ده‌ ساله بودم و در اردویی تابستانی به‌ سر می‌بردم. مشغول بازیِ پرچم را بگیر بودیم و حتی برای یک ثانیه هم قادر به کنترل ادرارم نبودم. دوست نداشتم کسی بفهمد شلوارم را خیس کرده‌ام بنابراین یک بطری آب روی خودم خالی کردم. تصور کنید! هیچ‌‌کس حتی کریستین کلارک (عشق دوران مدرسه‌ام) هم متوجه نمی‌شد. حتی آن‌ موقع هم بسیار زیرک و باهوش بودم.
آیا برای بقیه عجیب بود که یک‌دفعه خیسِ آب شده بودم؟
شاید.
اما من ترجیح می‌دادم عجیب‌ و غریب به‌ نظر برسم تا اینکه به‌ عنوان کسی شناخته شوم ‌که شلوارش را خیس کرده است.
سلام سپید عزیز
برای من هم این تکه کتاب شگفت انگیز بود. هربار تصور میکنم واقعا در اون سن و سال چه رفتاری ممکن بود از من سربزنه!
خوش حالم که برای دومین بار زیر یکی از مقالاتم کامنت گذاشتی 🙂

سلام دوست عزیز
خوندن کامنتهایی مشابه این من رو متأثر میکنن از این جهت که انقدر جدی و عمیق خودتون رو میشناسین.
به نظرم شما از اون دسته آدمها هستین که با فرمان راستگویی در زندگی پیش رفتین و میرین و بدون شک دست کمک زندگی برای شما همواره درازه.
پرسشی که دوست دارم ازتون بپرسم اینه که هنوز هم در این مواقع نمی دونین باید چه بکنین؟
( نویسنده با طمع ورزی خواننده را تشویق میکند تا مقاله را یک بار دیگر بخواند) 🙂

دروغ‌هایی که توسط جامعه، رسانه‌ها، خانواده‌هایمان، یا صادقانه بگویم، توسط خود شیطان ساخته شده و تداوم یافته‌اند. این دروغ‌ها برای اعتماد به‌ نفس و توانایی‌های ما خطرناک و ویرانگر هستند. بزرگ‌ترین گناه این دروغ‌ها این است که اصلاً آن‌ها را نمی‌شنویم. ما به‌ ندرت دروغ‌هایی را که دربارۀ خودمان ساخته‌ایم می‌شنویم چون سال‌هاست که آن‌ها با صدای بلند در گوش‌هایمان نجوا می‌شوند و از این‌ رو شنیدنشان تبدیل به امری عادی شده است.

سلام خانم صادقی
این قسمت از کتاب خودت باش دختر را خیلی دوست داشتم.
ممنونم از موضوع جالبی که منتشر کردید.