‌ها کنار بیایند و از پس حل مسائل بربیایند. آنها با این توانایی برای زندگی در اجتماع زودتر آماده می‌شوند.

تفکر انتقادی به کودک کمک می‌کند تا با واقعیت‌ها به سادگی کنار بیاید.

این ویژگی او را تبدیل به فردی واقع‌بین خواهد کرد. رشد تفکر انتقادی در کودکان در درگیری با چالش‌های روزمره یا حتی چالش‌های جدی‌تر زندگی، بسیار کمک‌کننده و موثر خواهد بود.

تفکر انتقادی، توانایی حل مساله در کودکان را افزایش می‌دهد.

آنها با افزایش مهارت تفکر انتقادی می‌توانند پیش‌داوری‌ها و ارزش‌های ذهنی را در تحلیل وقایع کنار بگذارند. این عمل باعث می‌شوند وقایع را روشن‌تر ببینند و بهتر تحلیل کنند. همین مساله منجر به توانایی بالای حل مساله آنها نسبت به همسالان خود خواهد شد.

کودکان با تفکر انتقادی کمتر دست به کارهای خطرناک می‌زنند.

رشد تفکر انتقادی در کودکان باعث می‌شود آنها قبل از انجام هرکاری به عواقب آن فکر کنند. آینده‌نگری و عاقبت اندیشی از نتایج مثبت داشتن تفکر انتقادی است و کودکان را از انجام کارهای خطرناک باز می‌دارد.

آنها می‌توانند استدلال کنند و به این مساله فکر کنند که انجام هر عمل ممکن است چه نتایجی داشته باشد. اگر به این نتیجه برسند که عمل آنها خطرناک است و ممکن است چه عواقب ناخوشایندی داشته باشد، از انجام آن منصرف خواهند شد. این وظیفه تفکر انتقادی است که عواقب ناخوشایند کارهای خطرناک را به آنها گوشزد کند.

چگونه تفکر انتقادی را در کودکان پرورش دهیم؟

همگی به خوبی می‌دانیم که کودکان بسیار آموزش‌پذیرتر از بزرگترها هستند. به همین علت پرورش تفکر انتقادی در کودکان از اهمیت زیادی برخوردار است. خوشبختانه با روش‌های ساده‌ای می‌توان این نوع تفکر را در کودک رشد داد. کافیست کمی دقت کنید و از رفتارهایی خاص دوری کنید تا کودکانی با تفکر انتقادی قوی داشته باشید. در ادامه روش‌هایی ساده و عملی برای رشد این نوع تفکر در کودکان را با شما به اشتراک خواهیم گذاشت:

از کودک‌تان نظرخواهی کنید.

یکی از مهم‌ترین کارهایی که می‌توانید برای رشد تفکر انتقادی در کودکان انجام دهید، این است که به کودک فکر کردن و تصمیم‌گیری را بیاموزید. این کار را می‌توانید از جزیی‌ترین امور شروع کنید. در خرید لباس، خوراکی و اسبا‌ب‌بازی او را آزاد بگذارید تا انتخاب کند. در انتخاب لباس برای رفتن به مهمانی او را محدود نکنید. بگذارید کودک خودش انتخاب کند و عواقب انتخابش را بپذیرد.

نظر خواهی از کودک باعث می‌شود تا علاوه بر رشد مهارت‌های شناختی کودک، اعتمادبه‌نفس لازم برای تصمیم‌گیری در او پرورش پیدا کند. او بااین کار یاد می‌گیرد که هربار که انتخاب اشتباهی کرد، باید نتایج نامطلوب آن را هم بپذیرد و با آن کنار بیاید. این مساله به او کمک می‌کند تا بیش از پیش در انتخاب‌هایش حساب‌گر و آینده‌نگر باشد.

کودک را متعصب بار نیاورید.

یکی دیگر از رفتارهای ضروری برای پرورش تفکر انتقادی در کودک، دوری از تعصب است. کودک شما باید یاد بگیرید در تحلیل و شناخت مسائل از ارزش‌های درونی‌اش فاصله بگیرد و آنها را موقتا کنار بگذارد.

مشخصا کسانی که نمی‌توانند ادراکات ارزشی خودشان را در تحلیل مسائل کنار بگذارند، نمی‌توانند درک درستی از آنها داشته باشند. یادگیری این مساله از کودکی شروع می‌شود و اگر موفق بشوید کودکتان را در قضاوت‌ها انسانی بی‌طرف بار بیاورید، قدم مهمی در پرورش تفکر انتقادی او برداشته‌اید.

تفکر خطی را از کودک دور کنید.

کودک باید درک کند که همیشه بیش از یک دلیل برای وقایع وجود دارد. فرض کردن دلایل مختلف و مفروضات متفاوت به کودک می‌آموزد که همه جانبه فکر کند. این مساله او را از نگاه متصلب و خشک به مسائل دور می‌کند و از او یک متفکر واقعی می‌سازد.

تفر خطی علاوه بر دورکردن تفکر انتقادی از افراد، آفت خلاقیت است. پس اگر دوست دارید کودکانی خلاق داشته باشید، آنها را از تفکر خطی دور کنید.

از کودک سوال‌هایی بپرسید که بخش شناختی مغزش را تحریک کند.

سعی کنید در کنار سوال‌هایی که حافظه کودک را تحریک می‌کند، سوال‌هایی از او بپرسید که بخش شناختی مغزش را تحریک می‌کند. مثلا به جای اینکه هربار از سوالاتی مانند «این چیست؟» بپرسید؛ از دلایل وقوع حوادث بپرسید. مثلا از او بپرسید به نظرت چرا این اتفاق افتاد؟ می‌توانی دلیل آن اتفاق را حدس بزنی؟

با این سوالها، کودک شما مجبور می‌شود قسمت‌های مختلفی از دانسته‌های خود را بهم پیوند بزند تا به درک درستی از آنچه که پرسیده‌اید برسد. آنوقت باید مهارت‌های تحلیلی خود را به کار بگیرد تا بتواند جواب صحیحی به شما بدهد.

به کودک اعتماد به‌نفس ببخشید.

هرگز کودک‌تان را برای استدلال‌های غلط تمسخر نکنید. او نباید مورد سرزنش بیش از اندازه یا تحقیر قرار بگیرد؛ هرچقدر هم که تصمیمات اشتباهی گرفته باشد. شما بااین کار کودک را از تصمیم‌گیری‌های بعدی می‌ترسانید و او دیگر اعتماد به‌نفس خود را در اتخاذ تصمیم‌های آینده از دست خواهد داد.

کودکتان باید حس کند که ارزشمند است و وجود او وزن خاص خود را دارد. اگر کودک‌تان به این درک برسد که به اصطلاح به‌حساب نمی‌آید یا دیگران تصمیمات او را به رسمیت نمی‌شناسند، به سختی می‌تواند اعتماد به‌نفس خود را پس بگیرد. به این ترتیب در تصمیم‌گیری‌های آینده با مشکلات زیادی رو‌به‌رو خواهد شد.

کتاب‌خواندن را تبدیل به سرگرمی اصلی کودک کنید.

تا می‌توانید کودکتان را از بازی‌های رایانه‌ای و برنامه‌های تلویزیونی درو نگه دارید. سرگرمی‌های مشابه این برنامه‌ها قوه خلاقیت کودکتان را از او می‌گیرند. به این ترتیب او تبدیل به کسی می‌شود که قدرت تصمیم‌گیری و انتخاب ندارد.

کودکانی که بیش از اندازه تلویزیون تماشا می‌کنند یا با بازی کامپیوتری سرگرم هستند، مهارت‌های مهمی را از دست خواهند داد. مهارت‌های ارتباطی، مهارت‌های کلامی، قدرت تصمیم‌گیری و تخیل از جمله مهارت‌هایی هستند که بااین کار آسیب خواهند دید.

تحلیل‌گری را به او آموزش بدهید.

سعی کنید به او بیاموزید قبل از آنکه تصمیم بگیرد، به همه جوانب کار فکر کند. او باید یاد بگیرد قبل از آنکه تصمیمی اتخاذ کند، همه زوایا را مورد بررسی قرار داده و درمورد عواقب کار از خودش سوال بپرسد. پرسشگری، بخش مهمی از فرآیند تفکر انتقادی است که با این آموزش، در او تقویت خواهدشد.

از او یک قصه‌گو بسازید.

پرورش خلاقیت در کودک می‌تواند محرکی مهم در قدرت تفکر انتقادی او به‌حساب بیاید. گاهی از او بخواهید برایتان قصه تعریف کند. او با این کار مجبور خواهد شد به حافظه تاریخی و تصویری‌اش رجوع کند و نظامی از کلمات را برای شما ردیف کند. ساختن یک قصه او را ملزم می‌کند تا به مجموعه‌ای از علل و احتمالات فکر کند.

کار دیگری که می‌توانید انجام دهید این است که قصه‌ای را برای او بخوانید. بعد از او بخواهید پایان قصه را حدس بزند. بااین کار بخش مربوط به استدلال مغز او را تحریک کرده‌اید. همان بخشی که برای فکر کردن به عواقب کارها و تصمیماتش به آن نیاز پیدا خواهد کرد.

یادمان نرود که:

[su_note note_color=”# d1d3d4″ radius=”10″ class=””]

آموزش به کودکان نیاز به صبر و زمان دارد. از کودکتان انتظار نداشته باشید که یک شبه تبدیل به تحلیل‌گری بالغ شوند. او را تشویق کنید و از رشد مرحله به مرحله او لذت ببرید. پرورش کودکان مستلزم این است که گاهی با کودکتان همراه شوید و تبدیل به همبازی او شوید. اگر به درستی با کودکتان ارتباط برقرار کنید، او به تمام آموزش‌های شما اعتماد خواهد کرد و پابه‌پای شما پیش خواهد رفت.

[/su_note]

این نوشته تفکر انتقادی در کودکان ؛ چگونه کودکانی متفکر پرورش دهیم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

درمان کودکان آسیب دیده جسمی

[/su_note]

آزار جسمی کودکان

درمان کودکان آسیب دیده که مورد آزار و اذیت جسمی قرار می‌گیرند فقط شامل بهبود جراحات و صدمات وارد شده نیست. تمام مشکلات عاطفی و روحی کودک باید درمان شود. درمانگران و سایر متخصصان بهداشت روان به کودک کمک می‌کنند تا با ترس و استرس مقابله کند.
کودکانی که این درمان‌ها را پشت سر نمی‌گذارند ممکن است دچار مشکلات روانی شوند. یکی از شایع‌ترین عواقب کودک آزاری اختلال استرس است که حتما باید درمان شود.

[su_note note_color=”#993366″ radius=”10″ class=””]

روش‌های مفید برای درمان کودکان آسیب دیده جسمی

[/su_note]

روند بهبودی هر کس متفاوت است به همین خاطر متخصصان از روش‌های متفاوتی برای درمان کودکان آسیب دیده استفاده می‌کنند. این کودکان باید مهارت‌های مقابله با اضطراب و مدیریت خشم را با استفاده از روش‌های مناسب یاد بگیرند.

ممکن است درمانگران از بازی درمانی برای درمان این کودکان استفاده کنند. با استفاده از بازی می‌توان در مورد ناراحتی‌های کودک با او صحبت کرد.

سایر روش‌های مفید عبارتند از:

– نقش بازی درمانی
– آموزش فنون ایجاد آرامش
– آموزش مهارت‌های مدیریت خشم
– ایجاد فرصت‌هایی برای برقراری ارتباط کودک با دیگران ( این تعاملات باید تحت نظارت باشد)
– آموزش مهارت‌های اجتماعی
– آموزش چگونگی رفتار کردن در برابر خشونت خانواده

مراحل بهبودی کودکان آسیب دیده جسمی

گذراندن بحران‌های زندگی شامل مراحل مختلفی می‌شود. کودک باید برای بهبودی کامل باید تمامی مراحل زیر را طی کند.
– انکار: کودک برای مقابله با احساسات منفی و مسائل عاطفی شروع به تقلید کارهای ناسالم می‌کند که در این مرحله باید مواظب او باشیم.
– کمک گرفتن: سکوت کردن کودک در برابر آزار و اذیتی که به او وارد شده است بسیار خطرناک است و باید شروع به صحبت درباره این مسئله بکند.
– خشم: پس از این که کودک متوجه تاثیرات منفی کودک آزاری روی زندگی خود می‌شود، اغلب دچار عصبانیت‌های شدید می‌شود.
– افسردگی: کودک شروع به یادآوری حوادث تلخی که برایش اتفاق افتاده‌ است می‌کند و متوجه رفتار ناعادلانه دیگران با خودش می‌شود. تمام این فکرها باعث افسردگی او می‌شود.
– شفافیت ذهن: بعد از گذراندن موارد بالا احساسات‌ کودک نسبت به کودک آزاری واضح‌تر می‌شود. و آن‌ها را با درمانگران به اشتراک می‌گذارند. در این مرحله آن‌ها یاد می‌گیرند که نباید به دیگران آسیب بزنند.
– برقراری رابطه: تغییرات مثبت در نگرش و احساسات این افراد باعث می‌شود بتوانند به دیگران اعتماد کنند و روابط جدید و سالم شروع به شکل گیری می‌کند.
– پیشرفت کردن: در این مرحله فرد آسیب دیده به طور کامل بهبود می‌یابد و اثرات منفی این حادثه بر روی زندگیش از بین می‌رود.
برای دستیابی به بهبودی کامل نیاز به تعهد افراد موجود در هر وجه زندگی کودک داریم. معلمان، درمانگران، سرپرستان و اعضای خانواده باید در جهت بهبودی کودک تلاش کنند.

در ادامه مطالب فوق خوب است در مورد کودک آزاری جنسی و کودک آزاری روانی نیز مطالعاتی داشته باشید .

این نوشته روشهایی کاربردی برای درمان کودکان آسیب دیده جسمی برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

ایده رشد فردی یا پیشرفت شخصی تبدیل به یک صنعت عظیم شده است که مردم از یک مفهوم، کتاب یا ایده به سمت مفهوم، کتاب یا ایده بعدی حرکت می کنند و شاید الهام داده شده یا انگیخته شوند اما در واقع بدون در نظر گرفتن آنچه که این جستجوی بی انتها برای شادی، آرامش، خلاقیت، نظم یا حتی کمال در زندگی شان ایجاد می کند.

به نظر من شاید بتوان به بهترین نحو این ایده را با تشبیه به آسمان آبی بیان نمود.

هنگامی که مهم نیست آسمان تا چه اندازه ابری می شود همیشه آسمانی آبی در آن سمت وجود دارد همانگونه که مهم نیست ذهن چه اندازه مشغول به نظر می رسد، همیشه حس آرامش درونی وجود دارد اگر به اندازه کافی توقف کنیم تا ظاهر شود.

مرتبط: روانشناسی-دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

اما من فکر میکنم همانند دویدن در یک آشپزخانه و بهم کوبیدن قابلمه ها و تابه ها به طرز وحشیانه ای است، در حالیکه داد می زنم “چرا هیچ صلح و آرامشی نمی توانم پیدا کنم؟”

جادو هنگامی اتفاق می افتد که ما توقف می کنیم … هنگامی که از خواندن می ایستیم، از تلاش می ایستیم، زمانی که از بهتر، شادتر، آرام تر شدن می ایستیم و تنها ذهن را مجبور میکنیم که تنها آنچه هست بماند.

از آنجا که پشت همه افکار و احساسات چالش برانگیز آن آسمان آبی وجود دارد.

و اگر بتوانیم چارچوبی را ایجاد کنیم که بتوان در آن براحتی نمایان شد، به همین ترتیب افکار و احساسات می توانند بار دیگر به جریان بیفتند همانند قبل.

بدیهی است که این امر باید با یک رویکرد ذهنی بهبود متعادل شود، اما عقل، عقلانیت، ذهن متفکر که باعث استرس بسیار و مشکلات بسیار در ما می شوند، چگونه می توانند جواب مناسب برای همان مشکلات باشند.

مانند این است که یک آدم نابینا، نابینای دیگری را هدایت کند. بنابراین فقط با در نظر گرفتن، رسیدن یا دسترسی به ماهیت وسیع و ذاتی ذهن که بعنوان آگاهی هم شناخته شده است ما به حقیقت می توانیم به همه اینها معنی ببخشیم.

مانند آن است که این قدم بزرگ را در ذهن به عقب برداریم که در آن دیدگاه تغییر می کند و افکار و احساسات دیگر “خود شخص” نیستند.

در عوض، آنها چیزی هستند که تماشا می شوند، گوش داده می شوند، هنگامی که مفیدند درگیر می شوند و هنگامی که مخرب هستند رها می شوند.

نتیجه آن است که به جای “واکنش غریزی” به یک فکر، فرصت برای “پاسخ ماهرانه” وجود دارد.

بنابراین دیگر تطبیق سختی در تفکر و احساسات وجود ندارد که به معنی آن است که “من عصبانی هستم” به “عصبانیت وجود دارد” تغییر پیدا می کند.

دشوار است که تاثیری که این تغییر ظریف می تواند بر روی تجربه شخصی از هر جنبه زندگی داشته باشد را اغراق نکرد.

و به نظرم نکته اینجاست… رشد فردی در لحظه اتفاق می افتد. اگر ما برای رسیدن به آن تلاش کنیم، به عنوان ایده ای فانتزی یا پیچیده در آینده به نظر نمی رسد.

در عوض این تجربه مستقیم زندگی است، همینکه اتفاق می افتد در همین لحظه، به بیان دیگر، از طریق تعمق، از طریق اندیشمند بودن.

به دور از قضاوت و از مکانی با نظم وسیع می آید که زندگی “همانگونه که هست” اکنون می باشد. این چیزی است که معنای رشد شخصی می دهد.

هنگامی که با آن مکان در درون خودمان در ارتباط هستیم، هنگامی که می توانیم این کیفیت از آگاهی را بر تمامی جنبه های زندگی مان به خصوص رابطه هایمان با دیگران (شخصی یا حرفه ای) به کار بریم سپس جهان به نظر بسیار متفاوت می رسد.

احساس رضایت و اعتماد به نفس پایداری وجود دارد که ما را خوشحال می کند و در هر کاری که انجام می دهیم درگیر می کند.

و این زمانی است که ما انسان های کنجکاو، علاقه مند، مولد و کارآمد می شویم، درست است؟

مسئله ۱۰ گام بعدی برای رسیدن به موفقیت نیست بلکه چگونگی ارتباط ما با اکنون و اینجا است.

آینده از حال بر گرفته می شود، پس این حال است که باید اول بررسی شود.

مطمئنا داشتن آرزوها و برنامه برای آینده موردی ندارد اما اگر ما تمرکز بیشتری بر زمان حال داشته باشیم، سپس بعنوان یک قاعده کلی، آینده از خودش مراقبت می کند.

رشد طبیعی یک فرایند تکاملی است. چیزی ایستا نیست که بتوانیم یک بار برای همیشه بر آن چیره شویم.

با این حال این اغلب یک توهم است که توسط ابتکار کمک به خود ادامه می یابد. زندگی بطور مداوم در حال تغییر است، بطور مداوم در تحول است، و بنابراین ما باید یاد بگیریم که چگونه شاهد این تغییر باشیم تا بطور ماهرانه با آن کنار بیاییم، و نه سوژه برای سواری قطار غلتان که ممکن است تغییر آن را به دنبال داشته باشد.

بررسی ذهن، فهمیدن ذهن، به این تجربه ناپایدار و تکامل اجازه می دهد تا در هر جنبه از وجود ما نفوذ کند. این اجازه را می دهد بطور مستقیم از یک لحظه به دیگری حرکت کنیم. اجازه می دهد تا از زیر بار گذشته و انتظارات آینده بیرون بیاییم تا مکانی نامحدود از خلاقیت و پتانسیل را آشکار سازیم.

از این مکان است که ایده های بزرگ بوجود می آیند، ایده هایی که توانایی تغییر جهانی که در آن زندگی می کنیم را دارند.

هرچند ممکن است زندگی در طول سالها محدود شود، توانایی ما برای رشد، تغییر و درک بی نهایت است.

اما این پتانسیل تنها زمانی حاصل می شود که ما بدانیم چگونه پایدار باشیم، هنگامی که می دانیم چگونه از چیزهایی که میدانیم و باید بدانیم می گذریم و به سادگی ذهن را در مکانی از دانستن، خالص از آگاهی، به دور از قضاوت یا انتقاد قرار بدهیم و درها را به روی هر فرصتی که وجود دارد یا همیشه وجود داشته است باز کنیم.

راهنمایی های بیشتری در مورد اینکه چگونه تعمق را بخشی از روزتان کنید می خواهید؟ صرفاً همان شکل ساده، قابل دسترس و مرتبط با زندگی روزمره تفکر است.

این نوشته روانشناسی رشد-جدیدترین یافته های روانشناسان پیرامون روانشناسی رشد برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

روانشناسی تربیتی شامل مطالعه نحوه یادگیری افراد از جمله موضوعاتی مانند نتایج دانش آموزان، روند آموزشی، تفاوت های فردی در یادگیری، دانش آموزان بااستعداد و ناتوانی های یادگیری می باشد.

روانشناسانی که در این زمینه کار می کنند، علاقه مند به درک چگونگی یادگیری و حفظ اطلاعات جدید توسط افراد هستند.

شاخه روانشناسی به تنهایی روند آموزشی کودک و بزرگسال را در بر نمی گیرد بلکه شامل روندهای اجتماعی، عاطفی و شناختی که در طول زندگی رخ می دهند می باشد.

مرتبط: روانشناسی-دانلود جدیدترین کتاب های صوتی، مقالات و فیلم های روانشناسی روز دنیا در ذهن

رشته ی روانشناسی تربیتی تعدادی اصول دیگر از جمله روانشناسی رشد، روانشناسی رفتاری و روانشناسی شناختی را در بر می گیرد.

موضوعات موجود در روانشناسی تربیتی

در نظام آموزشی پیچیده امروز، روانشناسان تربیتی با مربیان، مدیران، معلمان و دانش آموزان کار می کنند تا بیشتر در مورد نحوه کمک به مردم برای افزایش یادگیری بدانند.

این اغلب شامل پیدا کردن راه هایی برای شناسایی دانش آموزانی است که ممکن است نیاز به کمک اضافی داشته باشند، ایجاد برنامه هایی با هدف کمک به دانش آموزانی که در جدال هستند و یا حتی ایجاد روش های جدید یادگیری.

برخی از موضوعات مختلفی که روانشناسان تربیتی به آنها علاقه مند هستند عبارتند از:

فناوری آموزشی: نگاهی به چگونگی استفاده از فن آوری های مختلف در کمک به یادگیری دانش آموزان.

طراحی آموزشی: طراحی ابزار یادگیری.

آموزش ویژه: کمک به دانش آموزانی که ممکن است نیازمند آموزش ویژه باشند.

برنامه درسی: ایجاد برنامه های درسی می تواند یادگیری را به حداکثر برساند.

یادگیری سازمانی: مطالعه نحوه یادگیری افراد در محیط های سازمانی.

دانش آموزان بااستعداد: کمک به دانش آموزانی که بعنوان استعدادهای درخشان شناخته شده اند.

شخصیت های برجسته در تاریخ روانشناسی تربیتی

در طول تاریخ، شخصیت های برجسته نقش مهمی در توسعه روانشناسی تربیتی ایفا کرده اند. برخی از این افراد سرشناس عبارتند از:

جان لاک: فیلسوف انگلیسی می باشد که مفهوم ذهن خالی را پیشنهاد کرد، یا این ایده که ذهن اساسا در هنگام تولد یک لوح سنگ است که سپس دانش از طریق تجربه و یادگیری توسعه می یابد.

ویلیام جیمز: روانشناس آمریکایی است که همچنین به خاطر مجموعه ای از سخنرانی هایش با عنوان “صحبت هایی با معلمان در روانشناسی” معروف شد که بر اینکه چگونه معلمان می توانند به یادگیری دانش آموزان کمک کنند تمرکز داشت.

آلفرد باینت: روانشناس فرانوسوی که اولین تست های هوش را به وجود آورد.

جان دیوی: یکی از روانشناسان و اصلاح طلبان آموزشی با نفوذ آمریکا است که بطور گسترده در مورد آموزش پیشرفته و اهمیت یادگیری از طریق فعالیت نوشت.

ژان پیاژه: روانشناس سوئیسی که به خاطر نظریه های بسیار با نفوذش در توسعه شناختی مشهور است.

ب.اف. اسکینر: رفتارگرای آمریکایی که مفهوم شرطی سازی عامل را معرفی کرد. تحقیقات او در مورد تشویق و تنبیه همچنان نقش مهمی در آموزش و پرورش امروز ایفا می کند.

تاریخچه روانشناسی تربیتی

روانشناسی تربیتی یک زیر شاخه نسبتا جوان است که در سال‌های اخیر میزان قابل توجهی از رشد را تجربه کرده است.

روانشناسی تا اواخر سال ۱۸۰۰ بعنوان علمی جداگانه ظهور نکرد، لذا علاقه مندی به روانشناسی تربیتی بطور عمده ای توسط فیلسوفان آموزشی تأکید شد.

بسیاری یوهان هربرت فیلسوف را پدر روانشناسی تربیتی می دانند.

هربرت معتقد بود که علاقه دانش آموز به یک موضوع تاثیر بسیاری بر نتیجه یادگیری دارد و معتقد بود که معلمان باید این علاقه را با دانش قبلی در نظر بگیرند و تصمیم بگیرند که کدام نوع آموزش مناسب تر است.

بعدها ویلیام جیمز روانشناس و فیلسوف، به این حوزه کمک بسیار کرد. سخنرانی وی در سال ۱۸۹۹ میلادی، در مورد روانشناسی معلمان به عنوان اولین کتاب درسی در زمینه روانشناسی تربیتی در نظر گرفته شد.

در حدود همان دوره، آلفرد باینت، روانشناس فرانسوی، معیار های معروف IQ را توسعه داد.

تست ها ابتدا برای کمک به دولت فرانسه جهت شناسایی کودکانی که تأخیر رشدی داشتند ایجاد شده بود تا برنامه های آموزشی ویژه برایشان طراحی شود.

در ایالات متحده، جان دیوی تاثیر قابل توجهی در آموزش و پرورش داشته است.

ایده های دیوی مترقی بود و او معتقد بود که مدرسه باید بر دانش آموزان تمرکز کند نه بر موضوعات.

او از یادگیری فعال حمایت کرد و معتقد بود که تجربه عملی بخش مهمی از فرایند یادگیری است.

اخیرا بنیامین بلوم، روانشناس تربیتی، طبقه بندی مهمی را برای دسته بندی و تعیین اهداف آموزشی مختلف توسعه داده است. سه حوزه سطح بالایی که او توصیف کرده بود، اهداف شناختی، تاثیری و روان حرکتی بودند.

دیدگاه های اصلی در روانشناسی تربیتی

همانند سایر زمینه های روانشناسی، محققان در زمینه روانشناسی تربیتی، هنگام بررسی مشکل با نگاهی متفاوت به دیدگاه های مختلف می پردازند.

دیدگاه رفتاری نشان میدهد که تمام رفتارها از طریق شرطی سازی یاد گرفته می شوند.

روانشناسانی که این دیدگاه را برآورده می کنند، قویا بر شرطی سازی عامل تکیه می کنند تا بتوانند چگونگی یادگیری را توضیح دهند.

به عنوان مثال، ممکن است معلمان نشانه هایی را تعیین کنند که اقلام مطلوبی همچون آب نبات و اسباب بازی را در پاداش رفتار خوب مبادله کنند.

درحالی که چنین روش هایی می توانند در برخی موارد مفید باشند، رویکرد رفتاری به خاطر ناتوانی در شرح چنین چیزهایی مانند نگرش، شناخت و انگیزه های ذاتی برای یادگیری مورد انتقاد قرار گرفته است.

دیدگاه توسعه بر چگونگی فراگیری مهارت های جدید و دانش در کودکان هنگام رشد متمرکز می باشد.

مراحل مشهور توسعه شناختی ژان پیاژه یکی از مثال های مهم در تئوری رشد است که به بررسی چگونگی فکری کودکان می پردازد.

با درک اینکه کودکان در هر مرحله از رشد چگونه فکر می کنند، روانشناسان تربیتی می توانند اینکه کودکان در هر مرحله از رشدشان چه توانایی هایی دارند را بهتر بفهمند.

این می تواند به مربیان کمک کند تا روش ها و ابزار آموزشی را به بهترین شکل در گروه های سنی خاص قرار دهند.

دیدگاه شناختی در دهه های اخیر بسیار گسترده تر شده است، بیشتر به این دلیل که مشخص می کند که چگونه چیزهایی مانند خاطرات، باورها، احساسات و انگیزه ها در فرآیند یادگیری نقش دارند.

روانشناسی شناختی بر فهم اینکه مردم چگونه فکر می کنند، یاد می گیرند، به خاطر می سپارند و اطلاعات را پردازش می کنند تمرکز می کند.

روانشناسان تربیتی که دیدگاه شناختی دارند، علاقه مند به درک چگونگی انگیزه گرفتن کودکان در یادگیری، چگونگی به خاطر سپردن چیزهایی که یاد می گیرند و چگونه مشکلات را حل می کنند، هستند.

رویکرد ساختارگرا یکی از جدیدترین نظریه های یادگیری است که بر چگونگی ساختار فعالانه دانش کودکان از جهان تمرکز دارد.

ساختارگرایی گرایش بیشتری به تاثیرات اجتماعی و فرهنگی که بر کودکان تاثیر می گذارند دارد.

این دیدگاه به شدت تحت تاثیر کار لو ویگوتسکی روانشناس قرار گرفته است که ایده هایی مانند منطقه مجاور رشد و چارچوب آموزشی را ارائه داد.

این نوشته روانشناسی تربیتی_شگفت انگیزترین نکاتی که تمامی والدین باید بدانند برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.