بیش فعالی چیست؟ علت، علائم و روش درمان آن چگونه است؟

---

فهرست

فصل ۱

بیش فعالی چیست؟

فصل ۲

انواع بیش فعالی

فصل ۳

علت‌های ایجاد بیش فعالی

فصل ۴

بیش فعالی در کودکان

فصل ۵

بیش فعالی در بزرگسالان

فصل ۶

مزایای بالقوه بیش فعالی

فصل ۷

روش‌های درمان بیش فعالی

فصل ۸

توصیه‌هایی برای والدین کودکان بیش فعال

فصل ۹

نتیجه‌گیری و معرفی کتاب 

فصل ۱

بیش فعالی چیست؟

---

فصل ۲

انواع بیش فعالی

---

فصل ۳

علت‌های ایجاد بیش فعالی

---

فصل ۴

بیش فعالی در کودکان

---

فصل ۵

بیش فعالی در بزرگ‌سالان و نحوه تشخیص آن

---

فصل ۶

مزایای بالقوه بیش فعالی

---

فصل ۷

روش‌های درمان بیش فعالی

---

فصل ۸

توصیه‌هایی برای والدین دارای کودک بیش فعال

---

فصل ۹

نتیجه گیری و معرفی کتاب

---

این نوشته بیش فعالی چیست؟ علت، علائم و روش درمان آن چگونه است؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

کنترل گر بودن تا حدی جزئی از طبیعت انسان است اما از زمانی که موجب آزار و اذیت دیگران شود، یک اختلال در نظر گرفته می‌شود.

از آن‌جایی که شخصیت کنترل گر تا حد زیادی در جامعه وجود دارد و همیشه نمی‌توان از این افراد اجتناب کرد در این مقاله راهکارهایی را به شما خواهیم آموخت که بتوانید بهتر با این افراد کنار بیایید و هم‌زیستی مسالمت‌آمیزی با آن‌ها پیدا کنید.

شخصیت کنترل گر به چه معنی است؟

آیا یکی از این موقعیت‌ها شما را به یاد کسی می‌اندازد:

• می‌خواستید با دوستی که به تازگی با او آشنا شده‌اید معاشرت کنید، اما آن فرد اصرار داشته که نباید بروید زیرا دوست جدید شما را نمی‌شناسد.
• از شما می‌خواهد که دقیقاً به او بگویید که هر روز کجا می‌روید، چه ساعتی و با چه کسی و همیشه او را در جریان قرار دهید.
• در مورد تمام مسائل تصمیم می‌گیرد و از شما توقع دارد با آن‌ها موافق باشید و به تصمیم‌شان عمل کنید.

چنین رفتارهایی ممکن است فقط به خاطر دوست داشتن‌تان نباشد بلکه نشانه‌ای از شخصیت کنترل گری باشد که در زندگی خود با آن سروکار دارید. این شخصیت کنترل گر تقریباً می‌تواند هر کسی در زندگی شما باشد. می‌تواند رئیس، یکی از اعضای خانواده، یک دوست یا حتی شریک زندگی‌تان باشد.

در واقع اگر کسی سعی کند موقعیت‌ها یا افراد دیگر را تا حد ناسالمی کنترل کند، دیگران ممکن است او را به عنوان یک شخصیت کنترل گر توصیف کنند.

این افراد تمایل دارند بر هر جنبه‌ای از زندگی شما کنترل و تسلط داشته باشند، زمانی که می‌خواهید خودتان موضع‌گیری کنید مدام از شما انتقاد می‌کنند، بیش از حد به زندگی اجتماعی یا دستاوردهای شما حسادت می‌کنند، به ویژه آن دستاوردهایی که بدون مشورت آن‌ها به دست آورده‌اید.

افرادی که تمایلات کنترل گری دارند اغلب در حرفه خود موفق هستند. آن‌ها افراد را مدیریت می‌کنند و هدف محور هستند. در تجارت، آن‌ها ممکن است با سخت کوشی و محاصره کردن خود با کارمندانی که بدون اینکه از آن‌ها سوالی بپرسند، به اوج قدرت برسند.

با این حال، زندگی شخصی یک فرد کنترل‌گر بسیار آشفته است. دوستی‌هایش بی‌ثبات است، با دیگران صمیمی نیست و روابط عاشقانه خوبی نخواهد داشت.

توجه داشته باشید که هرکسی سعی می‌کند تا حدی اتفاقات زندگی‌اش را کنترل کند. این یک خواسته طبیعی انسان است. کنترل احساس نظم، ثبات و امنیت می‌دهد. اما مانند هر صفت انسانی دیگر، کنترل گری در طیف گسترده‌ای وجود دارد و می‌تواند از هر دو طرف به سمت قلمرو ناسالم حرکت کند.

علت ایجاد شخصیت کنترل گر

تمایل به کنترل کنترل در انسان طبیعی است، اما وقتی تمایل به کنترل پایدار و فراگیر می‌شود، ‏برای خود فرد و اطرافیانش مشکل‌ساز است.

رفتار کنترلی به اشکال مختلفی ظاهر می‌شود. درک علائم ممکن است از شما در برابر آسیب ‏محافظت کند و به شما کمک کند تا ببینید که چگونه تحت تأثیر قرار گرفته‌اید.‏

افراد دارای شخصیت کنترل گر معمولاً نیاز روانی دارند که مسئول امور و افراد اطراف خود باشند. این حس کنترل اغلب شامل شرایطی می‌شود که نمی‌توان آن‌ها را تغییر داد یا حتی کنترل کرد. نیاز به کنترل می‌تواند ناشی از مسائل روان‌شناختی عمیق‌تری  باشد که در ادامه آن‌ها بررسی خواهیم کرد.

 اختلالات رفتاری و شخصیتی

اگرچه داشتن یک شخصیت کنترل گر یک اختلال روانی در نظر گرفته نمی‌شود اما کنترلگری نقش بزرگی در  اکثر اختلالات شخصیتی ایفا می‌کند، زیرا فرد می‌آموزد که با اعمال کنترل به روشی با اختلال خود کنار بیاید.

اختلالات شخصیتی اغلب از ترومای اولیه دوران کودکی، عوامل ژنتیکی یا شیمی‌ مغز ناشی می‌شوند. چند اختلال شخصیتی که معمولاً رفتارهای کنترلی از خود نشان می‌دهند، عبارتند از: اختلال شخصیت هیستریونیک، اختلال خودشیفتگی، شخصیت مرزی، اختلال شخصیت وسواسی اجباری

اضطراب

ناامنی و اضطراب می‌تواند منجر به رفتار کنترلی شود. افراد کنترل‌کننده به جای استفاده از مهارت‌های مقابله‌ای سالم، می‌خواهند دنیای اطراف خود را کنترل کنند تا احساس بهتری داشته باشند. در حالی که این میل به کنترل ناسالم، مفید نیست و ممکن است باعث ایجاد تعارضات در روابط شود.

درواقع تمایل به کنترل دیگران ناشی از سطوح بالای اضطراب درونی است. افراد دارای شخصیت کنترل گر به جای پرداختن ریشه‌ای به ترس‌هایشان، آن‌ها را در روابط خود فرافکنی می‌کنند و دیگران را مسئول نگرانی‌های خود می‌کنند.

کودکی سخت

معمولاً افرادی که خودشان در گذشته تحت کنترل بوده‌اند، تمایل به ایجاد رفتار کنترل‌کننده دارند. اگر تاریخچه زندگی این افراد را بررسی کنید، معمولاً این افراد والدین بسیار کنترل کننده‌ای دارند و بنابراین احساس می‌کنند که کنترل دیگران کار درستی است.

همچنین برخی از سبک‌های فرزندپروری منجر به پرورش یک شخصیت کنترل گر می‌شوند. مثلا:‏
عشق مشروط و مبتنی بر دستاورد. در دوران کودکی، افراد کنترل کننده تا زمانی که نیازهای ‏والدین خود را انجام نداده یا برآورده نمی‌کردند، احساس دوست داشته شدن پیدا نمی‌کردند.‏
ارزش گذاری بیشتر بر وظایف. در این سبک فرزندپروری به کودک گفته می‌شود که آنچه تولید می‌کند مهم‌تر از آن است که خودش چه کسی هست.‏

اگر به دنبال راهی برای کنار آمدن با آسیب‌های ناشی از کودکی خود هستید، خواندن کتاب زیر را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

از دست دادن یا صدمه در گذشته

یکی دیگر از دلایلی که نشان می‌دهد چرا یک فرد می‌خواهد همه چیز را در زندگی همسر یا فرزندان خود کنترل کند، می‌تواند این باشد که تجربه بدی در گذشته داشته است که منجر به از دست دادن یا زخم قابل توجهی در زندگی او شده است.

این افراد تمایل دارند این طرز فکر را توسعه دهند که اجازه نخواهند داد هیچ چیز یا هیچ کس دیگری به آن‌ها صدمه بزند، بنابراین تصمیم می‌گیرند کنترل همه چیز را در زندگی خود به دست بگیرند تا دوباره چیزی اشتباه رخ ندهد.

احساس ناامنی و عزت نفس پایین

یکی دیگر از دلایل بسیار برجسته برای اینکه برخی افراد بیش از حد کنترل کننده‌اند، این است که با کنترل کردن می‌توانند ناامنی‌ها و اعتماد به نفس پایین خود را بپوشانند.

زیرا به طور متناقضی، یک فرد کنترل کننده ممکن است مشکلات جدی با عزت نفس پایین داشته باشد. شاید او در کودکی رها شده باشد یا نوعی آسیب ماندگار دیگر را تجربه کرده باشد.

آن‌ها نمی‌توانند باور کنند که کسی واقعاً به آن‌ها اهمیت می‌دهد، بنابراین سعی می‌کنند رفتار و افرادی را که دوست‌شان دارند کنترل کنند، درنتیجه احساس امنیت بیشتری می‌کنند.

اگر به دنبال راه کارهایی برای افزایش اعتماد به نفس خود هستید، خواندن مقاله زیر را به شما پیشنهاد می‌کنیم.‎

ویژگی‌های شخصیت کنترلگر

برخی از رفتارهای کنترلی را می‌توان به راحتی تشخیص داد، در حالی که برخی دیگر زمان می‌برد تا ظاهر شوند. درواقع متداول‌ترین علائم یک شخصیت کنترل گر به ندرت برای ناظران خارجی آشکار است.

برای شناخت بهتر شخصیت کنترل گر به علائم زیر توجه داشته باشید. وقتی این رفتارهای زیر تکرار می‌شوند و به یک عادت تبدیل می‌شوند، می‌توان گفت در یک رابطه کنترل کننده قرار دارید. این رفتارها عبارتند از:

تصحیح اشتباه دیگران

افرادی که نیاز زیادی به کنترل دارند، اغلب احساس می‌کنند که باید اشتباه دیگران را تصحیح  کنند. آن‌ها کسی را که استدلال غیرمنطقی داشته اصلاح می‌کنند. املا یا تلفظ را تصحیح می‌کنند. جزئیات آن‌چه در گذشته اتفاق افتاده را تصحیح می‌کنند.

زمانی که فردی کار اشتباه یا نامناسبی انجام می‌دهد، شخصیت کنترل گر او را اصلاح می‌کند. با این حال، درک این نکته مهم است که در انگیزه اصلاح دیگران این باور نهفته است که معمولاً یا همیشه حق با آن‌هاست.

عدم اعتراف به اشتباه 

افراد دارای شخصیت کنترل گر هیچ‌گاه به اشتباه خود اعتراف نمی‌کنند، حتی اگر اشتباهی در کوچکترین و ساده‌ترین مسئله‌ها باشد. فقط می‌خواهند مطمئن شوند که اشتباه نکرده‌اند.

در روایت زندگی یک فرد کنترل کننده، آن‌ها همیشه قهرمانی هستند که قادر به انجام هیچ گونه اشتباهی نیستند. سرزنش همیشه متوجه شخص دیگری است، چه شما باشید یا سایر افراد زندگی‌شان.

تفکر آن‌ها به حدی تحریف شده است که معتقدند دیگران ممکن است از اعتراف آن‌ها علیه‌شان استفاده کنند یا به دلیل یک اشتباه ساده آن‌ها را ناتوان یا احمق تلقی کنند. به عنوان یک قاعده، این افراد تفکر همه یا هیچ، سیاه یا سفید را ارائه می‌دهند. کنار آمدن با هر چیزی در این بین برای آن‌ها ناراحت‌کننده است.

انتقاد کردن از همه چیز

یکی از متداول‌ترین علائم یک شخصیت کنترل گر، ظرفیت آن‌ها برای انتقاد از هر چیزی است، حتی چیزهای کوچک که مهم نیستند.

مانند بسیاری از صفات سمی‌ در روابط، این مشکلات به طور معمول چنان کوچک شروع می‌شوند که حتی ممکن است متوجه آن نشوید. در ابتدا، حتی ممکن است با انتقاد آن‌ها موافق باشید یا حداقل بتوانید دیدگاه آن‌ها را هنگام ایجاد مسئله درک کنید.

همه انتقاد می‌کنند. با این حال، این انتقاد برای افرادی که روابط خود را با کنترل حفظ می‌کنند، شدیدتر است. برخی از علائم هشدار‌دهنده که نشان می‌دهند تحت تاثیر انتقادهای یک شخصیت کنترل گر قرار دارید، شامل موارد زیر است:

• انتقاد در مورد چیزهایی که کنترل کمی‌ بر آن دارید (به عنوان مثال، ظاهر، معلولیت، خانواده)
• با انتقاد از انتخاب‌ها و علایق شخصی‌تان، مانند شغل، لباس، موسیقی مورد علاقه، زمان صرف شده برای سرگرمی‌ و غیره.
• مجازات کردن شما به دلیل ابراز آسیب‌پذیری با بی‌اعتبار کردن افکار و احساساتی که با آن‌ها به اشتراک می‌گذارید
• هر زمان که شما یک مخالف نظر خود را بیان کنید به شما حمله می‌کنند

قبول نکردن انتقادات دیگران  

احتمالا این اصلاح را شنیده‌اید که “هر گفته یا عمل عاقبت به صاحبش برمی‌گردد.” اما این موضوع در مورد افراد دارای شخصیت کنترل گر صدق نمی‌کند. آن‌ها از دیگران انتقاد می‌کنند اما تحمل انتقاد دیگران را ندارند و آن را قبول نمی‌کنند.

این تمایل به ظاهر سیری ناپذیر برای کنترل گری می‌تواند باعث شود که آن‌ها حتی در برابر کوچک‌ترین انتقادات، فرد را مورد حمله قرار دهند و افراد اطراف خود را بیش از حد خسته کنند یا بترسانند تا در آینده دوباره از آن‌ها انتقاد نکنند.

منزوی کردن شما از نظر اجتماعی 

همه افراد کنترل‌کننده این کار را انجام نمی‌دهند، اما برای برخی از شخصیت‌های کنترل گر، منزوی کردن قربانیان از نظر اجتماعی یک استراتژی پیشرو برای حفظ کنترل است. این‌گونه فکر کنید، اگر با افراد زیادی در زندگی خود صحبت نکنید، خطر کمتری وجود دارد که با افشای تمایلات سوء استفاده‌کننده آن‌ها به شهرت‌شان آسیب برسانید.

همچنین انزوای اجتماعی به فرد کنترل بیشتری را بر شما و زندگی‌تان می‌دهد، زیرا اگر کانال‌های ارتباطی سالم‌تر و حمایت بین‌فردی را نداشته باشید، جدا شدن از آن‌ها برایتان دشوارتر می‌شود.

این فرآیند یک شبه اتفاق نمی‌افتد، و چیزی نیست که بتوانید به راحتی آن را تشخیص دهید. در ابتدا، ممکن است معقول به نظر برسد، مثلاً از شما بخواهند که با اعضای خانواده که هر دو شما در مورد مسائل اجتماعی یا سیاسی با آن‌ها اختلاف نظر دارید، ارتباط خود را متوقف کنید.

با پیشرفت انزوای اجتماعی، آن‌ها ممکن است پیشنهاد کنند که افرادی را از زندگی خود حذف کنید. به خصوص اگر آن شخص را دوست نداشته باشند، صرف نظر از اینکه شما چه احساسی دارید.

هرچه بیشتر شما را از سایر افراد حامی‌ در زندگی‌تان جدا کنند، بیشتر مستعد این می‌شوید که این باور کاذب را داشته باشید که حق با آن‌هاست و وقتی فردی مثل این شخص را دارید به دوستان و خانواده‌تان «نیازی ندارید».

همه چیز را به صورت معامله می‌بینند

افراد کنترل کننده همیشه خود محور نیستند، اما خیلی هم همدل نیستند. همدلی آن‌ها به شکل امتیازات استراتژیک ظاهر می‌شود که  به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به آنچه می‌خواهند استفاده می‌کنند.

آن‌ها معمولاً روابط بین فردی را به عنوان فرصت‌های معامله برای رسیدن به ارزش بیشتر از اطرافیان خود می‌بینند. برای مثال، می‌تواند شامل انجام کارهای خوب برای شما با انگیزه پنهانی باشد تا در ازای چیزی که فکر می‌کردید فقط یک عمل مهربانانه یا یک حمایت دوستانه است، از شما چیزی بخواهند.

همچنین یک فرد دارای شخصیت کنترل گر ممکن است تهدید کند که اگر به خواسته‌های او عمل نکنید، از حمایت خودداری می‌کنند. اما آن‌ها این کار را به گونه‌ای ظریف انجام می‌دهند و به شما حس گناه تحمیل می‌کنند تا متوجه ماهیت نامعقول رفتارهایشان نشوید.

سوءاستفاده عاطفی

سوء استفاده عاطفی یکی دیگر از نشانه‌های یک فرد کنترل کننده است که اغلب در روابط نادیده گرفته می‌شود. شخصیت‌های انسانی از نظر انفعال بسیار متفاوت هستند و غیرمعمول نیست که یک نفر در یک رابطه به طور قابل توجهی منفعل‌تر از دیگری باشد.

این مسئله زمانی یک مشکل می‌شود که شریک زندگی یا دوست کنترل کننده، علائم سوء استفاده عاطفی را نشان می‌دهد. سوء استفاده عاطفی می‌تواند به طرز ظریف شروع شود و با گذشت زمان بسیار بیشتر شود.

خواندن کتاب زیر به شما برای مقابله با باج‌گیری‌ها و سوء استفاده‌های عاطفی کمک می‌کند.‎

بداخلاق و دمدمی مزاج بودن

افراد دارای شخصیت کنترل گر، تغییرات شدید خلق‌وخوی از خود نشان می‌دهند. به عنوان مثال یک لحظه برای شما هدایایی می‌خرند و با تمجید از شما تجلیل می‌کنند و لحظه‌ای دیگر مانند یک قلدر عمل می‌کنند.

در نهایت هنگامی که در کنار این افراد هستید، احساس می‌کنید که روی پوسته‌های تخم مرغ راه می‌روید و هرگز نمی‌دانید آن‌ها چکونه رفتار خواهند کرد. آن‌ها همچنین مسئولیتی را بر عهده نمی‌گیرند یا زمانی که شما را ناراحت کرده‌اند، ابراز تاسف نمی‌کنند.

توجه داشته باشید که وجود این علائم در کسی به این معنی نیست که  سعی دارد شما را کنترل کند. رفتار کنترلی در طیف گسترده‌ای وجود دارد، از کنترل ناخودآگاه یا تصادفی گرفته تا سوء استفاده کامل و عمدی را شامل می‌شود.

ممکن است فقط یکی از علائم بالا در فردی وجود داشته باشد یا علائم دیگری داشته باشد که ذکر نشده‌اند. بنابراین بهترین راه برای شناخت این افراد این است که به خود اعتماد کنید. به علائم توجه کنید و آن‌ها را به خاطر بسپارید و با احتیاط ادامه دهید.

اما به طور کلی برای درگیر نشدن در چنین روابط سمی بهتر است هر وقت حتی علائم کوچکی از رفتار کنترل گری می‌بینید، محتاطانه‌تر برخورد کنید.

افرادی که قربانی شخصیت‌های کنترل گر می‌شوند، چه کسانی هستند؟

افراد دارای شخصیت کنترل گر، اغلب کسانی که به آن‌ها نزدیک‌تر هستند را شکار می‌کنند و از درون‌گرایی، تمایل تسلیم شدن یا حسن نیت دیگران بهره می‌برند.

دست‌کاری شدن، مورد سوء استفاده قرار گرفتن یا کنترل شدن توسط شخص دیگری می‌تواند به اثرات مضری منجر شود. برخی رفتارهای کنترل کننده ممکن است آنقدر ظریف باشند که تا زمانی که در یک رابطه سمی‌ با شخصیت کنترل گر قرار نگیرید، متوجه آن‌ها نشوید.

حتی بعد از متوجه شدن رفتارهای شخصیت کنترل گر ممکن از خودتان شرمنده باشید که چرا به کسی اجازه دادید شما را کنترل کند. اما به یاد داشته باشید که اصلاً تقصیر شما نیست. افراد کنترل کننده تمایل دارند مهربان‌ترین افرادی را که می‌توانند پیدا کنند و آن‌ها را شکار کنند.

توجه به این نکته ضروری است که اگرچه شرایط سلامت روان و آسیب‌های گذشته می‌تواند توجیهی برای رفتارهای شخصیت کنترل گر باشد، اما هرگز نمی‌توانند سوء استفاده را توجیه کنند.

روش‌های کنار آمدن و برخورد با شخصیت کنترل گر

برخورد با افراد دارای شخصیت کنترل گر می‌تواند چالش برانگیز و گاهی طاقت فرسا باشد. در این موارد، مراقبت از خودتان و اهمیت دادن به سلامتی‌تان حیاتی است.

استراتژی‌های برخورد با افراد کنترل‌کننده به این بستگی دارد که آیا این رفتار توهین‌آمیز است و آیا ‏در خانه یا محل کار رخ می‌دهد.‏ در اینجا چند راه برای کنار آمدن با افراد کنترل‌کننده زندگی شما وجود دارد:

مرزها را تعیین کنید

با تعیین مرزها، دوباره می‌توانید کنترل زندگی را به دست آورید. آنچه را که تحمل می‌کنید و آنچه را نمی‌خواهید، روشن کنید. غیرممکن است که بر نحوه رفتار شخص دیگری کاملاً تأثیر بگذاریم، اما می‌توانید در مورد اینکه اگر شخصیت کنترل گر از مرز عبور کرد چگونه واکنش نشان دهید، آگاه باشید.

باید حد و مرزهایی را تعیین کنید، آنچه را که می‌خواهید با قاطعیت با فرد دیگر در میان بگذارید و زمانی که تمایلی به انجام کاری ندارید، «نه» بگویید.

اگر کسی مدام به شما می‌گوید که چگونه با چیزی کنار بیایید، مؤدبانه بگویید: “من برای توصیه شما ارزش قائل هستم، اما واقعاً می‌خواهم به روش خودم آن کار را انجام دهم.”

ممکن است لازم باشد چندین بار به شخصیت کنترل گر مرزها را یادآوری کنید، اما همیشه با لحنی مهربان و خنثی تکرار کردن کلید این مسیر است.

انتظار معجزه‌های آنی را نداشته باشید. از آن‌جایی که افراد کنترل گر به ندرت به راحتی تسلیم می‌شوند، صبور باشید. تکرار محترمانه موضع خود در طول روزها یا هفته‌ها به آرامی‌ الگوهای ارتباطی منفی را بازسازی می‌کند و شرایط رابطه را دوباره تعریف می‌کند.

واکنش مناسبی نشان دهید

وقتی کسی تمایل به کنترل کردن شما دارد، می‌توانید به روش‌های مختلف واکنش نشان دهد تا اوضاع را تحت کنترل خود در آورید. این شامل:

• محرک‌ها و الگوها را بشناسید. یک شخصیت کنترل گر اغلب از همان الگوی رفتار ناکارآمد بارها و بارها در محیط‌های مختلف استفاده می‌کند. تکرار رفتارهای آشنا برای آن‌ها بسیار آسان‌تر از کشف و آزمایش رفتارهای جدید است. پس از شناسایی .محرک‌های احتمالی می‌توانید برای یک پاسخ مناسب یا یکانتخاب  مسیر فرار برنامه‌ریزی کنید

• نادیده گرفتن آن‌ها و دور شدن: اگر فردی در تلاش است شما را تحقیر کند، دور شدن بی‌سروصدا باعث می‌شود فرد متوجه  رفتار ناکارآمد خود شود.
• ایجاد حواس‌پرتی یا تغییر موضوع: اگر یک شخصیت کنترل گر از سخنرانی‌های طولانی برای فرسوده کردن شما و ایجاد کنترل استفاده می‌کند، حواس پرتی بهترین روش است. معمولاً کنترل‌کننده یک سخنرانی تقریباً تمرین‌شده دارد، بنابراین وقتی حواسش از موضوع پرت می‌شود، نمی‌تواند به راحتی به جایی که حرفش قطع شده، برگردد.
• سوال پرسیدن: هنگامی‌ که شخص کنترل کننده موقعیتی را به این صورت ببیند که می‌تواند آن‌طور که می‌خواهد پیش برود، زمان پرسیدن سؤال است. ترجیحاً سؤالاتی بپرسید که این مفهوم را تقویت می‌کنند که بیش از دو گزینه در دسترس است. با این حال سؤالات چرایی را نپرسید. زیرا احتمالاً کنترل کننده حالت تدافعی پیدا می‌کند و به صورت پرخاشگرانه واکنش نشان می‌دهد.
• منطقی مقابله کنید: اگر شخصیت کنترل کننده مثلا والدین از زحمات خود به عنوان راهی برای کنترل شما استفاده می‌کنند، سعی کنید احساس گناه خود را نادیده بگیرید و به جای احساسات با منطق مقابله کنید. می‌توانید به آن‌ها یادآوری کنید که افراد هرگز مجبور نیستند کاری انجام دهند و حق انتخاب دارند.
• اذعان به ترس خود: اگر یک فرد کنترل‌کننده نسبت به رابطه شخصی شما با دوست دیگری حسادت می‌کند، ممکن است به دلیل ترسش از رها شدن باشد. ترس او را را بپذیرید و به آن‌ها اطمینان دهید که رهایشان نخواهید کرد. بحث در مورد موضوع ممکن است از اظهار نظرهای حسادت آمیز در آینده جلوگیری کند.
• واکنش خود را با دقت انتخاب کنید. به طور مستقیم به یک تاکتیک کنترل گر پاسخ ندهید. این دقیقاً همان چیزی است که شخصیت کنترل گر می‌خواهد و به احتمال زیاد پاسخ‌هایی را برای هر آنچه خواهید گفت، برنامه‌ریزی کرده‌اند. هدف آن‌ها این است که شما را در یک موقعیت فرعی دفاعی قرار دهند تا بتوانند شما را تحت کنترل قرار دهند.
• سعی کنید، دوباره امتحان کنید. هنگامی‌ که یک روش کار نمی‌کند، روش دیگری را امتحان کنید و در صورت نیاز، روش دیگری را بعد از آن امتحان کنید. اما ممکن است در مقطعی لازم باشد رابطه را به پایان برسانید. بدانید چه زمانی باید فرار کنید، شخصیت‌های کنترل گری که به شکل‌های افراطی‌ به رفتارهای دستکاری کننده متوسل می‌شوند، ارزش در رابطه بودن را ندارد.

یک طرح ایمنی ایجاد کنید

اگر به دلیل رفتار کنترل‌کننده و توهین‌آمیز یک فرد احساس ناامنی می‌کنید، باید یک طرح ایمنی برای خود ایجاد کنید. یک طرح ایمنی می‌تواند به شما کمک کند تا با خیال راحت از موقعیت خارج شوید و کنترل زندگی خود را دوباره به دست بگیرید.‏

اگر شخصیت کنترل گر خودتان باشید چه؟

اگر شخصیت کنترل گر خودتان هستید، آگاه شدن از این اختلال شخصیتی اولین قدم است. زیرا نمی‌توانیم چیزی را که حتی نمی‌بینیم تغییر دهیم. در ادامه چند پیشنهاد در مورد چگونگی بهبود خودتان ارائه می‌شود:

مهارت‌های مقابله سالم: ممکن است در دوران رشد یاد گرفته باشید که نمی‌توانید روی هیچ‌کس جز خودتان حساب کنید، بنابراین سعی می‌کنید همه چیز را کنترل کنید. این مهارت‌های مقابله‌ای که در زمانی مؤثر بودند، می‌توانند بر روابط بزرگسالانه شما تأثیر منفی بگذارند. کار با یک متخصص سلامت روان می‌تواند به شما در یادگیری روش‌های مقابله سالم کمک کند.

لحن خود را ملایم کنید: ممکن است به رک بودن و دستور دادن عادت کرده باشید. به راه‌هایی فکر کنید که لحن خود را ملایم کنید تا دیگران احساس راحتی بیشتری کنند.

به دنبال درک کردن باشید: گوش دادن واقعی به آنچه دیگران می‌گویند را تمرین کنید. شما ممکن است با فرضیاتی در مورد اینکه چه چیزی برای آن‌ها بهتر است سعی در ارائه راه حل داشته باشید. اما دیدگاه آن‌ها را درنظر نگیرید. سعی کنید آنچه را که شنیده‌اید گوش دهید و بعد تکرار کنید تا مطمئن شوید که هر دو متوجه شده‌اید.

صمیمانه عذرخواهی کنید: هیچ کس کامل نیست و همه ما زمینه‌های رشدی داریم که باید روی آن‌ها کار کنیم. اعتراف صمیمانه به اشتباهات خود می‌تواند تا حد زیادی به ترمیم و بهبود روابط شما کمک کند. با انجام کاری برای تغییر رفتار خود ثابت کنید که واقعا متاسفید.

سخن آخر

دیدن چیزهای منفی در مورد شخصی که با او رابطه داریم، گاهی دشوار است. ما ممکن است گاهی اوقات به صورت ناخودآگاه از علائم یک شخصیت کنترل گر غافل شویم، به خصوص اگر آن شخص، کسی باشد که مدت‌هاست می‌شناسیم یا به ما نزدیک است.

روابط با افراد کنترل کننده می‌تواند چالش برانگیز باشد. بهبود مرزهای شخصی و نزدیک نگه‌داشتن ‏افراد حامی‌ می‌تواند کمک کننده باشد.

حتما مراقب علائمی‌ باشید که نشان می‌دهد رفتار کنترل‌کننده ‏در فرد وجود دارد. اگر نیاز به پایان دادن به یک رابطه دارید، به گروهی از افراد ‏مورد اعتماد تکیه کنید تا به شما کمک کنند تا کارها را به روشی سالم و ایمن پایان دهید.‏

برای داشتن یک زندگی بهتر نیاز است خودتان و سایر افراد را بشناسید. علم روانشناسی به همین موضوع می‌پردازد. با دانلود اپلیکیشن ذهن می‌توانید مجموعه‌ای از برترین کتاب‌های جهان در این حوزه را با صرف کمترین زمان مطالعه کنید.

این نوشته چطور با افرادی که شخصیت کنترل گر دارند، کنار بیاییم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

روانشناسی رفتارگرا که به عنوان رفتارگرایی نیز شناخته می‌شود، یک مکتب روانشناسی است که بیان می‌کند همه رفتارها از طریق تعامل با محیط و از طریق فرآیندی به نام شرطی سازی آموخته می‌شوند.

روانشناسی رفتارگرا به دنبال شناسایی قوانین قابل مشاهده و قابل اندازه گیری است که رفتار انسان (و حیوان) را توضیح می‌دهد. رفتارگرایی فقط به رفتارها به عنوان پاسخ‌هایی در برابر محرک می‌پردازد. زیرا بر خلاف افکار و ناخودآگاه، رفتار را می‌توان به شیوه‌ای سیستماتیک و قابل مشاهده مطالعه کرد.

روانشناسان رفتارگرا، این مفاهیم را برای کمک به بیماران جهت ایجاد عادات بهتر و زندگی با اعتیادها و اختلالات به کار می‌برند. در این مقاله به چیستی روانشناسی رفتارگرا و برخی از مفاهیم و کاربردهای مهم آن می‌پردازیم.

روانشناسی رفتارگرا چیست؟ 

به طور خلاصه روانشناسی رفتارگرا مطالعه ارتباط بین ذهن و رفتار است. محققان و دانشمندانی که روانشناسی رفتارگرا را مطالعه می‌کنند، سعی می‌کنند بفهمند چرا رفتاری را انجام می‌دهیم و به دنبال کشف الگوهایی در اعمال و رفتار ما هستند.

اگر بتوانیم با کمک روانشناسی رفتارگرا رفتار انسان‌ها را پیش‌بینی کنیم، می‌توانیم عادت‌های بهتری را در زندگی فردی بسازیم، محصولات بهتری را برای شرکت‌ها ایجاد کنیم و فضاهای زندگی بهتری را برای جوامع توسعه دهیم.

علاوه بر این، طرفداران این مکتب روانشناسی باور داشتند که هر کار یا رفتاری را می‌توان با شرطی‌سازی مناسب، بدون توجه به ویژگی‌های فردی و الگوهای تفکر فرد، ایجاد یا اصلاح کرد.

رفتارگرایی بر این ایده متمرکز است که همه رفتارها از طریق تعامل با محیط آموخته می‌شوند و می‌گوید که عوامل ذاتی یا ارثی تأثیر بسیار کمی ‌بر رفتار دارند. زیرا رفتار را می‌توان بدون اشاره به وقایع ذهنی یا فرآیندهای روانشناختی داخل ذهن توصیف و توضیح داد. در واقع از نظر روانشناسی رفتارگرا منبع و منشأ رفتار در محیط  قرار دارد و نه در ذهن.

رفتارگرایی برخلاف روانشناسی مدرن است و بر رفتار قابل مشاهده انسان به عنوان ابزاری برای مطالعه روان انسان تمرکز می‌کند. زیرا رفتار را می‌توان بدون اشاره به وقایع ذهنی یا فرآیندهای روانشناختی داخل ذهن توصیف و توضیح داد.

در واقع رفتارگرایان از ذهن گرایان به دلیل ناتوانی‌شان در ارائه شواهد تجربی برای حمایت از ادعاهای خود انتقاد می‌کردند. مکتب فکری رفتارگرا معتقد است که رفتارها را می‌توان به صورت علمی ‌بدون توسل به رویدادهای فیزیولوژیکی درونی یا ساختارهای فرضی مانند افکار و باورها توصیف کرد، و رفتار را به حوزه تمرکز مولدتری برای درک روان‌شناسی انسان یا حیوان تبدیل می‌کند.

توجه داشته باشید که با وجود اینکه رفتارگرایان وجود افکار و احساسات را می‌پذیرند، اما ترجیح می‌دهند آن‌ها را مطالعه نکنند زیرا فقط رفتار قابل مشاهده (یعنی بیرونی) را می‌توان به طور عینی و علمی‌ اندازه‌گیری کرد.

روانشناسان و مشاوران شاغل در زمینه رفتارگرایی معمولاً بیماران را ارزیابی می‌کنند و رویکردهای درمانی را با پشتیبانی قوی از تحقیقات قبلی ابداع می‌کنند. کار آن‌ها به بیماران کمک می‌کند تا به طیف وسیعی از مسائل از جمله:

• غلبه بر اضطراب
• مقابله با افسردگی
• پاسخ به تروما
• پرخاشگری
• سوء مصرف مواد
• تنظیم عاطفی

تاریخچه روانشناسی رفتارگرا 

اولین جوامع بشری بدون شک از کاربرد سیستماتیک پاداش و تنبیه به عنوان ابزاری مؤثر برای کنترل رفتار استفاده می‌کردند. اهلی کردن حیوانات در ماقبل تاریخ و ارجاعات متعدد تاریخی به مهارت مربیان حیوانات، بیانگر شکلی از روانشناسی رفتارگرا از گذشته‌های دور است.

بنابراین، اگر اصطلاح روان‌شناسی رفتارگرا را تنها به معنای مجموعه‌ای از تکنیک‌های مفید برای پیش‌بینی و کنترل رفتار در نظر گرفته شود، آن‌گاه تاریخچه آن به اندازه تاریخ بشر است.

با این حال روانشناسی رفتارگرا صرفا مجموعه‌ای از روش‌ها برای کنترل رفتار نیست و موضوعات بیشتری را در برمی گیرد. رفتارگرایی به معنای امروزی آن در اوایل دهه ۱۹۰۰، عمدتاً در پاسخ به سایر مکاتب فکری رایج در آن زمان ظهور کرد از جمله روانشناسی فرویدی که بر اهمیت افکار و تمایلات ناخودآگاه تأکید داشت.

رفتارگرایان اولیه قصد داشتند روان‌شناسی را به یک رشته علمی‌ عینی‌تر تبدیل کنند که مانند زیست‌شناسی یا شیمی، به جای پدیده‌های درونی غیرقابل مشاهده‌ای که فروید و معاصرانش برای آن‌ها اولویت قائل بودند، بر پدیده‌های قابل مشاهده و اندازه‌گیری تمرکز داشته باشد.

رفتارگرایان کلاسیک منکر این نبودند که انسان‌ها دارای افکار و احساسات هستند. بلکه آن‌ها استدلال می‌کردند که چون احساسات درونی را نمی‌توان اندازه گیری یا مستند کرد، برای مطالعه روان انسان باید رفتار انسان را مورد بررسی قرار دارد.

رفتارگرایی برای چندین دهه بر روانشناسی تجربی تسلط داشت و امروزه نیز می‌توان تأثیر آن را احساس کرد. رفتارگرایی تا حد زیادی مسئول ایجاد روانشناسی به عنوان یک رشته علمی ‌از طریق روش‌های عینی و به ویژه آزمایش است.

در ادامه سیر تحول روانشناسی رفتارگرا را بررسی خواهیم کرد.

سیر تحولات رفتارگرایی

ایوان پاولوف

 پدر شرطی سازی کلاسیک

ایوان پاولوف یک فیزیولوژیست روسی بود که در هنگام آزمایش بر روی گوارش سگ‌ها، متوجه شرطی شدن و ترشح بزاق سگ با دیدن محرک (ظرف غذا) شد. سپس با اضافه کردن یک محرک دیگر مانند صدا و نور سعی کرد سگ را نسبت به آن محرک شرطی نماید. با انجام این آزمایش پاولوف اساس شرطی سازی کلاسیک را بنا نهاد.

جان واتسون 

پدر رفتارگرایی 

انتشار کتاب رفتارگرایی او نقطه مهمی‌ در این زمینه و یکی از اولین کتاب‌های روانشناسی رفتارگرا بود. واتسون اصول شرطی سازی کلاسیک را برای انسان‌ها به کار برد و معتقد بود که شرطی سازی کلاسیک برای توصیف و توضیح همه فرآیندهای یادگیری در همه گونه‌ها ضروری و کافی است.

واتسون از طریق رویکرد رفتارگرایانه خود، تحقیقاتی را بر روی رفتار حیوانات، تربیت کودک و تبلیغات انجام داد و برای آزمایش بحث برانگیز «آلبرت کوچک» شهرت پیدا کرد. این آزمایش که در کتاب‌های روان‌شناسی مقدماتی جاودانه شده است و نشان داد که چگونه می‌توان از اصول شرطی‌سازی کلاسیک برای ترساندن یک پسر ۱۱ ماه به نام آلبرت از موش سفید استفاده کرد.

واتسون و راینر ابتدا یک موش سفید را به آلبرت دادند و مشاهده کردند که نمی‌ترسد. سپس موش سفید را به او دادند و با یک میله آهنی صدای وحشتناکی درآوردند. آلبرت با گریه پاسخ داد و این مرحله چندین بار تکرار شد.

سرانجام، واتسون و راینر موش سفید را به تنهایی به آلبرت نشان دادند. این بار آلبرت با دیدن موش سفید ترسید. در ادامه، واتسون برای اینکه ببیند آیا این ترس به اشیاء دیگر منتقل شده است یا خیر، یک خرگوش، یک سگ و یک کت خز به آلبرت داد و مشاهده کرد که آلبرت کوچک با دیدن همه آن‌ها گریه کرد.

این مطالعه نشان داد که چگونه احساسات می‌توانند به پاسخ‌های شرطی تبدیل شوند.

بوروس فردریک اسکینر

پدر رفتارگرایی رادیکال

رفتارگرایی رادیکال با انتشارات مقاله اسکینر در سال ۱۹۳۸ به نام “رفتار ارگانیسم‌ها” متولد شد. اسکینر نیز مانند واتسون یک رفتارگرا بود و بر چگونگی تأثیرپذیری رفتار از پیامدهای آن تمرکز داشت.

اسکینر یک محقق در‌ هاروارد بود و محفظه شرطی سازی عامل را اختراع کرد که عموماً به آن جعبه اسکینر می‌گویند. جعبه اسکینر برای اندازه‌گیری شرطی سازی موجودات (اغلب موش‌ها و کبوترها) با استفاده از تقویت و تنبیه و تعامل منظم آن‌ها با محیط استفاده می‌شود.

در واقع رفتارگرایی رادیکال، فلسفه علم رفتار است. به دنبال درک رفتار به عنوان تابعی از گذشته و محیطی  است. این روش رفتارگرایی رویدادهای خصوصی مثل تفکر، ادراکات و احساسات غیرقابل مشاهده را برای تحلیل رفتار نمی‌پذیرد.

اصول رفتارگرایی

همان‌طور که گفته شد روانشناسی رفتارگرا به جای فرآیندهای فکری، احساسات یا انگیزه‌ها، بر رفتارهای انسانی تمرکز دارد. این شامل اندازه‌گیری رفتارهای خارجی، تجزیه و تحلیل چگونگی مطابقت آن‌ها با محرک‌های محیطی و سپس استفاده از شرطی سازی برای شکل دادن یا تغییر شکل آن واکنش‌ها است.

یکی از مهم‌ترین چیزهایی که از مطالعه روانشناسی رفتارگرا درک خواهید کرد، نظریه، مفهوم و کاربردهای شرطی سازی است. در روانشناسی رفتارگرا دو نوع شرطی سازی وجود دارد: شرطی سازی کنش‌گرا و شرطی سازی کلاسیک که در ادامه آن‌ها را بررسی خواهیم نمود.

شرطی سازی کلاسیک

شرطی سازی کلاسیک بر مبنای آزمایشی است که پاولوف انجام داده است. او مشاهده کرد که می‌توان کاری کرد سگ‌ها در پاسخ به محرک‌های شنیداری یا بینایی نامرتبط بزاق ترشح کنند.

در یکی از آزمایش‌هایش، غذا – که خود باعث ترشح بزاق سگ‌ها می‌شد – مکرراً با صدای سوت جفت می‌شد. سگ‌ها پس از شرطی شدن، فقط با صدای سوت بزاق ترشح می‌کنند، حتی اگر غذا نرسد.

روند کار در شرطی سازی کلاسیک به این صورت است که یک محرک طبیعی با یک محرک خنثی جفت می‌شود تا پاسخی ایجاد کند. تا زمانی که در نهایت، محرک خنثی پاسخ را ایجاد می‌کند، حتی اگر محرک طبیعی دیگر وجود نداشته باشد.

به عنوان مثال، فرض کنید می‌خواهید به کودکی آموزش دهید که در روز مدرسه، بلافاصله لباس بپوشد و به آشپزخانه بیاید. در اینجا زنگ هشدار یک محرک طبیعی است و لباس پوشیدن محرک خنثی خواهد بود. در نهایت، کودک آنقدر به لباس پوشیدن بلافاصله پس از بلند شدن عادت می‌کند که حتی اگر زنگ هشدار به صدا در نیاید، این کار را انجام می‌دهد. این پاسخ شرطی سازی کلاسیک نامیده می‌شود.

این نوع شرطی‌سازی اغلب برای ایجاد عادت‌های جدید یا ترک عادت‌های بد استفاده می‌شود و تا حد زیادی بر پایه تداعی‌ها بنا شده است.

توجه داشته باشید که شرطی‌سازی کلاسیک بی‌خطا نیست. پدیده‌ای به نام انقراض وجود دارد که در آن ارتباطی که بین محرک و پاسخ شرطی ایجاد شده از بین می‌رود. این که چقدر سریع ممکن است این اتفاق رخ دهد به عوامل مختلفی بستگی دارد، مانند قدرت محرک در مراحل اولیه شرطی سازی و مدت زمان شرطی سازی.

شرطی سازی کنش‌گرا 

شرطی سازی کنش‌گرا پرکاربردترین کاربرد روانشناسی رفتارگرا است. والدین، معلمان و حتی کارفرمایان از آن استفاده می‌کنند. با شرطی سازی کنش‌گرا، فرد در مقابل رفتار یا پاداش می‌گیرد یا مجازات می‌شود.

شرطی سازی کنش گرا بر این اصل بنا شده  است که هر رفتاری نتیجه ای دارد و با تقویت نتیجه می‌توان رفتار را در فرد شرطی نمود.

به عنوان مثال اگر نتیجه کار به طور مداوم بد باشد، فرد رفتارش را متوقف خواهد کرد. اگر نتیجه خوب باشد، رفتار را تکرار می‌کند. این پایه و اساس نحوه آموزش ما به کودکان در جامعه است. همچنین روشی است که اغلب در آموزش حیوانات استفاده می‌شود.

تقویت

به معنای تقویت کردن است و در روانشناسی برای اشاره به هر محرکی که احتمال یک پاسخ خاص را تقویت یا افزایش می‌دهد استفاده می‌شود.

به عنوان مثال، اگر می‌خواهید سگ شما به دستورتان بنشیند، باید هر بار که برای شما می‌نشیند به او غذا بدهید. سگ در نهایت متوجه خواهد شد که نشستن وقتی به او گفته می‌شود، همراه با لذت است. این رفتار باعث تقویت رفتار می‌شود زیرا سگ آن را دوست دارد و در صورت انجام دستور به نشستن، غذا دریافت خواهد کرد.

چهار نوع تقویت وجود دارد: مثبت، منفی، تنبیهی و انقراض.

تقویت مثبت

تقویت مثبت ارائه یک محرک خاص است که باعث انجام رفتار می‌شود. به عنوان مثال، سگی که هنگام نشستن غذا دریافت می‌کند، تقویت مثبت دریافت کرده است. تعریف و تحسین کردن کودک برای تمیز کردن اتاقش، شانس تکرار این رفتار  را افزایش می‌دهد.

رایج‌ترین انواع تقویت مثبت، تحسین و پاداش است و اکثر ما این را هم به عنوان دهنده و هم گیرنده تجربه کرده‌ایم.

تحقیقات نشان داده است که تقویت مثبت قوی‌ترین روش در بین پاسخ‌های شرطی‌سازی کنش‌گرا است. افزودن یک تقویت مثبت برای افزایش پاسخ نه تنها بهتر عمل می‌کند، بلکه به هر دو طرف اجازه می‌دهد تا روی جنبه‌های مثبت موقعیت تمرکز کنند.

تقویت منفی

تقویت منفی زمانی اتفاق می‌افتد که یک محرک (اغلب یک محرک بد، یا ناخوشایند) پس از انجام رفتار توسط آزمودنی حذف شود. تا احتمال وقوع مجدد رفتاری خاص در آینده به دلیل حذف/اجتناب از پیامد منفی افزایش یابد.

نوجوانی را تصور کنید که توسط والدینش سرزنش می‌شود تا زباله‌ها را هر هفته بیرون ببرد. پس از ناراحت شدن به خاطر سرزنش‌ها، بالاخره یک روز کار را انجام می‌دهد و در کمال تعجب، سرزنش متوقف می‌شود. حذف این محرک منفی، تقویت کننده است و احتمال اینکه او در هفته آینده زباله‌ها را بیرون ببرد را افزایش می‌دهد.

تنبیه

به اضافه کردن چیزی ناپسند به منظور کاهش یک رفتار اشاره دارد. متداول‌ترین مثال در این مورد تنبیه کودک (مثلاً کتک زدن) به دلیل بدرفتاری است. کودک شروع به تداعی تنبیه شدن با رفتار منفی می‌کند. کودک تنبیه را دوست ندارد و به همین دلیل برای اجتناب از آن، از این رفتار خودداری می‌کند.

تنبیه، زمانی که بلافاصله پس از رفتار منفی اعمال شود، می‌تواند موثر باشد، اما زمانی که به طور مداوم اعمال نشود، منجر به انقراض می‌شود. تنبیه همچنین می‌تواند پاسخ‌های منفی دیگری مانند خشم و عصبانیت را به همراه داشته باشد.

درک این نکته مهم است که تقویت منفی با تنبیه یکسان نیست. تنبیه شامل ارائه یک محرک بد – یک محرک دردناک یا ناراحت کننده – است برای این که یک رفتار خاص را کاهش می‌دهد. تقویت منفی و مثبت همیشه احتمال یک رفتار خاص را افزایش می‌دهد. تنبیه احتمال یک رفتار را کاهش می‌دهد، اما نمی‌تواند رفتارهای جدیدی را آموزش دهد. این یکی از اشکالات تنبیه کردن زیاد است

  انقراض

شامل حذف چیزی به منظور کاهش یک رفتار است. با برداشتن چیزی، پاسخ کاهش می‌یابد.

توجه داشته باشید تقویت همیشه احتمال انجام یک رفتار خاص را افزایش می‌دهد. از تعامل بین تقویت مثبت و منفی می‌توان برای آموزش کارهای بسیار پیچیده استفاده کرد. در مقابل، هدف تنبیه حذف رفتار نامطلوب است.

کاربردهای رفتارگرایی

اگرچه در حال حاضر استفاده از روانشناسی رفتارگرا و مطالعات رفتارگرایی به شدت کاهش یافته است، اما هنوز هم برخی از کاربردهای قطعی آن در حال استفاده هستند. بسیاری از درمان‌های مدرن، مانند رفتار درمانی یا مواجهه درمانی، تا حدی بر تکنیک‌های رفتارگرایی تکیه دارند.

برخی از کاربردهای این مکتب روانشناسی که ممکن است برای والدین یا صاحبان حیوانات خانگی بیشتر آشنا به نظر برسند، عبارتند از:

روانشناسی رفتاری درمانی

روانشناسی رفتاری در بسیاری از موقعیت‌ها در کاربردهای درمانی استفاده می‌شود. رایج‌ترین روش رفتارگرایی در درمان کودکان مبتلا به اوتیسم است.

تجزیه و تحلیل رفتاری همراه با شرطی سازی می‌تواند به کودکان مبتلا به بیماری‌های روانی مانند اوتیسم کمک کند تا مهارت‌ها و تکنیک‌های جدید را بیاموزند.

روش‌های دیگری که روان‌شناسی رفتاری در شیوه‌های درمانی اعمال می‌کند عبارتند از درمان بیزاری، مدیریت احتمالی و حساسیت زدایی سیستماتیک در درمان فوبیا.

بهبود شخصی

 بسیاری از افراد اصول روانشناسی رفتارگرا را در زندگی شخصی یا حرفه‌ای خود به کار می‌برند.

تقریباً هر کتاب، مقاله، نکته و ترفندی که در مورد ساختن یا ترک عادت‌ها می‌خوانید بر اساس روانشناسی رفتارگرا است.

بیشتر کتاب‌ها، مقالات و وب‌سایت‌های خودیاری از روش‌های شرطی‌سازی استفاده می‌کنند و راهکارهایی برای تولید انگیزه، ایجاد عادات بهتر، کاهش اهمال کاری یا درک اینکه چرا احساسات خاصی را در محیط‌های خاص تجربه می‌کنید، ارائه می‌کنند.

پس اگر برای ترک عادت‌ها، ایجاد عادات سالم‌تر جدید، آموزش رفتار درست در مقابل اشتباه به فرزندان خود، یا مدیریت کارکنان خود دست و پنجه نرم می‌کنید، بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که اطلاعات بیشتری در مورد روانشناسی رفتارگرا به دست آورید.

اگر به دنبال کتابی برای بهبود عادت‌های خود یا از بین بردن عادت‌های بد خود هستید، خواندن کتاب زیر می‌تواند به شما کمک نماید.
‎‎

‎

آموزش به کودکان

روانشناسی رفتارگرا نحوه آموزش ما به فرزندانمان را در جامعه امروزی شکل داده است. کل سیستم مدارس دولتی مبتنی بر رفتارگرایی است. در این سیستم کودکان برای یادگیری پاداش دریافت می‌کنند و انجمن‌هایی ساخته می‌شوند تا به آن‌ها در یادگیری مهارت‌ها، اطلاعات و رفتارهای جدید کمک کنند.

والدین از شرطی‌سازی عامل برای آموزش درست از نادرست به فرزندان خود و آموزش قوانین خانه و جامعه استفاده می‌کنند.

احتمالا بدون مطالعات روانشناسی رفتارگرا که بین سال‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۵۰ انجام شد، نحوه تربیت فرزندان‌مان می‌توانست بسیار متفاوت به نظر برسد.

طراحی محصول

معمولاً طراحان هنگام طراحی محصولات یا خدماتی که قرار است مورد استفاده افراد قرار گیرد از اصول روانشناسی رفتارگرا استفاده می‌کنند.

یک محصول فیزیکی که بر مبنای اصول شرطی‌سازی طراحی شده است، به گونه‌ای است که استفاده یا نگاه کردن به آن برای مصرف‌کننده خوشایند است، درنتیجه هر برخوردی برای مصرف کننده یک پاداش به نظر می‌رسد.

به عنوان مثال برنامه‌ها ممکن است با ارسال یک اعلان تبریک هنگام سفارش کاربر، از شرطی‌سازی مثبت استفاده کنند، یا با ارسال اعلان‌های یادآوری از شرطی‌سازی منفی استفاده کنند.

طراحی کمپین بازاریابی

تبلیغات از اصول روانشناسی رفتارگرا استفاده می‌کند و بین یک محصول و یک تجربه مثبت مانند موفقیت و راحتی، ارتباط ایجاد می‌کند.

حتی اطلاعیه‌های خدمات عمومی‌ و طرح‌های بهداشت عمومی‌‌ از اصول رفتارگرایی استفاده می‌کنند. به این صورت که با استفاده از کمپین‌های تبلیغاتی گسترده و شعارهای جذاب برای رفتارهای سالم مطلوب انتظارات اجتماعی مثبت ایجاد می‌کنند و برای اقدامات غیرقانونی یا خطرناک، دیدگاهی منفی در جامعه ایجاد می‌کنند.

آموزش حیوانات

بسیاری از حیوانات انجام یا اجتناب از رفتارها را با شرطی‌سازی از مربیان خود یاد می‌گیرند. متخصصان رفتار حیوانات از این تکنیک‌ها برای کمک به حیوانات خانگی جهت همزیستی بهتر با انسان‌ها استفاده می‌کنند.

پارکبانان و متخصصان توانبخشی حیوانات نیز از این تکنیک‌ها برای آموزش حیوانات وحشی برای اجتناب از تعامل با انسان‌ها یا ترک مناطق پرجمعیت استفاده می‌کنند.

نقد و بررسی روانشناسی رفتارگرا

مزیت رفتارگرایی توانایی آن در تعریف رفتار و اندازه‌گیری تغییرات رفتار است. بنابراین رفتارگرایی به دنبال توضیحات ساده رفتار انسان از دیدگاه بسیار علمی‌ است.

اما از آنجایی که روانشناسی رفتارگرا تنها بخشی جزئی از رفتار انسان که می‌توان آن را به طور عینی مشاهده کرد را بررسی می‌کند و عوامل مهمی‌‌ مانند احساسات، انتظارات، انگیزه‌ها را در نظر نمی‌گیرد، قادر به توضیح واقعی واقعیت‌های پیچیده رفتار انسان نیست.

یکی از فرض‌های اصلی رفتارگرایی این است که انسان‌ها مشابه حیوانات هستند و بیشتر فرضیات این مکتب روانشناسی بر مبنای آزمایش‌هایی بوده است که بر روی حیوانات انجام شده است.

اما واقعیت این است که ما از نظر شناختی و فیزیولوژیکی با حیوانات بسیار متفاوت هستیم. انسان‌ها هنجارهای اجتماعی و ارزش‌های اخلاقی متفاوتی دارند. بنابراین رفتار متفاوتی با حیوانات خواهیم داشت. درنتیجه قوانین و اصول حاصل از این آزمایش‌ها بیشتر برای حیوانات قابل اعمال است تا انسان‌ها.

به همین علت رفتارگرایی دیگر مانند گذشته مورد توجه نیست و امروزه بسیاری از روانشناسان بیشتر جنبه‌های رفتارگرایی کلاسیک و رفتارگرایی رادیکال را نادیده می‌گیرند.

منتقدان رفتارگرایی می‌گویند که این نظریه به طور کامل توسعه نیافته است. امروزه در حالی که هدف اکثر رویکردهای درمانی مدرن تغییر رفتار است، اما معمولاً این کار با هدف قرار دادن افکار و احساسات انجام می‌شود، نه تمرکز بر پاداش و تنبیه.

با وجود این انتقادات، رفتارگرایی سهم قابل توجهی در روانشناسی داشته است. این سهم شامل ایجاد بینش‌هایی در مورد یادگیری، رشد زبان و رشد اخلاقی و جنسیتی است که همگی از دیدگاه شرطی سازی توضیح داده شده‌اند.

همچنین سهم رفتارگرایی را می‌توان در برخی از کاربردهای عملی آن مشاهده کرد. مانند رفتار درمانی و اصلاح رفتار که یکی از رویکردهای اصلی برای درمان رفتارهای غیرعادی است و در روانشناسی بالینی استفاده می‌شود.

سخن آخر

نظریه روانشناسی رفتارگرا بر این باور است که محیط فرد مستقیماً رفتار او را شکل می‌دهد و با مطالعه محیط یک فرد و کنترل آن می‌توان رفتار او را با موفقیت اندازه‌گیری و اصلاح کرد.

این مکتب روانشناسی در مقابل رویکرد ذهن‌گرایی به وجود آمده است. اگر چه در حال حاضر دیگر مانند گذشته مورد توجه نیست اما تاثیرات آن بر روانشناسی امروزی بسیار زیاد بوده است. با یادگیری روان‌شناسی رفتارگرا می‌توانید رویکردی مفید برای تغییر رفتار و عادت‌ها را یاد بگیرد.

روانشناسی یکی از علوم جذاب است که یادگیری آن برای هر فردی الزامی است. برای یادگیری مطالب مهم روانشناسی باید کتاب‌های زیادی را مطالعه نمایید. اما با دانلود اپلیکیشن ذهن می‌توانید خلاصه مهم‌ترین مطالب برترین کتاب‌های این حوزه را در کمترین زمان مطالعه نمایید.

این نوشته روانشناسی رفتارگرا چیست؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

خودشیفتگی چیست؟ چطور افراد خودشیفته را بشناسیم؟

---

فهرست

فصل ۱

خودشیفتگی چیست؟

فصل ۲

تفاوت خودشیفتگی و عشق به خود

فصل ۳

خودشیفتگی در مقابل اعتماد به نفس

فصل ۴

دلایل خودشیفتگی

فصل ۵

نشانه های خودشیفتگی

فصل ۶

انواع خودشیفتگی

فصل ۷

پیامدهای زندگی با یک فرد خودشیفته

فصل ۸

باید و نبایدها در کنار آمدن با یک فرد خودشیفته

فصل ۹

درمان خودشیفتگی

فصل ۱۰

جمع بندی و معرفی کتاب

فصل ۱

خودشیفتگی چیست؟

---

فصل ۲

تفاوت خودشیفتگی و عشق به خود و ۴ راهکار تشخیص تفاوت آنها ‏

---

فصل ۳

خودشیفتگی در مقابل اعتماد به نفس‏

---

فصل ۴

دلایل خودشیفتگی

---

فصل ۵

نشانه‌های خودشیفتگی چه چیزهایی هستند؟

---

فصل ۶

انواع خودشیفتگی

---

فصل ۷

پیامدهای زندگی با یک فرد خودشیفته

---

فصل ۸

باید و نبایدها در کنار آمدن با یک فرد خودشیفته

---

فصل ۹

درمان خودشیفتگی

---

فصل ۱۰

جمع بندی و معرفی کتاب

---

این نوشته خودشیفتگی چیست؟ چطور افراد خودشیفته را بشناسیم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

خلاقیت چیست؟ با زیروبم خلاقیت و راهکارهای پرورش آن آشنا شوید

---

فهرست

فصل ۱

خلاقیت چیست؟

فصل ۲

تفاوت خلاقیت و نوآوری

فصل ۳

اهمیت خلاقیت

فصل ۴

انواع خلاقیت

فصل ۵

ویژگی افراد خلاق چیست؟

فصل ۶

آیا می‌توان خلاقیت را آموخت؟آموزش خلاقیت

فصل ۷

تکنیک‌های افزایش خلاقیت

فصل ۸

آموزش خلاقیت به کودکان

فصل ۹

موانع خلاقیت

فصل ۱۰

معرفی کتاب

فصل ۱

خلاقیت چیست؟

---

فصل ۲

تفاوت خلاقیت و نوآوری

---

فصل ۳

اهمیت خلاقیت

---

فصل ۴

انواع خلاقیت

---

فصل ۵

ویژگی افراد خلاق چیست؟

---

فصل ۶

آیا می‌توان خلاقیت را آموخت؟

---

فصل ۷

تکنیک‌های افزایش خلاقیت

---

فصل ۸

آموزش خلاقیت به کودکان

---

فصل ۹

موانع خلاقیت

---

فصل ۱۰

معرفی کتاب

---

این نوشته خلاقیت چیست؟ با زیروبم خلاقیت و راهکارهای پرورش آن آشنا شوید برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

مثلث کارپمن چیست؟

مثلث کارپمن اولین‌بار توسط استیو کارپمن و در دهه ۶۰ قرن بیستم میلادی ارائه شد. این مثلث، مدلی برای توضیح تعاملات اجتماعی ناکارآمد و ناقص است که در آن همیشه سه نقش اصلی دیده می‌شود: قربانی، نجات‌دهنده و آزارگر.

هر نقش از این اضلاع، نشان‌دهنده پاسخی مشترک و بی‌اثر در درگیری است.

مثلث کارپمن می‌تواند در هر رابطه‌ای شکل بگیرد. از رابطه با همسر تا رابطه با فرزندان، همکاران، دوستان و…

کارپمن توضیح می‌دهد که همه ما به‌صورت آگاهانه یا ناخودآگاه به‌صورت عصبی برای ایفای یکی از این سه نقش برنامه‌ریزی شده‌ایم و همیشه یکی از این نقش‌ها را در پاسخ به نقش مقابل انتخاب می‌کنیم. معمولا پیشینه تربیتی و شرایط زندگی در سال‌های ابتدایی حیات، تعیین کننده نقش‌های ما در این مثلث هستند.

نقش‌های مثلث کارپمن

در مثلث کارپمن، هر بازیکن در نقشی خاص قرار می‌گیرد که به‌صورت زیر تعریف می‌شوند:

نقش قربانی

بیچاره من! این از متداول‌ترین عبارتی است که از قربانی می‌شنوید یا با خود تکرار می‌کند. قربانیان اغلب احساس درماندگی، گرفتاری، ناامیدی و بیچارگی دارند. آن‌ها حس می‌کنند در زندگی و رابطه خود مورد ظلم واقع شده‌اند و هرگز حاضر به پذیرش مسئولیت رفتار خود نیستند.

همه چیز تقصیر دیگران است؛ هرکسی جز من!

قربانیان خود را ناتوان فرض می‌کنند و به سرزنش علل و عوامل آزار خود می‌پردازند. آن‌ها همیشه دنبال کسی یا چیزی هستند که نجات‌شان دهد و مشکل‌شان را حل کند.

اگر قربانیان هم‌چنان در موضع افسردگی باقی بمانند، از تصمیم‌گیری، حل مشکل، احساس رضایت از وضعیت و در انتها موفقیت باز خواهند ماند.

ناجی

بگذار کمکت کنم! این مهم‌ترین نقش ناجی در مثلث کارپمن است. ناجیان دائم در تلاش هستند تا در وضع قربانیان مداخله کنند و آن‌ها را از آسیب نجات دهند. آن‌ها از ایستادن و تماشای غرق شدن قربانی احساس گناه می‌کنند.

ناجیان در بسیاری از موارد نیت خیر دارند و همیشه در تلاش هستند تا به افراد دیگر کمک کنند. آن‌ها نمی‌فهمند که با ارائه راه‌حل‌های موقت و کوتاه‌مدت به قربانیان، آن‌ها را وابسته به خود نگه می‌دارند و نیازهای خود را نادیده می‌گیرند.

این همان دلیلی است که باعث می‌شود ناجیان در مثلث کارپمن، همیشه خسته و تحت فشار باشند و وقتی برای کارهایشان باقی نماند.

آزارگر یا زجردهنده

تقصیر توست! زجردهنده یا آزاردهنده در مثلث کارپمن همیشه در نقش منتقد ظاهر می‌شود و از همه انتقاد می‌کند؛ از ناجی تا آزارشونده.

مشکل اینجاست که زجردهنده‌ها صرفا منتقد هستند و هرگز راه‌حلی برای بهبود وضع ارائه نمی‌دهند. آن‌ها عیب‌یابی می‌کنند اما راه‌حلی در چنته ندارند.

کار زجردهنده‌ها کنترل و تحت‌فشار قرار دادن قربانیان است و حتی گاهی رفتار قلدرمآبانه‌ای با آن‌ها دارند.

چرا مثلث کارپمن شکل می‌گیرد؟

مثلث کارپمن زمانی شکل می‌گیرد که در رابطه، موقعیتی ایجاد شود که یکی از طرفین بخواهد خود را به قربانی یا آزاردهنده تبدیل کند.

در این شرایط، نقش اول شکل می‌گیرد و سایر نقش‌ها در واکنش به نقش اول ایجاد می‌شوند. قربانی به ناجی نیاز دارد و آزاردهنده به قربانی.

هریک از طرفین رابطه می‌توانند درطول زمان در نقش‌های خود جابجا شوند و موقعیت‌های مختلفی داشته باشند.

باید توجه کنید که هر درگیری و نزاع به شکل‌گیری مثلث کارپمن منجر نمی‌شود، بلکه نیاز است که یکی از طرفین رابطه سعی کند تا نقش اصلی را برعهده بگیرد تا کم‌کم مثلث ایجاد شود.

کارپمن اعتقاد داشت که معمولا زمینه‌های شکل‌گیری نقش‌های مثلث به کودکی و زندگی در خانواده در سال‌های اولیه عمر برمی‌گردد. افراد برای به‌دست آوردن رضایت ناسالم، دست به تعامل در این مثلث می‌زنند.

چگونه از مثلث کارپمن خارج شویم؟ درمان مثلث کارپمن

قدم اول در خروج از مثلث کارپمن، آگاهی از رفتار است. کافیست یکی از طرفین متوجه شود که در چه نقشی قرار گرفته است و باید چه گام‌هایی را برای تغییر ادراک و اعمال خود بردارد تا به این چرخه پایان دهد.

باید به این نکته توجه کنید که همه منازعات در رابطه، ناسالم و ویران‌کننده نیستند. ما همیشه با هم اختلاف نظر خواهیم داشت و ممکن است برای این اختلافات باهم بحث کنیم.

آیا به‌صورت منظم درگیر منازعه می‌شوید؟ اگر جوابتان مثبت است، باید به‌فکر تغییر شرایط بیفتید.

نکته دیگری که باید درنظر بگیرید این است که ایجاد مثلث کارپمن هم محصول شرایط بیرونی است و هم محصول شرایط درونی. قدم اول در حل بحران این است که خودتان را بشناسید و با تحلیل واقع‌بینانه و بی‌طرفانه شرایط، آن را درست درک کنید.

اگر آزاردهنده هستید

برای خروج از این شرایط و شکست مثلث کارپمن باید دست از انتقاد دائم بردارید. در بسیاری از مواقع این شما هستید که شرایط نامطلوب را ایجاد کرده است و باید به‌دنبال حل مشکل در خودتان باشید.

کافیست دست از سرزنش و قلدری بردارید و کمی به ریشه‌های مشکل پیش آمده فکر کنید. به‌این ترتیب راه‌های بهتر و سالم‌تری را برای مقابله با استرس پیدا خواهید کرد و شرایط مسالمت‌آمیزتر خواهد شد.

ناجی

اگر ناجی هستید، باید بدانید که ماندن در این وضعیت می‌تواند به قیمت تحت‌تاثیر قرار گرفتن سلامت روان و رفاه‌تان تمام شود.

شاید فکر کنید که اگر درگیر نشوید، همه‌چیز خراب خواهد شد. شاید احساس گناه کنید و فکر کنید که بدون شما پیش نخواهد رفت.

اما یادتان باشد که ناجی بودن در مثلث کارپمن به‌معنای این است که خودتان به قربانی تبدیل شوید. حتی این وضع می‌تواند به کسی که به‌خیال خودتان درحال نجات او هستید هم آسیب بیشتری وارد کنید و باعث ایجاد مشکل در زندگی او شوید.

تلاش کنید تا مرزهای سالم کمک به دیگران را کشف کنید و یاد بگیرید که شما مسئول نجات دادن جهان نیستید و فدا کردن خود، هرگز از شما قهرمان نخواهد ساخت.

قربانی

همه قربانیان در مثلث کارپمن بااین طرز تفکر بزرگ می‌شوند که هیچ کنترلی در زندگی‌شان ندارند. آن‌ها همیشه خود را مخلوق شرایط می‌بینند و به‌نظرشان همه‌چیز از ید اختیار آن‌ها خارج است.

بله! این واقعیت غیرقابل انکار است که گاهی شرایط دست ما نیست و ممکن است از جایی دیگر ضربه بخوریم، اما در اکثر مواقع این ما هستیم که شرایط بد را ایجاد می‌کند.

درواقع عامل اصلی رنج ما، خودمانیم و قبل از آنکه قربانی رفتار دیگران شویم، قربانی خودمان شده‌ایم.

کافیست مسئولیت زندگی‌تان را برعهده بگیرید و با اتخاذ اقداماتی، زندگی جدیدی بسازید.

تبدیل مثلث کارپمن به رابطه‌ای پویا و توانمندکننده

دیوید امرالد در سال ۲۰۰۹ کتابی منتشر کرد که در آن از راه‌های برون‌رفت از تعارضات منفی و بازیابی رابطه حرف می‌زد. او در این کتاب به‌دنبال این بود که افراد را برای تغییر جهت از تعارض به روابط مثبت و سازنده آماده کند.

او سه وضعیت برای برون‌رفت از مثلث کارپمن ارائه داد: از قربانی به خالق، از آزاردهنده به چالش‌ساز و از ناجی به‌ مربی

از قربانی به خالق

اگر قرار است نقش‌تان از قربانی به خالق تغییر کند باید دو اتفاق کلیدی را در خودتان رقم بزنید:

اول اینکه باید به این سوال جواب دهید: شما چه می‌خواهید؟

بعد از یافتن هدف، نوبت به بهبود توانایی‌ها برای رسیدن به هدف می‌رسد. درواقع شما ماموریت دارید که شرایط خود را تغییر دهید و به تعیین‌کننده تبدیل شوید.

به‌این‌ترتیب طرزفکرتان نسبت به شرایط عوض خواهد شد و به‌جای آن‌که خود را قربانی شرایط و دیگران ببینید، احساس می‌کنید محور حل تعارضات هستید.

قدرتمند شدن به شما اجازه می‌دهد راه و جایگاه خود را پیدا کنید و به‌جای فرو رفتن در لاک تدافعی در تعارضات، به خالق تبدیل شوید.

دوم اینکه باید یاد بگیرید که درقبال مشکلات‌تان مسئول باشید. همه ما در زندگی مشکلاتی را تجربه می‌کنیم و شرایط غم‌انگیزی بر ما حاکم می‌شود. اما این مسئله نباید ما را در موقعیت آسیب‌پذیر قرار دهد و یا درمانده شویم.

از آزاردهنده به چالش‌ساز

چالش‌سازی موقعیتی است که می‌تواند مثبت یا منفی باشد. این انگیزه چالش‌ساز است که به شما نقش مثبت یا منفی را در مثلث کارپمن می‌بخشد.

تلاشی که باید در این وضعیت داشته باشید این است که بر توانمندسازی و پیشرفت طرف مقابلتان تمرکز کنید، نه تضعیف یا تحقیر او.

اگر بر ایجاد فرصت‌های رشد متمرکز شوید، نقش شما به شخصیتی نوع‌دوست و انگیزه‌بخش تغییر خواهد کرد و این مثلث را از بین خواهید برد.

از ناجی به مربی

این رابطه شما با قربانی است که نقش شما را از ناجی به مربی تغییر می‌دهد. مربی برخلاف ناجی درک می‌کند که هیچ‌کس جز خود فرد توانایی اصلاح وضعیت را ندارد و تلاش او بر توانمندسازی قربانی متمرکز است؛ نه نجات او.

سعی کنید از زیر بار به‌دوش کشیدن وزن عاطفی رابطه خارج شوید و به‌جای آن در طرف مقابل انگیزه و اراده برون‌رفت از شرایط را ایجاد کنید.

به‌این‌ترتیب مرزهای سالم رابطه حفظ خواهند شد و در مثلث کارپمن گیر نخواهید کرد.

ایجاد تغییرات معنادار در روابط فردی

توانایی داشتن و حفظ رابطه سالم شخصی با افراد دیگر، بیشتر از هرچیزی در خود ما ریشه دارد.

ما در درجه اول باید درست درک کنیم که چرایی انجام کارهایمان چیست و چرا احساسات متفاوتی را تجربه می‌کنیم.

اگر خواهان زندگی شاد و آرام هستید باید بتوانید برای درگیری‌ها و چالش‌های روابط‌تان راه‌های مسالمت‌آمیز پیدا کنید.

یادتان باشد که همه ما در روابط فردی‌مان دچار چالش می‌شویم یا به تله مثلث کارپمن گرفتار خواهیم شد، اما چیزی که مهم است این است که در چنین شرایطی توانایی خود را بهبود دهیم تا به‌سادگی از آن خارج شویم.

خودتان را در آغوش بگیرید و برای بهبود مهارت‌هایتان تلاش کنید تا به آرامش فکری برسید. آرامش شما آرزوی قلبی ماست.

معرفی کتاب

اگر دوست دارید روابط شما با دیگران به‌صورت مثبت و سازنده پیش برود، می‌توانید از کتاب ۱۰۰ راز برای داشتن رابطه‌ای فوق‌العاده نوشته دیوید نیون کمک بگیرید. او در این کتاب مهارت‌هایی را با شما به‎‌اشتراک گذاشته است که با کمک آن‌ها می‌توانید رابطه‌ای شاد و سالم را تجربه کنید.

علاوه‌براین، ما در ذهن تلاش کرده‌ایم تا مجموعه‌ای از بهترین و به‌روزترین منابع دنیا در زمینه روانشناسی، توسعه فردی و مدیریت را برای علاقه‌مندان به این حوزه‌ها آماده کنیم. برای دسترسی به این منابع کافیست اپلیکیشن ذهن را از لینک زیر دریافت کنید و به ما بپیوندید.

این نوشته مثلث کارپمن در روابط چیست و چطور از آن خارج شویم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

خودباوری چیست؟

خودباوری در ساده‌ترین تعریف به معنای اعتقاد به توانایی‌های شخصی برای رسیدن به موفقیت است. در این تعریف به دین یا فلسفه اشاره نمی‌کنیم؛ بلکه منظورمان این است که چه میزان به خودتان اعتقاد دارید و تا چه اندازه می‌توانید به خودتان اتکا کنید.

وقتی خودباوری دارید، هیچ شک و تردیدی نخواهید داشت که برای انجام کارهایی که در حوزه توانایی‌های شما هستند آماده‌اید. این مفهوم به شما توانایی می‌دهد که برای اقدام، توانایی لازم را داشته باشید.

اهمیت خودباوری در زندگی

خودباوری در هر کاری که انجام می‌دهید تاثیر شگفت‌انگیزی خواهد گذاشت. هرچیزی که فکرش را بکنید، از زندگی حرفه‌ای تا شخصی و حتی در رابطه با دیگران هم تحت تاثیر خودباوری قرار دارد.

وقتی به‌اندازه کافی خودباوری و اعتمادبه‌نفس داشته باشید، ارزش‌گذاری در شما هم تحت تاثیر قرار خواهد گرفت و در خلق زندگی موردعلاقه شما تاثیر خواهد داشت.

هر موقعیتی که در آن قرار دارید، رویاها و خواسته‌هایتان، رابطه شما با دیگران و حتی انتخاب‌هایتان تحت تاثیر اعتماد به‌نفس و خودباوری قرار دارد. به همین دلیل بسیار مهم است که برای افزایش آن در خود تلاش کنید.

موانع خودباوری

شکی نیست که همه ما توانایی‌های زیادی در وجودمان داریم که کافیست آن‌ها را بالفعل کنیم تا شبیه به نیروی محرکه عمل کنند و ما را به سمت رسیدن به اهداف پیش برانند.

اما همیشه موانعی وجود دارد که خودباوری را از بین می‌برند. موارد زیر از مهم‌ترین موانعی هستند که در مسیر خودباوری قرار دارند:

1. مفروضه‌های خود ویرانگر

یکی از مهم‌ترین عوامل ازبین‌برنده خودباوری، مفروضه‌های خودویرانگر هستند. به‌این معنا که شما همیشه فکر می‌کنید نمی‌توانید و همین فرض بر میزان توانایی شما تاثیر عکس خواهد گذاشت و آن را کاهش خواهد داد.

به‌این‌ترتیب وارد چرخه معیوبی از ناتوانی خواهید شد و تجربیات منفی شما احساس ناتوانی‌تان را تقویت خواهد کرد.

2. اهدافی که بسیار بزرگ یا بسیار دور هستند

واقع‌بینی در تعیین اهداف یکی از موارد مهمی است که برای خودباوری و حرکت در مسیر آن نیاز دارید. زمانی که هدف‌تان بسیار بزرگ‌تر از توانایی‌تان باشد، دست‌یابی به آن را دور می‌بینید و درنتیجه اعتماد به‌نفس‌تان کاهش خواهد یافت.

شکاف بین هدف بزرگ و واقعیت‌های فعلی شما می‌تواند شما را درگیر افسردگی و بی‌انگیزگی کند و درنتیجه باعث تخریب اعتماد‌به‌نفس‌تان شود.

3. بیش‌ازاندازه زود اعلام پیروزی کنید

وقتی خیلی زودتر از آن‌چه هست احساس پیروزی می‌کنید، بسیار زودتر و راحت‌تر از آن‌چه مورد انتظارتان است شکست خواهید خورد.

فکر کنید قرار است وزن کم کنید؛ به‌محض اینکه چند کیلو کم کردید حس کنید به هدفی بزرگ دست پیدا کردید و پیروز شدید و به خودتان یک کیک شکلاتی بزرگ پاداش می‌دهید.

درنتیجه؛ وزنتان برخواهد گشت و همین شکست، باعث می‌شود که ناامید و افسرده شوید و خودباوریتان به‌صورت محسوسی کاهش خواهد یافت.

4. فکر کنید که قرار است به‌تنهایی همه کارها را انجام دهید

یکی دیگر از تله‌های خودباوری این احساس که فکر کنید می‌توانید بدون پشتیبان و همکاری دیگران، از پس همه کارها و اهداف‌تان بربیایید. واقعیت این است که کار گروهی و ایجاد خودباوری میان تمام اعضای گروه می‌تواند به شما کمک کند که اعتمادبه‌نفس بیشتری داشته باشید و درنتیجه راندمان تمام گروه افزایش پیدا کند.

اما اگر اعضای گروه تلاش داشته باشند که هرکدام خودشان را اثبات کنند و نسبت به باقی اعضا برتری یابند، روزبه‌روز عملکرد تیم ضعیف‌تر خواهد شد.

5. اعتماد به‌نفس کاذب

اگر بیش از اندازه اعتمادبه‌نفس داشته باشید، دائما میان ناامیدی و تکبر در نوسان خواهید بود. هرگز اجازه ندهید که اعتمادبه‌نفس‌تان منجر به تکبر شود.

در این شرایط، به‌جای تلاش، همیشه تصور خواهید کرد که مستحق موفقیت هستید و هرگز نخواهید فهمید که نقاط ضعف‌تان چیست و به‌این‌ترتیب دربرابر تغییرات، دستتان بسته خواهد شد.

6. پیش‌بینی نکردن شکست

اگر چشم بر واقعیت ببندید و کورکورانه خوش‌بین باشید، احتمال اینکه شکست به شما آسیب بزند بسیار زیاد خواهد بود.

پیش‌بینی نکردن شکست به این معناست که شما چشمتان را روی شکست‌های کوچک می‌بندید و هر پیشامد غیرمنتظره‌ می‌تواند شما را ناامید کند. اما اگر موقعیت‌‌هایی مانند شکست یا اختلال در مسیر را پیش‌بینی کنید، حتما برای برون‌رفت از آن موقعیت‌ها، برنامه جایگزینی خواهید داشت.

راه‌های تقویت خودباوری

راه‌های زیر، تمرینات خودباوری ساده‌ای هستند که به شما کمک می‌کنند عزت نفس خود را افزایش دهید:

1. نسبت به اهدافتان واقع‌بین باشید

یکی از مهم‌ترین عواملی که بر افزایش روحیه خودباوری شما تاثیر خواهد داشت این است که احساس کنید به اهدافتان رسیده‌اید. به همین دلیل لازم است که اهداف کوچک و قابل دستیابی تنظیم کنید که رسیدن به آن‌ها ساده باشد.

سعی کنید اهدافتان را به‌صورت روزانه یا نهایتا هفتگی تنظیم کنید. به این ترتیب قدم‌هایی کوچکی در دستیابی به آن‌ها خواهید برداشت و هر هدف بخشی از انگیزه لازم برای افزایش خودباوری را در شما تقویت خواهد کرد.

2. مثبت‌اندیش باشید و اطرافتان را از افراد مثبت‌اندیش پر کنید

وقتی اطرافتان افرادی باشند که با منفی‌نگری نسبت به شما و توانایی‌هایتان نگاه کنند، ناخودآگاه خودتان را با آن‌ها پایین خواهید کشید. اما اگر دور و برتان کسانی باشند که مثبت هستند و با احساس خوب از چیزی استقبال می‌کنند، حال بهتری پیدا خواهید کرد.

3. به خودتان افتخار کنید

گاهی اوقات یادمان می‌رود که چه دستاوردهایی در زندگی داشته‌ایم و چه چیزهایی به‌دست آورده‌ایم.

یادآوری موفقیت‌ها، هرچقدر هم که کوچک و پیش پا افتاده به‌نظر برسند می‌توانند به ما کمک کنند که خودباوری را در خود تقویت کنیم. کافیست هربار که کاری انجام می‌دهید، به یاد بیاورید که به هدفی دست پیدا کرده‌اید و گاهی دستاوردهایتان را یادداشت کنید.

4. روی نقاط قوتتان متمرکز شوید، نه نقاط ضعف

وقتی بارها و بارها در کاری که برای دیگران آسان به‌نظر می‌رسد شکست بخورید، این احتمال را که به خودتان باور داشته باشید را به صفر رسانده‌اید.

به همین دلیل بهترین کار برای تقویت خودباوری این است که روی کارهایی متمرکز شوید که مطمئن هستید از پس آن‌ها برخواهید آمد. کارهایی که از حوزه توان شما خارج هستند، صرفا در شما حس شرم، ضعف و شکست ایجاد خواهند کرد.

یادتان باشد که همه ما نقاط قوت و ضعف داریم و هیچ‌کس در همه کارها بهترین نیست. تنها باید یاد بگیرید ظرفیت‌ها و نقاط قوت‌تان را بشناسید تا روی آن‌ها متمرکز شوید.

5. به دیگران کمک کنید

همه ما حداقل در یک کار تخصص داریم و می‌توانیم آن را به‌خوبی انجام دهیم. وقتی تخصص‌تان را با کسی به اشتراک می‌گذارید و در انجام کاری به کسی کمک می‌کنید، درعین اینکه اثر خوبی از خودتان به‌جا گذاشته‌اید، توانسته‌اید یک قدم به تقویت خودباوری هم کمک کنید.

6. کارهایی که همیشه از انجام‌شان طفره رفته‌اید را انجام دهید

آیا کار خاصی وجود دارد که همیشه انجام آن برایتان سخت و دور به‌نظر می‌رسید؟ برای آن‌که اعتماد به‌نفستان را به‌صورت معجزه‌آسایی افزایش دهید، آن را انجام دهید.

دست‌یابی به موقعیت شغلی خاص، یادگیری مهارتی که همیشه برایتان دور به‌نظر می‌رسید یا انجام کاری که همیشه آن را پشت گوش می‌انداختید تاثیر شگفت‌انگیزی در ایجاد خودباوری در شما خواهد داشت.

حتی اگر در کاری که درصدد انجام آن هستید، ستاره نشوید هم احساس خوبی نسبت به خودتان پیدا خواهید کرد.

7. از اظهار نظر نترسید

اگر سوالی دارید، ایده‌ای در سرتان است یا می‌خواهید نظرتان را با دیگران به‌اشتراک بگذارید، حتما آن را انجام دهید. نگه داشتن ایده‌ها برای خودتان، صرفا اعتماد به‌نفس شما را کاهش خواهد داد.

اما زمانی که ببینید نظرات‌تان باعث بهبود و کارآمدی سیستم شده است، حس بهتری به خودتان پیدا می‌کنید و باور خواهید کرد که تاثیرگذار هستید.

8. ایمان داشته باشید که مهم هستید

من روی این گزینه تاکید زیادی دارم. آن‌چه شما درمورد خودتان می‌پندارید، تا حدود بسیار زیادی به خودتان بستگی دارد.

کافیست باور کنید مهم هستید و خودتان را ارزشمند بدانید. تا زمانی که خودتان این ارزش را به خودتان نبخشید، پیشرفتی در شرایط نخواهید داشت.

از خودتان به‌خوبی مراقبت کنید، به خودتان برسید و اطراف‌تان را از کسانی پر کنید که به شما عشق می‌ورزند و نسبت به توانایی‌های شما حسن نظر دارند.

معرفی کتاب با موضوع خودباوری

قطعا و حتما خودباوری با خواندن یک مقاله و یا یک شبه به‌وجود نخواهد آمد. این تمرین دائمی جنگی است که شما باید هرروز آن را جلو ببرید تا بتوانید از خودتان نسخه بهتری بسازید.

برای آن‌که بتوانید منبع بهتری برای مطالعه داشته باشید، به شما توصیه می‌کنم که کتاب غیرممکن، غیرممکنه نوشته ماری فورلئو را بخوانید. فورلئو در این کتاب به شما می‌آموزد که چطور خودتان را باور کنید و با شناخت جنبه‌های قدرتمندی از وجودتان هرآن‌چه قبلا غیرممکن می‌پنداشتید را ممکن کنید.

ما در ذهن منابع معتبر و به‌روزی را در زمینه روانشناسی، مدیریت و توسعه فردی برای خوانندگان آماده کرده‌ایم که می‌توانید برای پیشرفت در مسیر رشدتان از آن‌ها استفاده کنید. کافیست همین حالا روی لینک زیر کلیک کنید و با دانلود اپلیکیشن ذهن، به خانواده بزرگ ما بپیوندید.

این نوشته خودباوری چیست؟ با ۸ راه برای تقویت خودباوری آشنا شوید برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

انرژی چی چیست؟

در طب سنتی چینی، اعتقاد بر این بود که انرژی چی نیروی حیاتی است که در هر فرد جریان دارد. این جریان انرژی از داخل، خارج بدن و همچنین اجسام فیزیکی عبور می‌کند و زمانی که این نیرو در وجودتان قوی باشد، از شما عبور کرده و شما را سرشار از زندگی و سلامت خواهد کرد.

اما زمانی که این انرژی ضعیف باشد، در بدن‌تان ثابت و راکد خواهد ماند و جریان پیدا نخواهد کرد.

چی در انگلیسی به‌معنای هوا یا انرژی است. در هند به این کلمه پرانا گفته می‌شود و در ژاپنی به آن کی می‌گویند.

بسیاری معتقد هستند که چی، معیار نهایی نشاط است. به همین دلیل بسیاری از افراد تلاش می‌کنند تا برای بازگشت نشاط و شادی به بدن، از چی استفاده کنند. درواقع آن‌ها عقیده دارند که با استفاده از چی می‌توان تعادل را به بدن بازگرداند.

نمی‌توان انرژی چی را ایجاد کرد یا ازبین برد؛ درواقع چیزی به نام فعال سازی انرژی چی در بدن وجود ندارد. انرژی چی به‌صورت طبیعی دائما در جریان است و مانند هر انرژی دیگری از چیزی به چیز دیگری تبدیل می‌شود.

چرا انرژی مهم است؟

اعتقاد بر این است که داشتن انرژی چی قدرتمند، می‌تواند تاثیر مثبتی بر سلامت روحی و جسمی ما داشته باشد و از ما دربرابر استرس محافظت کند.

انرژی چی ضعیف، می‌تواند ما را مستعد منفی‌نگری و بدبینی کند و درنتیجه سلامتی، شادی و کیفیت زندگی را تحت‌تاثیر قرار دهد.

مردم در فرهنگ چینی بر این باور هستند که چی در همه‌چیز جریان دارد؛ از هوایی که تنفس می‌کنیم تا غذایی که می‌خوریم. چی در خون ما جریان دارد و در تمام طول بدنمان در حرکت است.

درواقع این انرژی چی است روح و جسم ما را به هم پیونده زده است و آن‌ها را به‌هم مرتبط می‌کند. حتی چی می‌تواند بر رویایی که می‌بینیم هم تاثیر بگذارد و به متافیزیک تبدیل شود.

حرکت مناسب چی و جریان درست آن در خون باعث ایجاد سلامتی و هماهنگی در انسان می‌شود. تا جایی که حتی چینی‌ها این نیرو را به‌عنوان یکی از ضروری‌ترین نیازهای بدن می‌دانستند که می‌توان آن را از غذا، هوا یا حرکت به‌دست آورد.

چه چیزی بر انرژی چی تاثیر می‌گذارد؟

عوامل زیادی می‌توانند بر انرژی تاثیر بگذارند. به‌صورت کلی هر عاملی که باعث یا مانع عملکرد صحیح بدن شما شود، تاثیر مستقیمی بر جریان انرژی چی در بدن شما خواهد داشت.

مثلا اگر به لحاظ روحی یا ذهنی، به‌اندازه کافی در معرض عشق، تعامل اجتماعی یا احساسات مثبت نباشید، احتمال اینکه جریان انرژِی چی در بدن‌تان ضعیف شود بسیار زیادی خواهد بود.

البته باید توجه کنید که گاهی عوامل خاصی می‌توانند باعث شوند که انرژی در بدنتان بیش‌ازاندازه جریان پیدا کند. سموم محیطی، آب‌وهوای آلوده یا حتی غذای بیش‌ازاندازه ازجملمه این عوامل هستند.

اگر بیش از اندازه ورزش کنید، یا استرس و احساسات منفی در شما زیاد شود هم مستعد جریان بیش‌ازاندازه انرژی چی خواهید شد. این جریان باعث انسداد مسیر انرژی دربدنتان می‌شود و برخلاف آن‌چه فکر می‌کنید، ممکن است جریان انرژِی چی در بدنتان را مختل سازد.

تاثیر انرژی چی در کسب‌وکار

در چین از انرژی چی در کسب‌وکار هم استفاده می‌شود. چینی‌ها به آن اهمیت زیادی می‌دهند و معتقد هستند که این انرژی می‌تواند قدرت متحد کردن و برانگیختن هرچیزی را در اطرافتان داشته باشد.

آن‌ها عقیده دارند که چی می‌تواند التیام ببخشد، تقویت کند و انرژی را افزایش دهد و مجموعه آن به سودآوری کسب‌وکار منجر خواهد شد.

به‌همین دلیل شرکت‌ها در این کشور، مصرانه اصول فنگ‌شویی را رعایت می‌کنند تا با جریان یافتن انرژی چی در محیط کسب‌وکار، به بهبود آن کمک کرده باشند.

آن‌ها معتقد هستند که نظم و سازمان‌دهی محیط هم بر جریان انرژی چی تاثیر می‌گذارد و با ایجاد نظم در ادارات به بهبود جریان آن کمک می‌کنند. هماهنگی رنگ‌ها و رعایت معماری داخلی برای هم‌ترازی محیط با جریان آزاد انرژی از دیگر اقداماتی است که انجام می‌شود.

چگونه انرژی چی را در بدنمان متعادل کنیم؟

تمرینات زیادی وجود دارند که می‌توانند به ما کمک کنند تا تعادل را در انرژی چی برقرار سازیم. تمرینات زیر می‌توانند به شما کمک کنند تا به این هدف دست پیدا کنید:

تایچی

یکی از جذاب‌ترین تمرینات مورد استفاده در متعادل‌سازی جریان انرژی در بدن است. این ورزش قبلا به‌عنوان یکی از هنرهای رزمی مطرح بود؛ اما امروزه با ترکیب تکنیک‌های تنفسی عمیق و حرکت‌های آرامبخش، تکامل پیدا کرده است و به‌عنوان یکی از تکنیک‌های مفید در جریان انرژی مطرح شده است.

گفته می‌شود که تای‌چی به‌سادگی و صرفا با ضربان آرام، حرکات مربوط به ایجاد و حفظ تعادل، قرار دادن بدن در وضعیت خاص و کنترل ذهن، می‌توان گردش خون و کنترل عضلات را ارتقا دهد.

تایچی مجموعه‌ای از حرکات ملایم و عمدی است و همین حرکات و ضربات به شما کمک می‌کنند تا نظم خود را حفظ کنید. این حرکات برای جریان صحیح انرژی چی و جلوگیری از انسداد آن، فوق‌العاده هستند.

این ورزش علاوه‌بر تاثیر مثبت بر انرژی بدن، به شما کمک می‌کند تا عضلات مرکزی بدن، بازوها، پاها و پشت‌ پاهایتان را تقویت کنید.

یوگا

نمی‌شود از جریان انرژی، تعادل و آرامش حرف زد و اسم یوگا را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین تکنیک‌ها نیاورد.

یوگا یکی از تمرینات کنترل شده تنفسی است که می‌تواند به شما در ایجاد تعادل انرژی چی کمک کند. البته همانطور که می‌دانید میان تای‌چی و یوگا تفاوت‌های زیادی وجود دارد و ابدا نمی‌توان این دو را یکی دانست.

تای‌چی مجموعه‌ای از حرکات سیال و پیوسته است که به‌صورت مداوم درحال تکامل است و مدام در یک‌دیگر ادغام می‌شود. گفته می‌شود حرکات تای‌چی شباهت زیادی به حرکت انرژی چی در بدن دارد.

برای انجام تای‌چی نیاز به حرکت مداوم دارید ولی یوگا، بیش از هرچیزی سکون است.

وضعیت‌های یوگا بسته به سبکی که در آن تمرین می‌کنید، شما را برای مدت زیادی در یک وضعیت نگه می‌دارد، چون اساس آن بر این واقعیت بنا شده است که تعادل، باعث ایجاد آرامش و آگاهی درونی خواهد شد.

تمرینات تنفسی

همانطور که تای‌چی و یوگا با استفاده از عنصر حرکت به شما کمک می‌کنند تا تعادل جریان انرژی چی در بدن را بازگردانید، تمرینات تنفسی هم وجود دارند که با تکیه بر عنصر دم و بازدم این کار را انجام می‌دهند.

قبلا هم اشاره کردیم که به‌عقیده چینی‌ها، انرژی چی در هوایی که تنفس می‌کنیم هم وجود دارد؛ به‌همین دلیل می‌توان با تنظیم حرکات تنفسی و تنفس عمیق، آن را به بدن کشاند و باعث گردش بهتر آن در بدن شد.

تنفس درست و اصولی به تقویت انرژی چی بدن کمک می‌کند و به‌همین دلیل زمانی که در استرس و اضطراب هستید، تنفس و تمرکز بر آن به شما کمک می‌کند تا احساس آرامش کنید.

مدیتیشن

ذهن‌آگاهی یکی از تمرینات معروف مدیتیشن است که به بهبود جریان انرژی در بدن هم منجر می‌شود. اگر به‌صورت منظم مدیتیشن انجام دهید، انرژی چی بدنتان تقویت خواهد شد و بهتر گردش خواهد کرد.

کافیست به‌صورت روزمره مدیتیشن کنید تا متوجه شوید تا چه اندازه توانسته‌اید در وضعیت‌تان بهبود ایجاد کنید. مدیتیشن با کاهش سطح انرژی منفی در بدن، به بهبود انرژی در آن کمک خواهد کرد.

رژیم غذایی متعادل

غذا هم مانند هوایی که تنفس می‌کنیم، تاثیر شگفت‌انگیزی در جریان انرژی چی خواهد داشت. اگر به غذا به چشم منبعی برای انرژی چی نگاه کنیم، باید بگوییم که منابع غذایی سرشار از مواد مغذی نسبت به مواد غذایی فرآوری شده، تاثیر زیادی در جریان انرژی چی بدنتان خواهد داشت.

مواد غذایی مانند برنج قهوه‌ای، هویج، تخم‌مرغ، گوشت مرغ، ماهی، جنسینگ، لوبیا سبز، جو دوسر، سیب‌زمینی، کدو تنبل، سویا، شغلم و پسته دریایی از مهم‌ترین موادغذایی برای بهبود انرژی بدنتان محسوب می‌شوند.

البته مشخص است که این مواد غذایی درصورتی اثرگذار هستند که در فصل خودشان مصرف شوند و افزودنی شیمیایی نداشته باشند. پرخوری یا کم‌خوری هم می‌تواند باعث کاهش اثرگذاری این مواد غذایی شود و با اضافه کردن فشار بر شما، انرژی‌تان را جذب کند.

استراحت کافی

علاوه‌بر تمام موارد ذکر شده، استراحت به شما کمک خواهد کرد تا انرژی چی را در بدنتان متعادل کنید. اما نباید فراموش کنید که استراحت کافی یکی دیگر از منابع مهم برای این هدف محسوب می‌شود.

استراحت به‌معنای این است که شما به بدن‌تان اجازه داده‌اید تا خود را بازیابی کند و التیام ببخشد و شما را قادر خواهد کرد تا هر نوع انرژی منفی را از ذهن‌تان دور کنید.

جریان انرژی چی در خانه

چینی‌ها معتقد هستند که انرژی چی نه‌تنها از درون، که از محیط هم بر شما تاثیر خواهد گذاشت و باید دقت کنید که این انرژی در محیط اطرافتان هم جریان داشته باشد.

اگر می‌خواهید این انرژی دچار انسداد یا نشتی نشود، باید ابزار و وسایل خانه را جوری تنظیم کنید که انرژی بتواند آزادانه در محیط گردش داشته باشد.

مثلا درب‌ها و پنجره‌هایتان را تراز کنید تا از نشتی انرژی جلوگیری کرده باشید. چینش مبلمان‌تان را جوری تنظیم کنید که هرگز پشت‌تان به درب نباشد و آن‌ها را جایی نگذارید که به نقطه کور و مسدود مشرف باشد.

معرفی کتاب

در اینکه ذهن ما قدرت خارق‌العاده‌ای دارد شکی نیست. اگر شما هم از آن‌دسته از کسانی هستید که دوست دارند کمی بیشتر از ذهن و قدرت آن بدانند، توصیه می‌کنم کتاب قدرت ذهن ناخودآگاه نوشته ژوزف مورفی را مطالعه کنید.

همچنین اگر دوست دارید اطلاعات بیشتری درمورد ذهن‌آگاهی و تکنیک‌های آن کسب کنید، کتاب ذهن‌آگاهی نوشته مارک ویلیامز و دنی پنمن مخصوص شماست.

علاوه‌برآن، ما در ذهن منابعی ارزشمند برای توسعه فردی و بهبود قدرت ذهن را در دسترس مخاطبان قرار داده‌ایم. شما می‌توانید برای دسترسی به این منابع، اپلیکیشن ذهن را از لینک زیر دانلود کنید و با عضویت آن از منابعی که در اپلیکیشن قرار دارند، استفاده کنید.

این نوشته انرژی چی چیست؟ چطور تعادل انرژی چی را در بدن برقرار کنیم؟ برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

تکنیک‌های تقویت اراده برای رسیدن به اهداف

---

فهرست

فصل ۱

تعریف اراده در روانشناسی

فصل ۲

اهمیت اراده

فصل ۳

انواع اراده

فصل ۴

قدرت اراده

فصل ۵

چرا باید اراده خود را تقویت کنیم؟

فصل ۶

ویژگی افراد با اراده

فصل ۷

ابعاد اراده

فصل ۸

راه های سنجش اراده

فصل ۹

تمرین تقویت اراده

فصل ۱۰

توصیه هایی برای تقویت اراده

فصل ۱۱

موانع اراده

فصل ۱۲

مثالی از اراده

فصل ۱۳

نقل قول‌هایی از اراده

فصل ۱۴

معرفی کتاب

فصل ۱

تعریف اراده در روانشناسی

---

فصل ۲

اهمیت اراده

---

فصل ۳

انواع اراده

---

فصل ۴

قدرت اراده

---

فصل ۵

چرا باید اراده خود را تقویت کنیم؟

---

فصل ۶

ویژگی افراد بااراده

---

فصل ۷

ابعاد اراده

---

فصل ۸

راه‌های سنجش اراده

---

فصل ۹

تمرین تقویت اراده

---

فصل ۱۰

توصیه‌هایی برای تقویت اراده

---

فصل ۱۱

موانع اراده

---

فصل ۱۲

مثالی از اراده

---

فصل ۱۳

نقل قول‌هایی از اراده

---

فصل ۱۴

معرفی کتاب

---

این نوشته تکنیک‌های تقویت اراده برای رسیدن به اهداف برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.

اگر شما هم از آن‌دسته افرادی هستید که این مفهوم برایتان جذاب است و دوست دارید بیشتر از آن بدانید، با ما همراه باشید.

مثبت اندیشی چیست؟

مثبت اندیشی یا نگرش خوش‌بینانه، به‌معنای تمرین برای تمرکز بر نقاط مثبت و خوب هر اتفاق است. این رویکرد می‌تواند تاثیر مثبتی بر سطح سلامت روانی و البته جسمی بگذارد.

البته یادتان باشد که مثبت‌اندیشی به‌معنای نادیده گرفتن واقعیت نیست. درواقع هروقت از خوش‌بینی صحبت می‌شود، منظور این است که شما فرض را براین بگذارید که همه‌چیز خوب پیش خواهد رفت و بیشتر از اتفاقات بد، رویدادهای خوب درانتظارتان خواهد بود.

مثبت اندیشی چه فوایدی دارد؟

طی دهه‌های گذشته، روانشناسان مطالعات زیادی درمورد تاثیر مثبت‌اندیشی بر سلامت جسم و روان انجام داده‌اند. کارشناسان به این نتیجه رسیده‌اند که مثبت‌اندیشی می‌تواند به‌لحاظ جسمی مزایای زیر را برای افراد به‌همراه داشته باشد:

• طول عمر بیشتر
• کاهش احتمال سکته و حملات قلبی
• افزایش سطح سلامتی
• مقاومت بیشتر دربرابر بیماری‌ها
• کاهش ریسک فشار خون بالا
• مقاومت بهتر دربرابر درد

مثبت اندیشی به‌لحاظ روانی هم مزایای زیر را به‌همراه خواهد داشت:

• خلاقیت بیشتر
• افزایش مهارت حل مسئله
• شفاف‌تر شدن افکار
• بهبود خلق‌وخو
• بهبود سطح مهارت‌های مقابله‌ای
• کاهش افسردگی و افزایش توانایی کنترل اضطراب

چطور افکار منفی را از ذهنمان دور کنیم؟

“دیو چو بیرون رود، فرشته درآید!” قبل از تمرین مثبت اندیشی، نیاز دارید که افکار منفی را از خودتان دور کنید تا بتوانید در این مسیر موفق شوید. خالی شدن ذهن از افکار منفی، به‌معنای ورود اتوماتیک‌وار افکار مثبت به آن است.

پس اگر بدبین هستید، نیاز دارید که قدم‌های زیر را طی کنید تا بتوانید به مرحله بعد که تمرین تفکر مثبت است، برسید.

افکار بد را فیلتر کنید

به رفتار و افکارتان در موقعیت‌های اخیر زندگی فکر کنید. آیا شما هم جزو آن‌دسته از افراد هستید که نقاط مثبت یک رویداد را نادیده می‌گیرید و برعکس، نقاط منفی، هرچقدر هم که کم باشند، آزارتان می‌دهند؟

مثلا فکر کنید به رستوران رفته‌اید تا چندساعتی را با دوستانتان معاشرت کنید. همه‌چیز خوب پیش می‌رود و غذا هم عالی است؛ اما قبل از خروج و موقع پرداخت، حسابدار در محاسبه و صدور فاکتور اشتباه می‌کند و چند دقیقه‌ای درگیر می‌شوید.

شما جزو کدام‌دسته از افراد هستید؟ آیا بعد از آن شب خاطره خوش معاشرت با دوستانتان و صرف غذای لذیذ در ذهنتان پررنگ خواهد بود یا درگیری با حسابداری باعث می‌شود هرگز به آن رستوران قدم نگذارید و با تلخی از خاطره آن شب یاد می‌کنید؟

اگر از دسته دوم هستید، باید یاد بگیرید که همیشه در یک صفحه سفید، به پس‌زمینه روشن آن دقت کنید، نه نقاط تیره.

دست از سوظن و مقصرپنداشتن خود بردارید

یکی دیگر از موقعیت‌های مهمی که ممکن است موجبات بدبینی را فراهم کند، ارتباط با دیگران است. افراد بدبین در ارتباط با دیگران، رفتارها را تفسیر و هر مشکلی را به خودشان منسوب می‌کنند.

مثلا فکر کنید دوستتان را به شام دعوت کرده‌اید، اما او دعوتتان را رد کرده است. افراد معمولی یا خوش‌بین، دلیل این کار را نداشتن وقت، پر بودن برنامه و… تفسیر می‌کنند.

اما افراد بدبین با خودشان فکر می‌کنند که احتمالا رد دعوت به این دلیل بوده است که دوستشان نخواسته وقتش را با او بگذارند؛ یا او را دوست ندارد یا وقت‌گذرانی با او لذت‌بخش نیست.

اما آیا واقعا این دلیل درستی است؟ با اطمینان به شما جواب منفی می‌دهم. برای مثبت اندیشی نیاز دارید که این احتمالات و تفاسیر را از ذهنتان پاک کنید.

اگر واقعا علت کار دوستتان برایتان مسئله است، به‌سادگی دلیل را از او بپرسید تا سوتفاهم برطرف شود.

دست از انتظار وقوع فاجعه بردارید

واقعیت این است که قرار نیست اتفاقات بد همیشه تکرار شوند اما افراد بدبین این قاعده را پذیرفته‌اند و فکر می‌کنند که اگر یک‌بار اتفاق بدی برایشان افتاد، حتما دفعه بعدی هم تکرار خواهد شد یا اتفاق بد، سرآغاز تکرار دومینوی فجایع بزرگ‌تر است.

این موقعیت را درنظر بگیرید: برای رفتن به محل کارتان عجله دارید و ماشینتان روشن نمی‌شود. افراد معمولی تلاش می‌کنند بدون فوت وقت گزینه‌ای جایگزین درنظر بگیرند. مثلا با تاکسی تلفنی یا اینترنتی به محل کار بروند تا بعدا سر فرصت مشکل را عیب‌یابی کنند.

اما افراد بدبین فورا دست‌وپایشان را گم می‌کنند چون مطمئن هستند که روشن نشدن ماشین جرقه‌ای برای آغاز دومینوی اتفاقات بد در روز است. چون روزشان را بد شروع کردند، حتما هم بد تمام خواهند کرد.

برای کنار گذاشتن این پیش‌فرض، به این واقعیت فکر کنید که هر لحظه، شانس و فرصتی دوباره و نو برای زندگی کردن است. ما در هر ساعت از عمر، این شانس را داریم که مسیرمان را تغییر دهیم و به نتایج مثبت برسیم. اگر دوست دارید با آغوش باز از فرصت‌های جدید استقبال کنید، دست از منفی‌نگری نسبت به اتفاقات روز بردارید.

تفکر سیاه و سفید را کنار بزنید

یکی دیگر از راه‌های ازبین بردن تفکر منفی و جایگزینی مثبت اندیشی با آن، از بین بردن تفکر سیاه و سفید است.

بیایید باور کنیم که رنگ خاکستری هم وجود دارد! قرار نیست هم چیز یا عالی باشد یا فاجعه. این تفکر ناخودآگاه شما را به‌سمت کمال‌گرایی سوق خواهد داد؛ جایی که هرگز از خودتان و کارهایتان راضی نخواهید بود و همیشه درنظر خودتان ناکافی به‌نظر خواهید رسید.

ما قرار نیست عالی و بی‌نقص باشیم؛ زندگیمان هم همینطور. همیشه روزهای بد و خوب کنار هم هستند و اگر روزی معمولی گذشت، باید به‌خاطر آنکه در آرامش بودیم سپاسگزار باشیم، نه اینکه چون اتفاق خاصی نیفتاده، شاکی و عصبانی شویم.

تلاش کنید تفکر منفی را متوقف و تمرکز خود را روی افکار مثبت قرار دهید. منطقی باشید و ذهنتان را از بندهای منفی رها سازید تا بتوانید بهتر فکر کنید.

یادتان باشد که منفی‌نگری یک‌شبه ازبین نمی‌رود اما با تمرین و خودآگاهی می‌توانید کم‌کم آن را کنار بگذارید.

تمرین مثبت اندیشی

حالا وقت آن است که برای مثبت‌اندیشی تلاش کنید. برای داشتن تفکر مثبت کافیست راه‌های زیر را امتحان کنید:

۱. لبخند بزنید!

شاید برایتان جالب باشد که بدانید حتی زمانی که مصنوعی لبخند می‌زنید هم تاثیر مثبتی روی روان و روحتان خواهید گذاشت. مطالعات نشان داده‌ند که افراد در موقعیت‌های استرس‌زا، حتی زمانی که لبخند مصنوعی به لب داشتند احساس بهتری را تجربه کرده‌اند.

قطعا لبخند طبیعی حس بهتری به شما خواهد داد، اما برای شروع بد نیست که خودتان را مجبور کنید لبخند به لب داشته باشید.

شوخی کردن با موقعیت‌ها و خنداندن دیگران هم می‌توانید تاثیر فوق‌العاده‌ای در احساس شما نسبت به موقعیتی که در آن قرار دارید داشته باشد.

۲. موقعیتتان را بازتعریف کنید

گاهی کافیست نگاهتان را نسبت به شرایط تغییر دهید تا احساستان هم مثبت شود. مثلا اگر در یک روز کاری خسته‌کننده، در ترافیک گیر کرده‌اید، به‌جای آنکه از ترافیک عصبانی باشید، به این فکر کنید که چقدر خوب است که ماشین دارید.

تلاش کنید در این شرایط کاری انجام دهید تا حالتان بهتر شود. موسیقی یا پادکست جدید گوش کنید و یا با دوستانتان تماس بگیرید. از فرصتی که بالاجبار پشت فرمان گیرتان آمده استفاده کنید تا کمی به خودتان آرامش دهید. اینطوری حس بهتری ندارید؟

۳. شکرگزار باشید

سپاسگزاری یکی از مهم‌ترین گام‌هایی است که می‌توان درراستای مثبت اندیشی برداشت. کافیست به یاد بیاورید چه مسیری را در زندگی از سر گذرانده‌اید و صاحب چه چیزهایی هستید.

نیاز نیست کار خاص و ویژه‌ای انجام داده باشید تا به‌خاطر آن به خودتان افتخار یا از خداوند تشکر کنید. همه ما در زندگی چیزهایی داریم که می‌توانند بسیار ساده و گاهی بسیار بزرگ باشند.

مطالعات نشان می‌دهند که افرادی که شکرگزاری و عبادت می‌کنند نسبت به آینده حس بهتری دارند و خوش‌بین‌تر هستند.

سطح استرس در این افراد پایین‌تر است و خواب باکیفیت‌تری هم دارند.

۴. آینده را در بهترین شکل ممکن خود تصور کنید

چرا برای چیزی که هنوز نیامده است استرس داشته باشیم؟ تابحال به این فکر کرده‌اید که نگرانی برای آینده تا چه اندازه بی‌اساس است؟ و درعین‌حال بخش مهمی از اضطراب‌ بزرگ زندگی ما را تشکیل می‌دهد؟

یکی از تکنیک‌های مثبت‌ اندیشی حذف بدبینی درباره آینده و تجسم اتفاقات مثبت و خوب است. سعی کنید هر راهی که در آن قدم گذاشته‌اید را به بهترین شکل ممکن و با جزئیات تصور کنید.

روانشناسان اثبات کرده‌اند که تصور مثبت آینده با جزئیات می‌تواند به پیشبرد بهتر امور کمک زیادی کند.

این مسئله باعث شادتر بودن شما، کاهش سطح استرس و بدبینی خواهد شد. چه چیزی از این بهتر؟

معرفی کتاب

یکی از کتاب‌هایی که در مسیر مثبت اندیشی به شما کمک می‌کند، کتاب مزیت شادمانی نوشته شان آکور است. آکور تلاش می‌کند تا با استفاده از عناصر رواشناسی مثبت‌گرا به شما یادآوری کند که می‌توانید با قدرت شادمانی و مثبت‌اندیشی دنیای اطرافتان را آنطور که می‌خواهید تغییر دهید.

ما در ذهن مجموعه بزرگی از کتاب‌های روانشناسی و موفقیت را به‌صورت کتاب صوتی و خلاصه‌کتاب آماده کرده‌ایم تا در مسیر رشد و موفقیت به شما کمک کنیم. اگر دوست دارید در این مسیر ما را در کنار خود داشته باشید، با کلیک بر لینک زیر به ذهن بپیوندید.

این نوشته مثبت اندیشی چیست؟ ۴ تکنیک موثر برای تقویت خوش بینی و تفکر مثبت برای اولین بار ظاهر می شود در ذهن.