شاید کتاب زمینی نو، اثر «اکهارت تول» کلید حل این مشکل باشد.

بسیاری از مسائل بغرنج سال ۲۰۲۰، از همه‌­گیری ویروس کرونا گرفته تا شرایط اضطراری تغییرات اقلیمی و جنبش «جان سیاه‌پوستان مهم است»، نشان داد که بسیاری از ساختارهای ما واقعاً ناکارآمدند و برخی افراد سود مالی، قدرت و تن­‌آسایی خودشان را به‌ سلامت کرۀ زمین و دیگر ساکنان آن ترجیح می­‌دهند.

بااین‌حال، همین‌ که از وجود این مشکلات آگاه هستیم، خودش جای امیدواری است. به گفتۀ اکهارت تول در کتاب زمینی نو، «آگاهی بزرگ‌ترین عامل تغییر است».

تول، تأثیرگذارترین استاد معنویت مدرن در جهان، نویسندۀ کتاب‌­های پرفروش نیویورک‌تایمز و محبوب­‌ترین میهمان وبینارِ اپرا وینفری است. او از همان دوران نوجوانی به افسردگی مبتلا بود؛ اما زمانی که ۲۹ ساله بود و در مرز خودکشی قرار داشت، ناگهان به یک شهود یا «تحولی درونی» رسید که زندگی‌­اش را برای همیشه تغییر داد و ازآن‌پس تصمیم گرفت که آموزه­‌های خود را در اختیار دیگران قرار دهد.

پس از آن­که اپرا مطالعۀ نخستین کتاب او بنام «نیروی حال» را به مخاطبان برنامه­‌اش توصیه کرد، این کتاب به موفقیت بزرگی دست یافت و از آن زمان تا امروز میلیون­ها نسخه از آن در سراسر دنیا به فروش رفته و به بیش از ۳۰ زبان ترجمه شده است. کتاب زمینی نو در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، اما مطالب آن کاملاً مطابق با ۱۵ سال بعد از انتشار، یعنی شرایط کنونی ماست.

اگر علاقه مند هستید می توانید کتاب نیروی حال این نویسنده را با کلیک بر روی لینک زیر مطالعه کنید.

شرایط انسانی

اکثر ادیان کهن، نابسامانی سیستماتیک زندگی بشر را به روش خاص خود توصیف کرده­‌اند. واژۀ «مایا» در آئین هندو نوعی بیماری روانی جمعی را ترسیم می­‌کند. در آئین بودا نیز، کلمۀ «دوکا» توصیفی­ است برای این باور که سرشت ذاتیِ ذهن انسان، رنج و پریشانی­ است و اگر مفهوم «گناه» در مسیحیت را به ریشۀ یونانیِ باستانی آن، به معنای «به هدف نزدن» برگردانیم، می‌­توانیم بگوییم که گناه کردن یعنی درک نکردن مفهوم زندگی.

اگرچه نیت اکثر ادیان این است که ما را از این گرفتاری و ناخوشی نجات دهند، اما هنوز هیچ‌­کدامشان موفق به انجام این کار نشده‌اند.

هدف اصلی بسیاری از ادیان این است که مردم با مهربانی و فروتنی و در وحدت با یکدیگر زندگی کنند؛ اما حقیقت این است که غالباً خودِ همین هدف عامل جنونی بوده که این ادیان به دنبال درمان آن هستند.

به تمام جنایت­‌ها و خشونت‌­هایی که به نام دین اعمال‌شده و تا همین امروز نیز ادامه دارد فکر کنید؛ اگر به قرن گذشته نگاه کنیم، می‌بینیم که ما انسان­‌ها، علی­رغم دستیابی به پیشرفت­‌هایی بی­‌سابقه­، ویرانی­‌های بی‌­سابقه‌­ای را نیز در سیاره­‌مان به بار آورده‌­ایم؛ و این یعنی واضح است که هنوز مفهوم زندگی را درک نکرده‌­ایم.

فرار از نفس

به گفتۀ تول، ریشۀ تمام این اقدامات مخرب انسان، «نفس» اوست. ما می‏­‌کوشیم تا رویدادهای محیط را با خواسته‌های نفس‌مان هم‌خوان کنیم و این­گونه است که در افکار و احساسات خود و میل به ارتباط با اشیاء خارجی غرق می­‌شویم.

علاوه بر این در جامعه‌­ای زندگی می­‌کنیم که مدام به شعلۀ امیال نفسانی ما دامن­ می­زند و ارزش و هویت انسان را با دستاوردها، موقعیت و دارایی­‌های مادی او می‌­سنجد. تول می­‌گوید که این روند باید متوقف شود.

نفس ما، «خودشناسی» را با «نظر دیگران دربارۀ خود» اشتباه می‌گیرد. کنار گذاشتن نفس به این معناست که بفهمیم خودِ ما، یعنی خودی که احساس و فکر می­‌کند، آن چیزی نیست که واقعاً هستیم، بلکه تصویری­ است که از خودمان می­‌سازیم. خود واقعی، یا «منِ» واقعی، کسی ا­ست که می‌­تواند خارج از این جریانِ آگاهی بایستد و واقعیت را تشخیص دهد.

سرچشمۀ موضوع

برای همۀ ما پیش‌آمده که اتفاقی آزرده، یا ناراحتمان کند و همان لحظه درد آن را احساس کنیم. به­‌جای این­که فراموشش کنیم، بارها و بارها به آن فکر می‌­کنیم، تجزیه‌وتحلیلش می­‌کنیم و اجازه می­‌دهیم بی­قرار و دمغمان کند.

این افکار افراطی در مورد گذشته و آینده از نفسِ ما نشأت می­‌گیرند و باعث رنج ما می­‌شوند. در حقیقت ما با تلنبار کردن این حالات و احساسات منفی­، مانع لذت بردن خودمان از زندگی می­‌شویم.

به دنبال هدف رفتن

بدون داشتن یک هدف واقعی در زندگی، هیچ‌چیزی، اعم از پول زیاد، امکانات فراوان یا جایگاه عالی نمی­‌تواند برای ما رضایت و خرسندی به ارمغان بیاورد.

به باور تول، نیت و هدف درونیِ اکثر ما این است که در لحظه حضور داشته باشیم تا به ذهن آگاهی برسیم و بتوانیم هر وقت که خواستیم فکر کردن را از آگاهی جدا کنیم.شناخت این هدفِ درونی مهم‌ترین بخش زندگی است.

اهداف بیرونی، مانند پیدا کردن شغل یا کسب درآمد، همیشه تحت کنترل ما نیستند و ممکن است شرایط آن­ها تغییر کند و همین باعث ناامیدی‌مان شود.

فرض کنید بهترین معامله­‌گر بازار بورس هستید و همه شما را می­‌شناسند. بعد بازار سقوط می­‌کند و ناگهان می­‌بینید که نه‌تنها دیگر در شغلتان بهترین نیستید، بلکه دیگر اصلاً شغلی ندارید. اینجاست که دچار بحران می­‌شوید و از خود می­‌پرسید که خب، پس من چه هستم؟ اما با به‌­خاطر­سپردن این موضوع که نه جهانِ خارج، بلکه هدف درونی‌تان تعریف­‌کنندۀ شماست، می­‌توانید از خودتان محافظت کنید.

همان­طور که گفتیم این اقداماتِ بیرونی نیستند که شما را تعریف می­کنند، بلکه نیت و هدف درونی آن­هاست که این کار را می­‌کند. به‌عنوان‌ مثال، کارهای خیریه ممکن است در ظاهر فداکارانه و سخاوتمندانه به نظر برسند، اما اگر از خودخواهی درونی سرچشمه بگیرند، یعنی توسط نفس شما انجام گرفته‌­اند و بنابراین باعث رضایت خاطرتان نمی‌­شوند.

بپذیرید و لذت ببرید

خب راه‌­حل چیست؟ چگونه می­‌توان استرس و فشار زندگی روزمره را کاهش داد؟ چگونه می‌­توان به آرامش و شاید حتی به وارستگی رسید؟ به‌وسیلۀ دو عامل اصلیِ پذیرفتن و لذت بردن از زندگی در لحظه. گفتنش راحت است، نه؟ اما چگونه می­‌توانید به آن عمل کنید؟ چگونه می‌­توانید از همه‌چیز لذت ببرید؟

به گفتۀ تول، اولین قدم این است که اراده کنیم و هر کاری را در زمان خودش انجام دهیم و به‌صورت مسالمت­‌آمیز هم انجامش دهیم.

این یعنی پذیرفتن. حتی در انجام کارهایی مثل شستن ظرف­ها یا پر­کردن فرم­های مالیاتی که برایتان لذت­بخش نیست، باید هدفتان این باشد که بتوانید آن را بپذیرید و با آرامش انجامش دهید.

البته این کار همیشه هم آسان نیست. تول توصیه می‌­کند که اگر نمی­‌توانید از کار بخصوصی لذت ببرید یا حتی آن را بپذیرید، باید از انجام آن دست بکشید.

او استدلال می‌­کند که اگر بدون رغبت و لذت به انجام دادن آن کار ادامه دهید، از تنها موضوع تحت کنترلتان در زندگی، یعنی وضعیت روحی‌تان، دست برمی‌­دارید؛ حقیقت این است که تنها شما هستید که می­‌توانید نحوۀ برخوردتان با اتفاقات زندگی را کنترل کنید.

هنگامی‌که خود واقعیتان را شناختید و احساس وارستگی پیدا کردید، خود را از شر تمایلات و آرزوهای جورواجور خلاص خواهید کرد و هر کاری را تنها باانگیزۀ لذت بردن انجام خواهید داد.

فرصتی برای التیام

تول می­گوید با یافتن نیت و هدف درونی و دستیابی به‌نوعی وارستگی، می­‌توانیم نه‌تنها زندگی خودمان بلکه جهان پیرامونمان را نیز تغییر دهیم.

اگر تمایلات و آرزوها و طمع‌­ورزی­ها نباشند، هیچ خشونت­ یا نابودگری­ نیز در کار نخواهد بود. وقتی‌که خود را از بند نفس رها می­کنیم، از چرخۀ منفی و خود­خواست‌ه­ای که مدت­هاست در آن گرفتارشده‌ایم، نجات پیدا می­‌کنیم. تنها در این صورت است که می‌توانیم از جایگاه لذت دست‌­به‌­کار شویم و شرایط را نه‌تنها برای ساکنان کرۀ زمین که برای خود زمین نیز بهتر کنیم.

اگر به کتاب هایی در این زمینه علاقه مند هستید، می توانید با دانلود اپلیکیشن ذهن، مجموعه ای از برترین کتاب های جهان را در کمترین زمان مطالعه کنید.

این نوشته چطور باید خود واقعیتان را بشناسید تا بتوانید تغییرات مؤثری در زندگی‌تان ایجاد کنید‏ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

هم اومانیسم سرکشگر و هم بدبینی ناامیدکننده، چشم‌اندازهای تحریف شده از این جواهر آفرینش هستند. خودشناسی در اسلام چیزی بین بندگی و عبادت خداوند است. براساس اسلام، همه کمالات و ارزش‌ها را می‌توان در این امر ردیابی کرد، زیرا انسان فقط با بندگی و پرستش خداوند می‌تواند وضعیت واقعی خود را تحقق بخشد و بدون وقفه به سمت منبع نور حرکت کند؛ با ذهن همراه باشید.

اهمیت خودشناسی در اسلام

هنگام بحث درباره موضوعی نظیر این، شاید بهتر باشد با تعریف و ارزیابی اهمیت آن شروع کنیم. بگذارید با تعریف برخی اصطلاحات شروع کنیم. این مفهوم، ارتباطی با دانستن نام شخصی یا نام پدر یا مکان و تاریخ تولد فرد ندارد. خودشناسی با جنبه دیگری از هستی ما سروکار دارد. این موضوع مربوط به حواس جسمی ما نیست، بلکه به بعد معنوی زندگی‌مان می‌پردازد.

وقتی از ابعاد مختلف روح و هستی خود صحبت می‌کنیم، نباید فراموش کنیم که انسان اساساً با سایر موجودات متفاوت است. اگرچه ما از جهات مختلفی به دنیای حیوانات متصل شده‌ایم، در اینجا می‌خواهیم روی آنچه که ما را از حیوانات جدا می‌کند و در آنها یافت نمی‌شود، متمرکز شویم.

برای درک بهتر چرایی خودشناسی در اسلام، شاید به نقل چند آیه از قرآن کریم بسنده کنیم. آیات بسیاری در قرآن کریم وجود دارند که شرح این موضوع هستند. یکی از این آیات در سوره حشر یافت می‌شود، جایی که خداوند متعال می‌گوید:

وَلَا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنْسَاهُمْ أَنْفُسَهُمْ ۚ أُولَٰئِکَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

«و مانند کسانی نباشید که خدا را فراموش کرده‌اند، بنابراین او باعث شد تا روح خود را فراموش کنند. آنها ستمگران هستند.» (۵۹:۱۹)

در اینجا خداوند می‌گوید که فراموش کردن او باعث می‌شود که ما خود را فراموش کنیم و در نهایت ما را به سمت بیگانگی سوق می‌دهد. روایتی وجود دارد که نکته مشابهی را با این آیه بیان می کند، اما از زاویه دیگری به موضوع نگاه می‌کند. این جمله بسیار مشهور است: «کسی که واقعاً خودش را می‌شناسد پروردگار خود را شناخته است.»

این جمله دلالت بر این دارد که خودشناسی در اسلام، حاکی از دانش در مورد خداوند است. آگاهی از خود باعث آگاهی از خداوند می‌شود. اگر فرد مصمم به یادگیری درباره پروردگار خود باشد، بهترین راه برای انجام کار، یادگیری درباره خود است. آیه دیگری که در رابطه با موضوع است، در سوره مائده یافت می‌شود، جایی که خداوند می‌گوید:

یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا عَلَیْکُمْ أَنْفُسَکُمْ ۖ لَا یَضُرُّکُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَیْتُمْ ۚ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُکُمْ جَمِیعًا فَیُنَبِّئُکُمْ بِمَا کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، مراقب خودت باشید؛ کسی که خطا کند نمی‌تواند به شما صدمه بزند وقتی که در مسیر صحیح هستید.» (۵: ۱۰۵)

در این آیه خداوند به ما می‌گوید مراقب خودمان باشیم، به خود توجه کنیم که باید مراقب بهزیستی روح خود باشیم، که باید از بیماری‌های روح خود آگاه شویم و چگونه آنها را درمان کنیم . او همچنین به ما می‌گوید که باید به وظایف خود توجه داشته باشیم که به عنوان مسلمان بر ما واجب است.

سپس او به ما می‌گوید اگر راه را بفهمیم، اگر مؤمن وفادار و متعهد باشیم، کسانی که گمراه شده‌اند به ما آسیب نمی‌رسانند. از این فهمیدیم که اولین وظیفه ما مراقبت از خودمان است. بعضی اوقات ممکن است اینجا سؤالی در مورد رابطه بین مؤمن و جامعه ایجاد شود. آیا آیه فوق به این معنا است که باید روی خودمان متمرکز شویم و به جامعه توجه نکنیم؟

خودشناسی در اسلام با مراقبت از خویشتن از لحاظ معنوی و توجه به رفاه جامعه، ارتباط نزدیکی دارد. در مقابل، یادآوری این نکته حائز اهمیت است که جامعه می‌تواند تا حد زیادی در شخص تأثیر بگذارد و به عنوان تضعیف یا تقویت ایمان شخص باشد. سؤال دیگری که ممکن است مطرح شود این است که «آیا ما مسئول هدایت غیرمسلمانان نیز هستیم؟» جواب یک بله غیرقابل واضح است، اگرچه مهمترین کار قبل از انجام این کار، رفتار انسان با خود است که دیگران را به دیدن فواید عملی بی‌نظیر یک مسلمان مومن مشتاق می‌کند.

فواید خودشناسی در اسلام

یکی از فواید عملی خودشناسی این است که به شخص اجازه دهیم با توانایی‌ها و مهارت‍‌های خود آشنا شود. این کمک شایانی به یک فرد در زندگی می‌کند و مانع از انتخاب یک رشته تحصیلی یا شغلی می‌شود که ذاتاً از توانایی‌های خدادادی او به دور است. از آنجا که این مفهوم به فرد کمک می‌کند تا درک کند که هر چقدر در زندگی قدرت بالایی داشته باشد، وقایع بی‌شماری در زندگی اتفاق می‌افتد که نمی‌شود بر آنها کنترلی داشت.

ارزش معنوی خودشناسی در اسلام از اهمیت بیشتری برخوردار است، زیرا کسی که خودشناسی داشته باشد بسیار کمتر به غرور و تکبر و سایر رفتارهای مخرب دست می‌زند. کسی که از نزدیک با خود و پروردگار خود است، برای بهتر شدن همه جنبه هایش که قابل بهبود است، تلاش می‌کند. فرد می‌تواند نقاط ضعف و قوت شخص را بهتر ارزیابی کند و از نعمت‌های فرد سپاس‌گذار باشد.

خودشناسی یک سیستم بسیار مؤثر در بهبود خود است. حتی می‌توان گفت که از بعضی جهات شبیه به روشهای «بازخورد زیستی» است که بسیاری از پزشکان در برخی از کشورهای غربی به بیمارانی توصیه می‌کنند که مشارکت فعال آنها در روند بهبودی لازم است یا به بیمارانی که طب مدرن درمانی برای آنها پیدا نشده است!

فایده بسیار مهم دیگر این است که یک مسلمان مؤمن می‌داند که او خلق بسیار گران‌بهای خداوند است و خود را به عنوان حیوان دیگری با نیازهای اساسی برای برآورده ساختن و تلاش برای خود نمی‌بیند. در اینجا می‌خواهیم برای لحظه‌ای به یک بحث فلسفی بپردازیم تا این نکته را بهتر بشناسیم.

به نظر می‌رسد اکثر مردم به طور غریزی می‌فهمند که هر موجود دارای یک سطح متفاوت از کمال است که از نزدیک با ویژگی‌ها و اهداف ذاتی خود در ارتباط است. اگر انسان خصوصیاتی را که بالاتر از آنهایی است که با حیوانات به اشتراک گذاشته شده است، نشان ندهد، یعنی خوردن، آشامیدن، به دنبال آسایش، پناهگاه، لذت و ادامه نژاد، آن انسان به تمام پتانسیل خود نرسیده است.

برای خلاصه کردن این نکته، منطقاً می‌توان ادعا کرد که دومین فایده مهم خودشناسی در اسلام، خصوصیات ذاتی و انحصاری انسان است که به فرد امکان می‌دهد تا به وضوح ببیند که چیست!. چنین انسانی با فهمیدن جایگاه خود در جهان و در نگاه پروردگارش، اجازه فاسد شدن به خود را نخواهد داد. هر کس ارزش واقعی خود را کشف کند، گناهی مرتکب نخواهد شد. اگر واقعاً بدانیم موجودی گرانبها هستیم و پتانسیل‌های وصف ناپذیری داریم، در این صورت اجازه نخواهیم داد که خود را در آغوش گناه بگیریم.

کلام آخر

فردی با روحیه سالم می‌تواند در عین حال هم تنها نباشد و هم تنها باشد. کسی که بخشی از خود و روح و روانش را رها کرده است، هنگامی که تنها است، به دنبال روبرو شدن با آن است، نه اینکه با چیزی که به طرز فجیعی دردناک است روبرو شود. بنابراین متوسل شدن به خودشناسی آن هم در اسلام می‌تواند به معنای رهایی از درد و تنهایی و اروج به بالا باشد.

این نوشته خودشناسی در اسلام ؛ چرا خودشناسی مهم است؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

خودشناسی چیست؟

خودشناسی یکی از شاخه‌های مهم و جذاب علم است که معمولاً طرفداران زیادی دارد. این شاخه از علم به ما کمک می‌کند اطلاعات ارزشمندی راجع به خودمان و خصوصیات شخصیتی‌مان پیدا کنیم و از آن در مراحل مختلف زندگی استفاده کنیم.

خودشناسی در شاخه‌های متنوعی از علم تعریف شده است. از دین و عرفان گرفته تا فلسفه و روانشناسی. این مفهوم همیشه جایگاه بالایی در همه شاخه‌های علم داشته است. البته این مبحث در همه شاخه‌های علم به یک معنای یکسان تعریف نمی‌شود. اما در مبحث روانشناسی، خودشناسی به معنای شناخت صحیح و احاطه بر روحیات و خلقیات و البته استعدادها است.

به نظر شما چرا باید خودشناسی را تقویت کرد؟ چرا باید خودمان را به‌خوبی بشناسیم؟ برای درک ضرورت خودشناسی و جایگاه آن در زندگی‌مان، در ادامه با ما باشید. ما از دلایل اهمیت شناخت خود و خودآگاهی با شما صحبت خواهیم کرد.

ضرورت خودشناسی

باید بدانید که خودشناسی یک امتیاز عالی نیست. منظور من این است که خودشناسی، چیز اضافه‌ای نیست که با داشتن آن امتیاز اضافه‌ای به شما تعلق بگیرد. بلکه یک ضرورت است. یعنی شما تا خودتان را، خصوصیات و ویژگی‌هایتان و آنچه شما را شاد یا غمگین می‌کند نشناسید، نمی‌توانید به‌درستی در مسیرتان قدم بردارید.

قدم اول برای موفقیت در هر کاری، شناختن درست و پایه‌ای خودتان است. تا زمانی که شما تسلط کافی به خودتان و توانایی‌هایتان نداشته باشید، نمی‌توانید ادعا کنید که در مسیر درستی قدم زده‌اید.

خودشناسی، می‌تواند بر انتخاب‌ها، تصمیم‌گیری‌ها، علایق و راه‌هایی که در آن‌ها قدم‌ می‌گذاریم تأثیر داشته باشد. به‌طورکلی خودشناسی در سه محور اصلی به کمک ما خواهد آمد:

اول، تکامل

ما برای توسعه مهارت‌ها و ارتقا خودمان نیاز داریم که وجودمان را بهتر بشناسیم. اینکه بدانیم چه چیزی می‌تواند ما را به دانستن بیشتر مشتاق کند یا اینکه استعدادمان را بهتر بشناسیم، می‌تواند ما را به سمت مهارت‌هایی پیش ببرد که با توانایی‌هایمان همخوانی بیشتری دارند.

همین مسئله می‌تواند باعث پیشرفت قابل‌ملاحظه ما درزمینهٔ توسعه مهارت‌ها و ارتقا شخصی‌مان باشد. اساساً کسانی پیشرفت می‌کنند که اول درک درستی از روحیاتشان داشته باشند.

برای مطالعه بیشتر: هرم مازلو و هرآنچه باید درباره آن بدانید

دوم، انتخاب

وقتی مهارت‌هایمان را با توجه به دانسته‌هایمان از شخصیتمان ارتقا بدهیم، خودبه‌خود می‌توانیم برای انتخاب راه‌های پیشرو بهتر عمل کنیم. جدا از این، وقتی برای اهداف و مسائل مهم زندگی مجبور به تصمیم‌گیری هستیم، خودشناسی می‌تواند به‌خوبی ما را در انتخاب بهتر کمک کند.

کسانی که خودشان را به‌خوبی شناخته‌اند، کمتر درگیر انتخاب‌هایی می‌شوند که پشیمانشان می‌کند.

سوم، احساس خوشبختی

خودشناسی نه لازمه، که اساس دستیابی به احساس خوشبختی و موفقیت است. شما با مجموعه فعالیت‌هایی که بر اساس شناخت صحیح از خودتان انجام می‌دهید، به نتایجی می‌رسید که می‌تواند احساس موفقیت و خوشبختی را در شما به وجود بیاورد.

کسانی طعم خوشبختی را می‌چشند که قبل از آن، با شناخت کامل خودشان مهارت‌هایشان را ارتقا ببخشند و در مسیر درست قدم بزنند.

راه‌های خودشناسی

خب! فایده خودشناسی را درک کردیم. حالا سؤال اصلی این است که چطور می‌توانیم به این مهارت دست پیدا کنیم؟ جواب‌های ساده و البته متنوعی پیش روی شما قرار دارند. شما می‌توانید با استفاده از توصیه‌های زیر، مهارت خودشناسی را در خودتان ارتقا بدهید.

ذهن‌ آگاهی

یکی از راه‌های تقویت خودشناسی، ذهن آگاهی است. ذهن آگاهی یعنی احاطه کامل بر آن چیزی که در لحظه هستید. بگذارید ساده‌تر توضیح بدهم. وقتی شما می‌توانید که ذهن آگاهی دارید که بتوانید به‌صورت کامل از احساساتی که تجربه می‌کنید، در همان لحظه در جریان باشید.

ذهن آگاهی یعنی تمرکز بر اکنون. ذهن آگاهی به شما قدرت‌های دیگری هم می‌بخشد. لذت بردن از لحظاتی که در حال تجربه آن‌ها هستید، یکی از این قدرتمندی‌ها است. اگر دوست دارید بیشتر از ذهن آگاهی بدانید، می‌توانید این مقاله را مطالعه کنید.

با ذهن‌ آگاهی می‌توانید بفهمید در چه موقعیت‌هایی، چه احساساتی را تجربه می‌کنید و واکنشتان در برابر رفتارهای خاص چیست. به این صورت می‌توانید شناختی نسبی نسبت به احساساتتان پیدا کنید.

ناظر عینی رفتار خود باشید

سعی کنید مانند یک ناظر بیرونی بر رفتار و روحیاتتان نظارت داشته باشید. همه‌چیز را به‌دقت زیر نظر بگیرید و رفتارتان را به‌خوبی کنترل کنید. فکر کنید دوربینی بالای سرتان نصب شده است و رفتار را شما به‌دقت ضبط می‌کند.

حالا فیلم آن دوربین را تماشا کنید و خودتان را زیر نظر بگیرید. فکر کنید کنش‌های شما در لحظات خاص، می‌تواند چه واکنش‌هایی داشته باشد. اصلاً در چه مواقعی، چه کنش‌هایی از خودتان نشان می‌دهید. این آنالیز دقیق به شما نشان می‌دهد که رفتارهای شما چطور و از چه جنسی هستند.

خودتان را قضاوت کنید

بخشی از شناخت وجودمان به آنالیز دقیق رفتارها و سنجش میزان درستی و نادرستی آن‌ها وابسته است. بعدازآنکه رفتارتان را رصد کردید، خودتان را قضاوت کنید. نترسید! اینجا تنها جایی است که خودتان، بهترین قاضی برای رفتارتان هستید.

ما شاید از قضاوت دیگران در مورد خودمان صدمه ببینیم. اما قضاوت ما در مورد عملکرد خودمان، ابداً به ما آسیب نخواهد زد؛ بلکه ما را قوی‌تر می‌کند و به عملکردمان شکل بهترین خواهد بخشید.

شهودی عمل کنید

به احساساتتان و آنچه دلتان به شما می‌گوید اهمیت بدهید. گاهی آن چیزی که حسمان به می‌گوید، به طرز عجیبی درست از آب درمی‌آید. احساسات ما می‌توانند به دلایلی که هنوز کشف نشده است، بسیار قدرتمند عمل کنند. برای اینکه خودتان را بهتر بشناسید، سعی کنید کمی به کشف و شهود اهمیت بدهید و از مسیر احساساتتان وارد عمل شوید.

خودتان را کشف کنید

شما نیاز دارید که خودتان را بهتر کشف کنید. ضعف‌ها، قوت‌ها، آنچه دوست دارید، آنچه برایتان عذاب‌آور و سخت است و…

بخش مهمی از خودشناسی از مجرای شناخت درست احساسات و احاطه بر توانایی‌ها به‌دقت می‌آید. برای کشف خودتان، مراحل زیر را دنبال کنید:

اول؛ احساساتتان را روی کاغذ بنویسید

سعی کنید برای مدت‌زمانی یک سال یا حداقل شش ماه، همه احساساتی که تجربه می‌کنید را یادداشت کنید. احساساتی که به‌شدت شمارا تحت تأثیر قرار داده‌اند یا احساساتی که گذرا بوده‌اند، فرقی نمی‌کند. مهم این است که تمام احساسات شما بدون کم‌وکاست یادداشت شوند.

بعد از گذشت یک سال، برگردید و دفترچه را بخوانید. سعی کنید وجود واقعی‌تان را از تمام احساسات و موقعیت‌هایی که در این مدت برایش پیش‌آمده است بیرون بکشید.

دوم؛ موفقیت‌هایتان را لیست کنید

ما انسان‌ها، مجموعه‌ای از دستیابی‌ها و ناکامی‌ها هستیم. همه آنچه در زندگی‌تان به‌دقت آورده‌اید یا به خاطرشان از شما تقدیر شده است را لیست کنید. شما آن چیزی هستید که به دست آورده‌اید. فرقی نمی‌کند که کوچک است یا بزرگ. سعی کنید ازآنچه به دست آورده‌اید لذت ببرید.

دقت کنید و ببینید که دستاوردهای شما بیشتر در چه زمینه‌ای بوده‌اند. چه چیزی برای شما بیشترین موفقیت را به همراه داشته است. این تمرکز و تحلیل می‌تواند نمای خوبی از توانایی‌های وجودتان به شما ارائه کند.

سوم؛ فهرستی از توانایی‌هایتان تهیه کنید

حالا نوبت آن است که توانایی‌هایتان را روی کاغذ بنویسید. همه مهارت‌هایی که در خودتان سراغ دارید را بنویسید. این لیست می‌تواند دربرگیرنده همه مهارت‌هایی باشد که بر آن‌ها مسلط هستید یا می‌تواند توانایی‌ها را شامل شود که صرفاً می‌دانید مستعد انجامشان هستید.

چهارم؛ آرزوها و اهدافتان را روی کاغذ بنویسید

یکی از ابعاد مهم خودشناسی شناخت صحیح تمایلات درونی است. هرچه که دوست دارید را روی کاغذ بنویسید. آرزوها، برنامه‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت، اهداف و هر آنچه می‌خواهید به آن برسید، حتی اگر دست‌نیافتنی به نظر برسد.

از شکل و زمینه آرزوها و اهدافتان، می‌توانید کسی که هستید را پیدا کنید. ما مجموعه‌ای از تمایلات درونی و اهداف مشخص هستیم. قطعاً آرزوهای ما، بخش عظیمی از شخصیت ما را تشکیل می‌دهند. بی‌راه نیست که می‌گویند: «هر چیز که در جستن آنی، آنی!»

از کسانی که می‌دانید دوستتان دارند بپرسید

بخشی از ابعاد شخصیت ما که از دیدمان پنهان‌شده است، از بیرون شخصیتمان کشف می‌شود. اگر بخواهم بهتر توضیح بدهم باید بگویم که بخش قابل‌توجهی از شخصیت ما، توسط دیگران تعریف می‌شود. آن‌ها به‌عنوان ناظران بیرونی شخصیت شما، می‌توانند تحلیل بهتری از ابعاد وجودی‌تان داشته باشند.

گاهی درباره آنچه هستید، از دوستانتان سؤال کنید. کسانی که شما را واقعاً دوست داشته باشند، بدون غرض و از روی محبت، تمام نقاط قوت و ضعف شما را به شما گوشزد خواهند کرد. با انجام این کار، می‌توانید به نکات ارزشمندی از شخصیتتان دست پیدا کنید.

با خودتان حرف بزنید

بخشی از وجود ما حرف زدن با خودمان آشکار می‌شود! شاید دیوانه‌ها به نظر برسد اما وقتی با خودمان حرف می‌زنیم، باشخصیت درونمان دوست می‌شویم. با خودتان درباره مسائلی که توجهتان را برانگیخته می‌کند صحبت کنید و سعی کنید راه‌حل مسائل را با صدای بلند پیدا کنید.

نتیجه شگفت‌انگیز است. حتماً این راه را امتحان کنید.

این نوشته خودشناسی چیست؟ هفت گام برای اینکه خودمان را بهتر بشناسیم برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.